ମଦୀଯଂ ଚିଂତିତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମମପାର୍ଶ୍ଵମୁପାଗତଃ
ମୋ ମନର କଥା ଜାଣି, ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ପ୍ରସ୍ଥିତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ଗଣୈର୍ନାନାଵିଧୈଃ ସହ
ସେ ତୁରନ୍ତ, ବେଗରେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସାଥିମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ରଣଦ୍ଵଲଯବାହୁଭ୍ଯାଂ ଗାଢମାଲିଂଗିତୋ ହ୍ଯହମ୍
ଝଙ୍କାରି ଚୁଡ଼ି ପିନ୍ଧିଥିବା ତାଙ୍କ ଦୁଇ ହାତରେ ମୁଁ ଭଲଭାବେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ହେଲି।
ଵୃଷୋ ମଯା ଵିଶାଲାକ୍ଷି ସ କୃଷ୍ଟୋ ଗଣପୈସ୍ତଦା 5.2.40.
ହେ ବିଶାଳନୟନୀ, ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ଗଣମାନେ ସହିତ ବୃଷଭକୁ ଟାଣିଥିଲି।
ଶ୍ରାଂତାସ୍ମି ସାଂପ୍ରତଂ ଦେଵ ଵେଗେନାନେନ ଭୀଷିତା
ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବେଗ ଦେଖି ମୁଁ ଏବେ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଭୟଭିତ ହୋଇଯାଇଛି।
କ୍ଷଣଂ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଵିଷମୋଯଂ ଗିରିର୍ମହାନ୍
ଏଠି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଅତିକ୍ରମ କରିବା କଷ୍ଟକର, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମୁଁ ପାଉଁ ଚାଲିଯିବି।
ମୁହୂର୍ତ୍ତଂ ଚାରୁଜଘନେ ଶୈଲପାଦମୁପାଶ୍ରିତା
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ, ମୋ ମଧୁର କଟିକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇ, ପାହାଡ଼ର ତଳେ ବସିଥିଲି।
ପଂଥାନ ତ୍ଵତ୍ସୁଖଂ ଯତ୍ର ତଂ ଵଯଂ ମୃଗଯାଵହେ ତ୍ଵଦାଜ୍ଞାଵଶଵର୍ତ୍ତୀ ଚ କିଂକରଃ ସ୍ଥାପିତୋ ମଯା
ଯେଉଁ ପଥରେ ତୁମର ସୁଖ ରହିଛି, ଆମେ ସେଇ ପଥ ଖୋଜିବା। ତୁମ ଆଦେଶକୁ ମାନୁଥିବା ଏକ ଦାସକୁ ମୁଁ ରଖିଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଦେଵି ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଗଣରକ୍ଷକମ୍
ଏପରି କହି, ହେ ଦେବୀ, ସେ ଗଣରକ୍ଷକଙ୍କୁ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ।
ତତୋଽଵଲୋକିତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ରମଣୀଯୋ ମହା ଗିରିଃ
ତାପରେ ଚାରିପାଖ ଦେଖି, ସେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଉଥିଲା।
ପଶ୍ଯତୋ ମମ ଶୈଲେଂଦ୍ରଂ ଗତାଃ ସଂଵତ୍ସରା ଦଶ
ମୁଁ ପାହାଡ଼ର ରାଜାକୁ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଦଶ ବର୍ଷ କେତେବେଳେ କଟିଗଲା।
ନୂନଂ ନ ମଦନାତପ୍ତାଂ ଵେତ୍ତି ମାଂ ରତିଵର୍ଜିତାମ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ମୋତେ ଚିନିନାହାନ୍ତି, କାରଣ ମୁଁ ପ୍ରେମର ତାପରେ ପିଡ଼ିତ ନୁହେଁ, ଆନନ୍ଦରୁ ବଞ୍ଚିତ।
ହରସ୍ଯ କ୍ଵାପି ଯାତସ୍ଯ ଵୈରଂ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଚିତ୍ତଜଃ ଵିଲୋକଯଂତୀଂ ହା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଲପଂତୀଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ହର ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱେଷକୁ ମନେପକାଇ, ମନରେ ଜନ୍ମିଥିବା କାମଦେବ ମୋତେ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତଃ କୁଣ୍ଡୋ ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭାଵଂ ତ୍ଵଦୀଯକମ୍ 5.2.40.
