ସ୍ନାତ୍ଵା ମଂଦାକିନୀକୁଂଡେ ଯୋଽକୂରେଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ମନ୍ଦାକିନୀ କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି, ଅକୃରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥାଏ,
ଵିମାନଂ ଦିଵ୍ଯମାରୂଢୋ ଯାଵତ୍କଲ୍ପଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବସି, ଚାରି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିପାରିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ଗଣୋ ଦେଵି ମତ୍ସମୀପମୁପାଗତଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ଗଣ ଦେବୀ, ମୋ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ତାଙ୍କର ପାପନାଶକ ପ୍ରଭାବ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଲଭ୍ଯତେ ସଦ୍ଗତିଃ ପରା
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ମିଳେ।
ଵିଜ୍ଞପ୍ତୋଽହଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵି ମଂଦରେ ଚାରୁକଂଦରେ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଅନୁରୋଧରେ, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ସୁନ୍ଦର ଗୁହାରେ,
ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ମହାକାଲଵନୋ ତ୍ତମେ
ମୁଁ କହିଛି, ହେ ବିଶାଳ ନୟନି, ଉତ୍ତମ ମହାକାଳ ବନ ବିଷୟରେ।
ମୁନିଭିଃ ସହିତୋ ଧୀମାନ୍ଭ୍ରାଜମାନୋଂଽଶୁମାନିଵ
ମୁନିମାନେ ସହିତ, ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି।
ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵଯାହଂ ପ୍ରେରିତସ୍ତଦା
ତୁମର କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ସମୟରେ ମୁଁ ତୁମେ ଯେପରି ଚାହିଲ, ସେପରି ଚାଲିଲି।
ସପ୍ରସ୍ନଵୌ ସ୍ତନୌ ଜାତୌ ସଦ୍ଯଃ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଵୀରକମ୍
ବୀର ଶିଶୁଙ୍କୁ ମନେପକାଇ, ମୋ ଛାତିରେ ତୁରନ୍ତ ଦୁଇଟି ଦୁଧବୁନ୍ଦ ଦେଖାଦେଲା।
ମଦୀଯଂ ଚିଂତିତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମମପାର୍ଶ୍ଵମୁପାଗତଃ
ମୋ ମନର କଥା ଜାଣି, ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ପ୍ରସ୍ଥିତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ଗଣୈର୍ନାନାଵିଧୈଃ ସହ
ସେ ତୁରନ୍ତ, ବେଗରେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସାଥିମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ରଣଦ୍ଵଲଯବାହୁଭ୍ଯାଂ ଗାଢମାଲିଂଗିତୋ ହ୍ଯହମ୍
ଝଙ୍କାରି ଚୁଡ଼ି ପିନ୍ଧିଥିବା ତାଙ୍କ ଦୁଇ ହାତରେ ମୁଁ ଭଲଭାବେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ହେଲି।
ଵୃଷୋ ମଯା ଵିଶାଲାକ୍ଷି ସ କୃଷ୍ଟୋ ଗଣପୈସ୍ତଦା 5.2.40.
