ଦୁରାଧର୍ଷତରଃ ଶୈଲଃ ସମଂତାଦ୍ଦୁରତିକ୍ରମଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ ବହୁତ ଦୁର୍ଜୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅଟଳ।
ଯେନ ମାର୍ଗେଣ ଵିଶ୍ରବ୍ଧଂ ଗମିଷ୍ଯାମଃ ସୁମଧ୍ଯମେ
ହେ ସୁସ୍ଳିମା, କେଉଁ ପଥରେ ଆମେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଯିବାକୁ ପାରିବୁ?
ତ୍ଵଯାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ମହାଦେଵ କୁଣ୍ଡଃ ଶପ୍ତୋ ମଯା ଗଣଃ । ମମାଜ୍ଞା ନ କୃତା ଯସ୍ମାଦ୍ଵିଫଲଂ ନ ଵଚୋ ମମ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ କହିଥିଲ, 'ମୁଁ କୁଣ୍ଡକୁ ଶାପ ଦେଇଛି, ଏହି ଗଣକୁ; ମୋ ଆଦେଶ ମାନାଯାଇନଥିଲା, ତେଣୁ ମୋର କଥା ଫଳହୀନ ହେଲା।'
ଭୈରଵଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଯତ୍ର ତ୍ଵଂ ଚୋତ୍ତରେ ସ୍ଥିତଃ 5.2.40.
ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଦଢ଼ ହେଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରେଣ ଗଣପୋଽଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଗଣ ନେତା ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ତ୍ଵଯା ଦେଵି ସମାସାଦ୍ଯ ପୁନଃପୁନଃ
ଏପରି କଥା ହେବା ପରେ, ସେ ଦେବୀ, ପୁନିପୁନି ଆସିଲେ।
ମହାକାଲଵନଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଲିଂଗମାରାଧ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ମହାକାଳବନରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପୂଜିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲିଙ୍ଗଂ ତୁ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଏପରି କହିବା ସହିତ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆସି, ଶାଶ୍ୱତ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗଂଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ଆସିଲେ।
ଅଥାହଂ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗଣୈର୍ଵୃତଃ
ତାପରେ ମୁଁ ତୁମେ ଓ ଗଣମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ତୁରନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲି।
ସମାଧିଧ୍ଯାନନିରତଂ ପ୍ରୋକ୍ତମସ୍ମାଭିରାଦରାତ୍
ସେ ଧ୍ୟାନ ଓ ଧାରଣାରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ଆମେ ସମ୍ମାନ ସହିତ କଥାହେଲୁ।
ଅକ୍ଷଯଂ ତୁ ପଦଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଲିଂଗସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍ ନାମ୍ନା କୁଣ୍ଡେଶ୍ଵରୋ ଯସ୍ମାତ୍ସର୍ଵସଂପତ୍କରଃ ସଦା
ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କରି, ତୁମେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ଥାନ ପାଇଛ; କୁଣ୍ଡେଶ୍ୱର ନାମ ଥିବାରୁ, ଏହା ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
କୁଣ୍ଡେଶ୍ଵରମନାଦିଂ ତୁ ଭକ୍ତ୍ଯା ପଶ୍ଯତି ଯୋ ନରଃ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆଦିହୀନ କୁଣ୍ଡେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ତସ୍ଯ ଦାନଫଲଂ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତୀର୍ଥଫଲଂ ସଦା 5.2.40.
ସେ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ ଦାନ ଓ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ଦଶାନାମଶ୍ଵମେଧାନାମଗ୍ନିଷ୍ଟୋମଶତସ୍ଯ ଚ
ଦଶଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଓ ଶତଟି ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞର ଫଳ
ପ୍ରାତଃ ପଶ୍ଯଂତି ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା କୃତ୍ଵା ନିଯମପୂର୍ଵକମ୍
ଯେମାନେ ପ୍ରଭାତେ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିୟମ ରଖି ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି,
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ହେଉଛି ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ତାହାର ଶକ୍ତି, ଯାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।
ଲୁଂପେଶ୍ଵରମିତି ଖ୍ଯାତଂ ନାମ ଯସ୍ଯ ମହୀତଲେ
ପୃଥିବୀରେ ଲୁଂପେଶ୍ୱର ନାମରେ ଜଣେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ଦେଶେ ମ୍ଲେଚ୍ଛଗଣାକୀର୍ଣେ ବଭୂଵ ଜଗତୀପତିଃ
ଏକ ଦେଶରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁତ ଅବିଦେଶୀ ଲୋକ ଥିଲେ, ସେଠି ସେ ଜଗତର ରାଜା ହେଲେ।
ତସ୍ଯାସୀଦ୍ଦଯିତା ଭାର୍ଯା ଵିଶାଲାନାମ ନାମତଃ
ତାଙ୍କର ଏକ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିଶାଳା।
ସ ଯୁଦ୍ଧକାମୋ ନୃପତିଃ ପର୍ଯପୃଚ୍ଛଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାନ୍
ଯୁଦ୍ଧ ଆଶା କରୁଥିବା ସେ ରାଜା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ଅଥ କେନାପି କଥିତମାଶ୍ରମେ ସାମଗୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ତାପରେ ଏକ ଆଶ୍ରମରେ, ଜଣେ ସାମଗ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ।
ତତଃ ସ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ରାଜା ମ୍ଲେଚ୍ଛୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସହସ୍ରଶଃ
ତାପରେ ସେ ରାଜା ହଜାର ହଜାର ଅବିଦେଶୀଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଦସ୍ଯୁଭିଃ ସଂଵୃତଃ କ୍ରୂରୈଃ କ୍ରୋଧେନାକୁଲିତେଂଦ୍ରିଯଃ
କ୍ରୁର ଦସ୍ୟୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ମୁନିନା ପୂଜିତସ୍ତେନ ମଧୁପର୍କାଦିଵିଷ୍ଟରୈଃ
ସେ ମୁନି ମଧୁପର୍କ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ପ୍ରାର୍ଥଯାମାସ ସହସା ନ ଦତ୍ତା ମୁନିନା ତଦା ଵନଂ ବଭଂଜ ସକଲଂ ତସ୍ଯ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ
ହଠାତ୍ ସେ ଏକ ଅନୁରୋଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁନି ତାହା ଦେଲେ ନାହିଁ; ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଙ୍ଗଲ କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।
କାଲ୍ଯମାନାଂ ଚ ଗାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵତ୍ସଂ ଚାତୀଵ ଦୁଃଖିତମ୍ 5.2.41.
ଏଭଳି ଦେଖିଲେ ଯେ, ଗାଈଟି ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଉଛି ଓ ବଛି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ।
ଏଵଂ ଵଦଂତଂ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରଂ ଶରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଜଘାନ ହ
ଏଭଳି ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ କହୁଥିବାବେଳେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଅସକୃତ୍ପୁତ୍ରପୁତ୍ରେତି ଵିଲପଂତମନାଥଵତ୍
ପୁଅ, ପୁଅ ବୋଲି ଅନେକଥର ଏକାକୀ ଭାବେ ବିଳାପ କରୁଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପୁତ୍ରଃ ସମିତ୍ପାଣିରୁପାଗତଃ ଅନାଗସଂ ମହାତ୍ମାନଂ ଵିଲଲାପ ସୁଦୁଃଖିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପୁଅ ହାତରେ ହୋମକୁଠି ନେଇ ଆସିଲେ; ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।