ଶିଵଯୋଗମନୁଧ୍ଯାଯନ୍ନସ୍ମାର୍ଷଂ ତଵ ଚାଦରାତ୍
ଶିବଙ୍କ ଯୋଗକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହ କୁହାକୁ ସ୍ମରଣ କରିଲି।
ଶିଵଭକ୍ତିଃ ପରା ଜାତା ତପୋଭିର୍ବହୁଭିସ୍ତଵ
ତୁମର ଅନେକ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଉପଜିଲା।
ପାଵଯଂତି ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଚରିତୈସ୍ତେ ନିରାକୁଲେ 1.3.1.1.
ତୁମର ନିର୍ମଳ ଚରିତ୍ର ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ।
ସଂଭାଷଣଂ ସହାଵାସଃ କ୍ରୀଡା ଚୈଵ ଵିମିଶ୍ରଣମ୍
ଆଲୋଚନା, ସହବାସ, ଖେଳ ଏବଂ ଏକାସାଥି ମିଶିବା,
ଶ୍ରୂଯତାମଦ୍ଭୁତଂ ଶୈଵମାଵିର୍ଭୂତଂ ଯଥା ପୁରା
ପୁରୁଣା ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୈବ ଆବିର୍ଭାବ କଥା ଶୁଣ।
ଅହଂ ନାରାଯଣଶ୍ଚୋଭୌ ଜାତୌ ଵିଶ୍ଵାଧିକୋଦଯାତ୍
ମୁଁ ଓ ନାରାୟଣ, ଦୁଇଁଜଣେ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲୁ।
ସ୍ଵଭାଵେନ ସମୁଦ୍ଭୂତୌ ଵିଵଦଂତୌ ପରସ୍ପରମ୍
ଆମେ ଦୁଇଁଜଣେ ସ୍ୱଭାବତଃ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ପରସ୍ପର ସହ ବିବାଦ କରିଲୁ।
ପରସ୍ପରଂ ରଣୋତ୍ସାହମାଵଯୋରତିଭୀଷଣମ୍
ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧର ଆଗ୍ରହ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା।
କିମର୍ଥମନଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଜାଯତେ ଲୋକନାଶନମ୍
ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କାହିଁକି ହେଉଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଉଛି?
ସମଯେଽସ୍ମିନ୍ସ୍ଵଯଂ ଲକ୍ଷ୍ଯୋ ମୁଗ୍ଧଯୋରନଯୋର୍ଭୃଶମ୍
ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦୁହେଁ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଏକାପରେ ଏକା ଭାବେ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଵେଦେଷୁ ମମ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵାଧିକତଯା ଶ୍ରୁତମ୍
ବେଦରେ ମୋର ମହତ୍ତ୍ୱ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ଶୁଣାଯାଏ।
ସର୍ଵୋପି ଜଂତୁରାତ୍ମାନମଧିକଂ ମନ୍ଯତେ ଭୃଶମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ନିଜକୁ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଭାବେ ଭାବେ।
ଯଦ୍ଯହଂ କ୍ଵାପି ଭୁଵନେ ଦାସ୍ଯାମି ମିତିମାତ୍ମନଃ 1.3.1.1.