ହେ ବିଶାଳନୟନୀ, ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ଗଣମାନେ ସହିତ ବୃଷଭକୁ ଟାଣିଥିଲି।
ଶ୍ରାଂତାସ୍ମି ସାଂପ୍ରତଂ ଦେଵ ଵେଗେନାନେନ ଭୀଷିତା
ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବେଗ ଦେଖି ମୁଁ ଏବେ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଭୟଭିତ ହୋଇଯାଇଛି।
କ୍ଷଣଂ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଵିଷମୋଯଂ ଗିରିର୍ମହାନ୍
ଏଠି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଅତିକ୍ରମ କରିବା କଷ୍ଟକର, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମୁଁ ପାଉଁ ଚାଲିଯିବି।
ମୁହୂର୍ତ୍ତଂ ଚାରୁଜଘନେ ଶୈଲପାଦମୁପାଶ୍ରିତା
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ, ମୋ ମଧୁର କଟିକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇ, ପାହାଡ଼ର ତଳେ ବସିଥିଲି।
ପଂଥାନ ତ୍ଵତ୍ସୁଖଂ ଯତ୍ର ତଂ ଵଯଂ ମୃଗଯାଵହେ ତ୍ଵଦାଜ୍ଞାଵଶଵର୍ତ୍ତୀ ଚ କିଂକରଃ ସ୍ଥାପିତୋ ମଯା
ଯେଉଁ ପଥରେ ତୁମର ସୁଖ ରହିଛି, ଆମେ ସେଇ ପଥ ଖୋଜିବା। ତୁମ ଆଦେଶକୁ ମାନୁଥିବା ଏକ ଦାସକୁ ମୁଁ ରଖିଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଦେଵି ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଗଣରକ୍ଷକମ୍
ଏପରି କହି, ହେ ଦେବୀ, ସେ ଗଣରକ୍ଷକଙ୍କୁ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ।
ତତୋଽଵଲୋକିତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ରମଣୀଯୋ ମହା ଗିରିଃ
ତାପରେ ଚାରିପାଖ ଦେଖି, ସେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଉଥିଲା।
ପଶ୍ଯତୋ ମମ ଶୈଲେଂଦ୍ରଂ ଗତାଃ ସଂଵତ୍ସରା ଦଶ
ମୁଁ ପାହାଡ଼ର ରାଜାକୁ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଦଶ ବର୍ଷ କେତେବେଳେ କଟିଗଲା।
ନୂନଂ ନ ମଦନାତପ୍ତାଂ ଵେତ୍ତି ମାଂ ରତିଵର୍ଜିତାମ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ମୋତେ ଚିନିନାହାନ୍ତି, କାରଣ ମୁଁ ପ୍ରେମର ତାପରେ ପିଡ଼ିତ ନୁହେଁ, ଆନନ୍ଦରୁ ବଞ୍ଚିତ।
ହରସ୍ଯ କ୍ଵାପି ଯାତସ୍ଯ ଵୈରଂ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଚିତ୍ତଜଃ ଵିଲୋକଯଂତୀଂ ହା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଲପଂତୀଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ହର ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱେଷକୁ ମନେପକାଇ, ମନରେ ଜନ୍ମିଥିବା କାମଦେବ ମୋତେ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତଃ କୁଣ୍ଡୋ ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭାଵଂ ତ୍ଵଦୀଯକମ୍ 5.2.40.
ତାପରେ, ଗଣମାନେର ମୁଖ୍ୟ କୁଣ୍ଡ, ତୁମର ମନସ୍ଥିତି ବୁଝିଲେ।
ଆଯାତ ଏଷ ତେ ଭର୍ତ୍ତା ମା ଚେତଃ କଲୁଷଂ କୁରୁ
ସେ କହିଲେ, 'ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ଆସୁଛନ୍ତି, ମନକୁ ଦୁଃଖିତ କରନି।'
ଦୁଃଖାର୍ତ୍ତଯା ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତଃ କୁଣ୍ଡ ଵେଦ୍ମି ନ ଶଂକରମ୍ ଦର୍ଶଯସ୍ଵ ମହାଦେଵମିତ୍ଯୁକ୍ତୋଽ ସୌ ପୁନଃପୁନଃ
'ହେ କୁଣ୍ଡ, ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ। ମୋତେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖାଅ,' ସେ ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି କହିଥିଲେ।
ଯଦା ନ ଦର୍ଶିତସ୍ତେନ କୁଣ୍ଡେନାହଂ ଵରାନନେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେଇ କୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦେଖାଯାଇନଥିଲି।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ମାନୁଷଂ ଲୋକଂ ଯସ୍ମାନ୍ନ କଥିତୋ ହରଃ
ଏବେ ତୁମେ ମାନବ ଲୋକକୁ ଯାଅ, କାରଣ ହରଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା ହୋଇନଥିଲା।
ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚାହଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵି ଵିହାଯ କ୍ଵ ଗତୋଽସି ମାମ୍
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋତେ ପଚାରିଥିଲ, 'ମୋତେ ଛାଡି କେଉଁଠି ଗଲେ?'
ଗତ୍ଵାଗ୍ରେ ଭୂଧରସ୍ଯାସ୍ଯ କିଂ କୃତଂ ଚ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ
ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଆଗକୁ ଯାଇ, ତୁମେ କଣ କରିଥିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ?