ସେହି ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ରାଜା ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ ମନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଣୀମାନେ ସହିତ, ଦେବତାଙ୍କର ମହାତ୍ମାରେ ଶିବଙ୍କ ଦୟାରେ ଏକ ପ୍ରବଳ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହା ପରେ, ମୁଁ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତରୁ ଜିଜ୍ଞାସାବଶତଃ ଆସିଲି। ମୋ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ନଗର ତିଆରି କରିଥିଲି; ଏହି ଶିବଙ୍କ ନିତ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ସେହି ସମୟରେ ମୁଁ ଦେଇଥିଲି, ମା। ମାର୍କଣ୍ଡେୟଶ୍ୱର ଦେବତାଙ୍କର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଏହି ନଗର ଅଛି। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଶିବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କୁ ଜାଣିବା ପରେ ଶିବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବେ, ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଏବଂ ସଂସାର ଭୟଙ୍କର ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରିବେ। ଯେଉଁ କୌଣସି ମର୍ତ୍ୟ ଜଣେ ଏହି ଶିବଙ୍କୁ ଶରଣାଗତ ହୁଅନ୍ତି, କିମ୍ବା ଭକ୍ତି ଏବଂ ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଏହି କଥା କୁହନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣାନ୍ତି, ମା, ଏହି ଶକ୍ତି ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ଯାହା ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ମା, ଏହି ଦେବତା ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇଥିବା ଏବଂ ମହାପାପକୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା, ଦୀର୍ଘ କାଳ ପୂର୍ବେ ବୈବସ୍ୱତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ବାରାହ କାଳରେ, ମୁଁ କାଳବନର ଶୋଭାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲି, ମା ପାର୍ବତୀ। ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସହ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲି। ଏହି ଗଣେଶମାନେ ଖେଳୁଛନ୍ତି, ଏଉଁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଗଣା ଅଛି, ଯାହାର ନାମ ଭୀରକ। ସେ ଫୁଲରେ ଆଘାତ ପାଇ ମଜା କରୁଛି, ଏବଂ ଫୁଲର ଅଞ୍ଚଳରେ ଉପାସିତ ହୁଅଛି। ସେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣର ଧାରକ, ଶତାଧିକ ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ତୁମ ପୁତ୍ରର ପଦ୍ମମୁଖ ମୁଁ ଦେଖିପାରିବି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ତୁଳ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେଖିପାରିବେ। ମୁଁ କେବେ ଏପରି ଏକ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖିପାରିବି, ଯିଏ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ? ଏହା କୁହାଯାଇଥିଲା: "ପାର୍ବତୀ, ଏହି ଭୀରକ ପୁତ୍ର ଏବେ ଦିଆଯାଇଛି।" ଏହି ପୁତ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା। ମୋ କଥା ଶୁଣି, ତୁମେ ବିଜୟାକୁ ପଠାଇଲା। ବିଜୟା ଗଣାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏହି ଗଣାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ତୁମେ କାହିଁକି ଏପରି ମନୋଭାବରେ ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ଏତେ ଆକର୍ଷିତ ହେଉଛ?" ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ ସୁନି, ସେ ଭୟରେ କଂପିତ ହେଉଥିଲେ, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ଭୀରକ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଭୟରେ କଂପିତ ଦେଖି, ବିଜୟା କହିଲେ: "ଆସ, ଆସ! ତୁମେ ଏବେ ମୋର ପୁତ୍ର ହେଲା, ଦେବତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛ; ତୁମେ ଏବେ ଭୀରକ ହେଲା।" ସେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରୁ ସୁଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ କଲେ, ନିଜ ହାତରେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗକୁ ସ୍ନିଗ୍ଧ କଲେ, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧାଇଲେ। ମନ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶୁଭ୍ର, ଶୋଭାମୟ ଦିବ୍ୟ ପତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ଶୋଭିତ କଲେ। ଏପରି, ମୁଣ୍ଡରେ ମାଳା ରଖି ଉଜ୍ୱଳ ଚିହ୍ନ ଓ ପତ୍ର ଖଣ୍ଡ ଦେଇ, ତୁମେ କଥା କହିଲା। ସେ ମଧ୍ୟ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଥିବା ଗଣ୍ଡ ପର୍ବତରେ, ରତ୍ନ ଜାଳ ଓ ମହାବଳର ଲତା ଏଉଁଠି ମିଶି, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଅଳ୍ପ ମାଟିରେ, ପାଣିରେ, ପଦ୍ମ ଜାଳରେ; କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ କାଠରେ ଖେଳିଲେ। ଏପରି, ସେ ଶୂରବୀର ପିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦଳ ଖେଳିଲେ। ତୁମେ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲା: "ଏହି ପୁତ୍ରକୁ ରାଜ୍ୟ ଦିଅ, ଶଙ୍କର।" ତାଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗ ରୂପ, ଅକ୍ଷୟତା, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଅବସ୍ଥା ଦିଅ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ଆଦିତ୍ୟ, ଲୋକପାଳ ଏବଂ ଲୋକେଶ୍ୱରମାନେ ମଧ୍ୟରେ। ତାଙ୍କୁ ଏହି ଗଣାମାନେ ସହିତ ମହାତ୍ମାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ। ତେଣୁ ସେ କୁସୁମେଶ୍ୱର ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଉ। ତାଙ୍କୁ ମୋ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ସମ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ସଦା ଗଣାମାନେ ସେବା କରନ୍ତୁ। ଏହି କିନ୍ନରୀମାନେ ଗୀତ ଗାଇବାର ଶୋଭା ଦେଖ। ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଘେରି ରହି, କୁସୁମେଶ୍ୱା, ମୋ ଶୋଭାମୟ ମୁଖ, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଅବସ୍ଥାରେ କୁସୁମେଶ୍ୱର ରୂପରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ମହାନେତ୍ର।