ମୁଁ ଯଦି ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ନିଜ ପାଇଁ ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଦେଉ—
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମନସା ସ୍ଵଯମେଵ ସଦାଶିଵଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ସଦାଶିବ ନିଜେ ମନରେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ—
ଅତୀତ୍ଯ ସକଲାଁଲ୍ଲୋକାନ୍ସର୍ଵତୋଽଗ୍ନିରିଵ ଜ୍ଵଲନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ—
ଅନାଦ୍ଯଂତତଯା ଚାଥ ଦୃଗାର୍ତୌ ସଂଵ୍ଯତିଷ୍ଠତାମ୍
ଅଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା ସେ, ଦୁଇ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପୀଡିତ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଆଵଯୋଃ ପୁରତୋ ଜାତା ଵାଣୀ ଚାପ୍ଯଶରୀରିଣୀ
ଆମେ ଦୁହେଁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ରହିବାବେଳେ, ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଯୁଵଯୋର୍ବଲଵୈଷମ୍ଯଂ ଶିଵ ଏଵ ଵିଵେକ୍ଷ୍ଯତେ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଶକ୍ତିର ତଫାତ କେବଳ ଶିବ ଜାଣିପାରିବେ।
ଆଦ୍ଯଂତଯୋର୍ଯଦି ଯୁଵାମୀକ୍ଷିଷାଥାଂ ବଲାଧିକୌ
ଯଦି ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଦୁହେଁ ଶକ୍ତିର ଅଧିକତା ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ—
ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଗତିମାନ୍ଵିଚେତୁଂ ତଦ୍ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ
ମୁଁ ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ଗତିଶୀଳ ହୋଇ, ସେଥିର ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ହେଲୁ।
ଆଲୋକିତୁଂ ଵ୍ଯଵସିତାଵାଵାମାଦ୍ଯଂତଭାଗତଃ
ଆମେ ଦୁହେଁ ସେ ଅନ୍ତହୀନ ଆଲୋକର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଦେଖିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲୁ।
ତଥୈଵାଵାଂ ସମୁଦ୍ଯୁକ୍ତୌ ପରିଚ୍ଛେତ୍ତୁଂ ଚ ତନ୍ମହଃ
ସେଇପରି, ଆମେ ଦୁହେଁ ସେ ମହାତ୍ମ୍ୟକୁ ମାପିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କଲୁ।
ତନ୍ମୂଲଵିଚଯାଽଯାଚ୍ଚ ଭୂମିଗର୍ଭଂ ଵ୍ଯଦାରଯତ୍ 1.3.1.1.
ତାହାର ମୂଳ ଖୋଜିବାକୁ, ସେ ପୃଥିବୀର ଗର୍ଭକୁ ଭେଦି ଚାଲିଗଲେ।
ଦିଦୃକ୍ଷୁସ୍ତଚ୍ଛିରୋଭାଗଂ ଵିଯଦୂର୍ଧ୍ଵମଗାହିଷମ୍
ମୁଁ ତାହାର ଶିର ଅଂଶ ଦେଖିବାକୁ ଆକାଶରେ ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲି।
ଆଵିର୍ଭୂତମିଵାଧସ୍ତାଦଗ୍ନିସ୍ତଂଭମଵୈକ୍ଷତ
ତଳେ ଦେଖାଦେଉଥିବା ଅଗ୍ନି, ସେ ଦୀପ୍ତିମୟ ସ୍ତମ୍ଭକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅପଶ୍ଯନ୍ନାଦିମକ୍ଷଯ୍ଯମାର୍ତରୂପଃ ସ ଵିହ୍ଵଲଃ
ସେ ଏହାକୁ ଅଦି ଓ ଅକ୍ଷୟ ଭାବରେ ଦେଖି, ଦୁଃଖିତ ଓ ଅସ୍ତିର ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଶ୍ରମାତୁରସ୍ତୃଷାକ୍ରାଂତୋ ନୋ ଯାତୁମଶକଦ୍ଧରିଃ
କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ତିରିଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ହରି ଆଗକୁ ବଢିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଵିହଂତୁମପି ଵିଶ୍ରାଂତୋ ଵିଷସାଦ ରମାପତିଃ
ବିଶ୍ରାମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଆକ୍ରମଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଗଲିତଶ୍ରୀଃ କ୍ରିଯାଶ୍ରାଂତଃ ଶରଣ୍ଯଂ ଶିଵମାଶ୍ରଯନ୍ ।। ଧିଙ୍ମମେଦଂ ମହନ୍ମୌଗ୍ଧ୍ଯମହଂକାରସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ମୋର ତେଜ ହରାଇଗଲା, ଶ୍ରମରେ ଅତିକ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ ଶରଣ ନେଲିଁ ଶିବଙ୍କୁ, ଯିଏ ସବୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ମୋର ଏହି ବଡ ମୂର୍ଖତା, ଅହଂକାରରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଦୁଃଖ ହେଉ।
ଅଯଂ ହି ସର୍ଵଵେଦାନାଂ ଦେଵାନାଂ ଜଗତାମପି
ଏହେଁ ସମସ୍ତ ବେଦ, ଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ।