ପଶ୍ଯତୋ ମମ ଶୈଲେଂଦ୍ରଂ ଗତାଃ ସଂଵତ୍ସରା ଦଶ
ମୁଁ ପାହାଡ଼ର ରାଜାକୁ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଦଶ ବର୍ଷ କେତେବେଳେ କଟିଗଲା।
ନୂନଂ ନ ମଦନାତପ୍ତାଂ ଵେତ୍ତି ମାଂ ରତିଵର୍ଜିତାମ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ମୋତେ ଚିନିନାହାନ୍ତି, କାରଣ ମୁଁ ପ୍ରେମର ତାପରେ ପିଡ଼ିତ ନୁହେଁ, ଆନନ୍ଦରୁ ବଞ୍ଚିତ।
ହରସ୍ଯ କ୍ଵାପି ଯାତସ୍ଯ ଵୈରଂ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଚିତ୍ତଜଃ ଵିଲୋକଯଂତୀଂ ହା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଲପଂତୀଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ହର ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱେଷକୁ ମନେପକାଇ, ମନରେ ଜନ୍ମିଥିବା କାମଦେବ ମୋତେ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତଃ କୁଣ୍ଡୋ ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭାଵଂ ତ୍ଵଦୀଯକମ୍ 5.2.40.
ତାପରେ, ଗଣମାନେର ମୁଖ୍ୟ କୁଣ୍ଡ, ତୁମର ମନସ୍ଥିତି ବୁଝିଲେ।
ଆଯାତ ଏଷ ତେ ଭର୍ତ୍ତା ମା ଚେତଃ କଲୁଷଂ କୁରୁ
ସେ କହିଲେ, 'ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ଆସୁଛନ୍ତି, ମନକୁ ଦୁଃଖିତ କରନି।'
ଦୁଃଖାର୍ତ୍ତଯା ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତଃ କୁଣ୍ଡ ଵେଦ୍ମି ନ ଶଂକରମ୍ ଦର୍ଶଯସ୍ଵ ମହାଦେଵମିତ୍ଯୁକ୍ତୋଽ ସୌ ପୁନଃପୁନଃ
'ହେ କୁଣ୍ଡ, ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ। ମୋତେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖାଅ,' ସେ ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି କହିଥିଲେ।
ଯଦା ନ ଦର୍ଶିତସ୍ତେନ କୁଣ୍ଡେନାହଂ ଵରାନନେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେଇ କୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦେଖାଯାଇନଥିଲି।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ମାନୁଷଂ ଲୋକଂ ଯସ୍ମାନ୍ନ କଥିତୋ ହରଃ
ଏବେ ତୁମେ ମାନବ ଲୋକକୁ ଯାଅ, କାରଣ ହରଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା ହୋଇନଥିଲା।
ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚାହଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵି ଵିହାଯ କ୍ଵ ଗତୋଽସି ମାମ୍
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋତେ ପଚାରିଥିଲ, 'ମୋତେ ଛାଡି କେଉଁଠି ଗଲେ?'
ଗତ୍ଵାଗ୍ରେ ଭୂଧରସ୍ଯାସ୍ଯ କିଂ କୃତଂ ଚ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ
ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଆଗକୁ ଯାଇ, ତୁମେ କଣ କରିଥିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ?
ଦୁରାଧର୍ଷତରଃ ଶୈଲଃ ସମଂତାଦ୍ଦୁରତିକ୍ରମଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ ବହୁତ ଦୁର୍ଜୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅଟଳ।
ଯେନ ମାର୍ଗେଣ ଵିଶ୍ରବ୍ଧଂ ଗମିଷ୍ଯାମଃ ସୁମଧ୍ଯମେ
ହେ ସୁସ୍ଳିମା, କେଉଁ ପଥରେ ଆମେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଯିବାକୁ ପାରିବୁ?
ତ୍ଵଯାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ମହାଦେଵ କୁଣ୍ଡଃ ଶପ୍ତୋ ମଯା ଗଣଃ । ମମାଜ୍ଞା ନ କୃତା ଯସ୍ମାଦ୍ଵିଫଲଂ ନ ଵଚୋ ମମ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ କହିଥିଲ, 'ମୁଁ କୁଣ୍ଡକୁ ଶାପ ଦେଇଛି, ଏହି ଗଣକୁ; ମୋ ଆଦେଶ ମାନାଯାଇନଥିଲା, ତେଣୁ ମୋର କଥା ଫଳହୀନ ହେଲା।'
ଭୈରଵଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଯତ୍ର ତ୍ଵଂ ଚୋତ୍ତରେ ସ୍ଥିତଃ 5.2.40.
ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଦଢ଼ ହେଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରେଣ ଗଣପୋଽଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଗଣ ନେତା ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ତ୍ଵଯା ଦେଵି ସମାସାଦ୍ଯ ପୁନଃପୁନଃ
ଏପରି କଥା ହେବା ପରେ, ସେ ଦେବୀ, ପୁନିପୁନି ଆସିଲେ।
ମହାକାଲଵନଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଲିଂଗମାରାଧ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ମହାକାଳବନରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପୂଜିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲିଙ୍ଗଂ ତୁ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଏପରି କହିବା ସହିତ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆସି, ଶାଶ୍ୱତ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗଂଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ଆସିଲେ।
ଅଥାହଂ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗଣୈର୍ଵୃତଃ
ତାପରେ ମୁଁ ତୁମେ ଓ ଗଣମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ତୁରନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲି।
ସମାଧିଧ୍ଯାନନିରତଂ ପ୍ରୋକ୍ତମସ୍ମାଭିରାଦରାତ୍
ସେ ଧ୍ୟାନ ଓ ଧାରଣାରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ଆମେ ସମ୍ମାନ ସହିତ କଥାହେଲୁ।
ଅକ୍ଷଯଂ ତୁ ପଦଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଲିଂଗସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍ ନାମ୍ନା କୁଣ୍ଡେଶ୍ଵରୋ ଯସ୍ମାତ୍ସର୍ଵସଂପତ୍କରଃ ସଦା
ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କରି, ତୁମେ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ଥାନ ପାଇଛ; କୁଣ୍ଡେଶ୍ୱର ନାମ ଥିବାରୁ, ଏହା ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
କୁଣ୍ଡେଶ୍ଵରମନାଦିଂ ତୁ ଭକ୍ତ୍ଯା ପଶ୍ଯତି ଯୋ ନରଃ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆଦିହୀନ କୁଣ୍ଡେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ତସ୍ଯ ଦାନଫଲଂ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତୀର୍ଥଫଲଂ ସଦା 5.2.40.
ସେ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ ଦାନ ଓ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ଦଶାନାମଶ୍ଵମେଧାନାମଗ୍ନିଷ୍ଟୋମଶତସ୍ଯ ଚ
ଦଶଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଓ ଶତଟି ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞର ଫଳ
ପ୍ରାତଃ ପଶ୍ଯଂତି ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା କୃତ୍ଵା ନିଯମପୂର୍ଵକମ୍
ଯେମାନେ ପ୍ରଭାତେ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିୟମ ରଖି ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି,
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ହେଉଛି ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ତାହାର ଶକ୍ତି, ଯାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।
ଲୁଂପେଶ୍ଵରମିତି ଖ୍ଯାତଂ ନାମ ଯସ୍ଯ ମହୀତଲେ
ପୃଥିବୀରେ ଲୁଂପେଶ୍ୱର ନାମରେ ଜଣେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ଦେଶେ ମ୍ଲେଚ୍ଛଗଣାକୀର୍ଣେ ବଭୂଵ ଜଗତୀପତିଃ
ଏକ ଦେଶରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁତ ଅବିଦେଶୀ ଲୋକ ଥିଲେ, ସେଠି ସେ ଜଗତର ରାଜା ହେଲେ।
ତସ୍ଯାସୀଦ୍ଦଯିତା ଭାର୍ଯା ଵିଶାଲାନାମ ନାମତଃ
ତାଙ୍କର ଏକ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିଶାଳା।