ତତଃ ସଭାର୍ଯୋ ନୃପତିଃ ପ୍ରାର୍ଥଯାମାସ ନାରଦମ୍
ତାପରେ ରାଜା, ତାଙ୍କର ରାଣୀ ସହିତ, ନାରଦଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଲୁମ୍ପେନ ନାରଦୋ ଭଗଵାନୃଷିଃ
ଲୁମ୍ପଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପୂଜ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ କହିଲେ।
ମହାକାଲଵନେ ରାଜଁଲ୍ଲିଂଗଂ କୁଷ୍ଠହରଂ ପରମ୍
ହେ ରାଜା, ବଡ଼ କାଳବନରେ ଏକ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା କୁଷ୍ଠରୋଗ ନାଶ କରେ।
ଶିପ୍ରାଯାଶ୍ଚ ତଟେ ରମ୍ଯେ କେଶଵାର୍କସ୍ଯ ପୂର୍ଵତଃ
ସେଠାରେ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଶିପ୍ରା ନଦୀର ସୁନ୍ଦର କୂଳରେ, କେଶବାର୍କର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଲୁଂପୋଽସୌ ହ୍ଯାଜଗାମ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଲୁମ୍ପ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଯାଇଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଵର୍ଗୋପମଂ ଭୂପଃ ଶିପ୍ରଯା ପରିଶୋଭିତମ୍
ରାଜା ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସ୍ନାତ୍ଵା ଶିପ୍ରାଜଲେ ପୁଣ୍ଯେ ମହାପାତକନାଶନେ 5.2.41.
ଶିପ୍ରା ନଦୀର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଯାହା ମହାପାପ ନାଶ କରେ,
କୁଷ୍ଠରୋଗେଣ ମୁକ୍ତସ୍ତୁ ମୁକ୍ତୋ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା
ସେ କୁଷ୍ଠରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।
ସ ତତ୍ର ତାମୁଷିତ୍ଵୈକାଂ ରଜନୀଂ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ସେଠାରେ ରାଜା ଏକ ରାତି ରହିଲେ।
ତତଃ କୃତସ୍ଵସ୍ତ୍ଵଯନସ୍ତାପସୈସ୍ତୈର୍ମହାତ୍ମଭିଃ
ତାପରେ ସେ ମହାତ୍ମା ତାପସମାନେ ଶୁଭ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
କୃତଂ ନାମ ତଦା ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ କମଲାନନେ ଲୁମ୍ପେଶ୍ଵର ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ମହୀତଲେ
ହେ କମଳନୟନେ, ସେ ସମୟରେ ସେ ଲିଙ୍ଗର ନାମ 'ଲୁମ୍ପେଶ୍ୱର' ହେବ ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ବିଶ୍ୱବିଦିତ ହେବ।
ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଲିଂଗଂ ଲୁମ୍ପେଶ୍ଵରଂ ପରମ୍
ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୁମ୍ପେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବେ—
ପ୍ରାର୍ଥଯିଷ୍ଯଂତି ଯାନ୍କାମାନ୍ମନସା। ଚେପ୍ସିତାନ୍ପ୍ରିଯାନ୍
ଏବଂ ମନରେ ଯେଉଁମାନେ ଆଶା କରି ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବେ—
ମହାପାପସମାଯୁକ୍ତୋ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଦେଖିଥାଏ—
ଗୋଘ୍ନଶ୍ଚୈଵ କୃତଘ୍ନଶ୍ଚ ମାତୃହା ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ
ସେ ଯେତେବେଲେ ଗୋହତ୍ୟା କରିଥାଏ, କୃତଘ୍ନ ହୁଏ, ମାଆକୁ ମାରିଥାଏ କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ଶୟନକୁ ଅପବିତ୍ର କରିଥାଏ—
ଲୁମ୍ପେଶ୍ଵରଂ ସକୃତ୍ପଶ୍ଯନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵକିଲ୍ବିଷୈଃ
ସେ ଲୋକ ଲୁମ୍ପେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କେବଳ ଏକଥର ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ପୂଜଯାମାସୁ ରନ୍ଵିତାଃ 5.2.41.
ଏଭଳି କହି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରିବା ଏହି ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵତୀର୍ଥଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଏହାକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଫଳ ମିଳେ।
ପଦାତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତା ଯା ଦେଵୀ ଗଂଗା ତ୍ରିପଥଗା ନଦୀ
ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ତିନି ମାର୍ଗରେ ବହୁଥିବା ନଦୀ, ପାଦଠାରୁ ଚଳିତ ହେଲେ।
ତତଃ ସଂଵର୍ଦ୍ଧମାନାର୍କରଶ୍ମିସଂଗତିପାଵନୀ
ତାପରେ, ବଢ଼ି ଚାଲି ତିନି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ ମିଶି ପବିତ୍ର ହେଲେ।
ମେରୁକୂଟତଟାନ୍ତେଭ୍ଯୋ ନିପତନ୍ତୀ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ଯଶସ୍ୱିନୀ ଗଙ୍ଗା ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଧାରରୁ ତଳକୁ ଅବତରିଲେ।
ମନ୍ଦରାଦିଷୁ ଶୈଲେଷୁ ପ୍ରଵିଭକ୍ତୋଦକା ସମମ୍
ମନ୍ଦର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଜଳ ସମଭାଗରେ ବହିଲା।
ତତ୍ପ୍ଲାଯିତ୍ଵା ଚ ଯଯାଵରୁଣୋଦଂ ସରିଦ୍ଵରା
ସେ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ବରୁଣୋଦାକୁ ଉପଲାବ୍ଧ କରି ପ୍ରବାହିତ କଲେ—
ତଥୈଵାଲକନନ୍ଦାଖ୍ଯା ଦକ୍ଷିଣେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
ଏହିପରି, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ଅଳକାନନ୍ଦା ନଦୀ ମଧ୍ୟ—
ମାନସଂ ଚ ମହାଵେଗାତ୍ପ୍ଲାଵଯିତ୍ଵା ସରୋଵରମ୍
ବଡ଼ ପ୍ରବାହରେ ମାନସ ସରୋବରକୁ ମଧ୍ୟ ଉପଲାବ୍ଧ କରି ପ୍ରବାହିତ କଲେ—
ତସ୍ମାଚ୍ଚ ପର୍ଵତାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ଲାଵିତାସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରିଯେ
ସେଠାରୁ, ପ୍ରିୟେ, ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନେ ତୁରନ୍ତ ଜଳରେ ଢାଙ୍କାଯାଇଗଲେ।
ମଯା ଧୃତା ଚ ତତ୍ରୈଵ ଜଟାଜୂଟେନ ପାର୍ଵତି 5.2.42.
ହେ ପାର୍ବତୀ, ସେଠାରେ ମୁଁ ମୋ ଜଟାରେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ରଖିଥିଲି।
ଗାତ୍ରାଣି ପ୍ଲାଵଯାମାସ ମଦୀଯାନି ଵରାନନେ
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେ ମୋ ଶରୀରକୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ସା ତପଶ୍ଚକ୍ରେ ବହୁକଲ୍ପଶତାନି ଚ
ସେଠାରେ ନିଜେ, ସେ ଅନେକ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।