ତାପରେ, ଗଣମାନେର ମୁଖ୍ୟ କୁଣ୍ଡ, ତୁମର ମନସ୍ଥିତି ବୁଝିଲେ।
ଆଯାତ ଏଷ ତେ ଭର୍ତ୍ତା ମା ଚେତଃ କଲୁଷଂ କୁରୁ
ସେ କହିଲେ, 'ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ଆସୁଛନ୍ତି, ମନକୁ ଦୁଃଖିତ କରନି।'
ଦୁଃଖାର୍ତ୍ତଯା ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତଃ କୁଣ୍ଡ ଵେଦ୍ମି ନ ଶଂକରମ୍ ଦର୍ଶଯସ୍ଵ ମହାଦେଵମିତ୍ଯୁକ୍ତୋଽ ସୌ ପୁନଃପୁନଃ
'ହେ କୁଣ୍ଡ, ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ। ମୋତେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖାଅ,' ସେ ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି କହିଥିଲେ।
ଯଦା ନ ଦର୍ଶିତସ୍ତେନ କୁଣ୍ଡେନାହଂ ଵରାନନେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେଇ କୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦେଖାଯାଇନଥିଲି।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ମାନୁଷଂ ଲୋକଂ ଯସ୍ମାନ୍ନ କଥିତୋ ହରଃ
ଏବେ ତୁମେ ମାନବ ଲୋକକୁ ଯାଅ, କାରଣ ହରଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା ହୋଇନଥିଲା।
ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚାହଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵି ଵିହାଯ କ୍ଵ ଗତୋଽସି ମାମ୍
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋତେ ପଚାରିଥିଲ, 'ମୋତେ ଛାଡି କେଉଁଠି ଗଲେ?'
ଗତ୍ଵାଗ୍ରେ ଭୂଧରସ୍ଯାସ୍ଯ କିଂ କୃତଂ ଚ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ
ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଆଗକୁ ଯାଇ, ତୁମେ କଣ କରିଥିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ?
ଦୁରାଧର୍ଷତରଃ ଶୈଲଃ ସମଂତାଦ୍ଦୁରତିକ୍ରମଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ ବହୁତ ଦୁର୍ଜୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅଟଳ।
ଯେନ ମାର୍ଗେଣ ଵିଶ୍ରବ୍ଧଂ ଗମିଷ୍ଯାମଃ ସୁମଧ୍ଯମେ
ହେ ସୁସ୍ଳିମା, କେଉଁ ପଥରେ ଆମେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଯିବାକୁ ପାରିବୁ?
ତ୍ଵଯାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ମହାଦେଵ କୁଣ୍ଡଃ ଶପ୍ତୋ ମଯା ଗଣଃ । ମମାଜ୍ଞା ନ କୃତା ଯସ୍ମାଦ୍ଵିଫଲଂ ନ ଵଚୋ ମମ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ କହିଥିଲ, 'ମୁଁ କୁଣ୍ଡକୁ ଶାପ ଦେଇଛି, ଏହି ଗଣକୁ; ମୋ ଆଦେଶ ମାନାଯାଇନଥିଲା, ତେଣୁ ମୋର କଥା ଫଳହୀନ ହେଲା।'
ଭୈରଵଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଯତ୍ର ତ୍ଵଂ ଚୋତ୍ତରେ ସ୍ଥିତଃ 5.2.40.
ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଦଢ଼ ହେଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରେଣ ଗଣପୋଽଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଗଣ ନେତା ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ତ୍ଵଯା ଦେଵି ସମାସାଦ୍ଯ ପୁନଃପୁନଃ
ଏପରି କଥା ହେବା ପରେ, ସେ ଦେବୀ, ପୁନିପୁନି ଆସିଲେ।
ମହାକାଲଵନଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଲିଂଗମାରାଧ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ମହାକାଳବନରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପୂଜିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲିଙ୍ଗଂ ତୁ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଏପରି କହିବା ସହିତ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆସି, ଶାଶ୍ୱତ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗଂଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ଆସିଲେ।
ଅଥାହଂ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗଣୈର୍ଵୃତଃ
ତାପରେ ମୁଁ ତୁମେ ଓ ଗଣମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ତୁରନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲି।