ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଣୀ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ— “ପୁଅ ନଥିଲେ ଖେଳ ମାନେ ଦୁଃଖର ଅନୁଭୂତି; ଶିଶୁ ନଥିଲେ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ବିଶେଷକରି ପୁଅ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଦୁଇଁ ନଥିଲେ ଜୀବନ ଶୂନ୍ୟ। ଏହି ଜଗତରେ ଝୁଣ୍ଡା ଲଗାଇ ଖେଳୁଥିବା ପୁଅ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଖୁସିରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ଏପରି ଅତି ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରୁଛି। ଏଠାରେ ଏକ ଭିକ୍ଷୁ ଆସିଛି, ଯେଉଁ ଦିବ୍ୟ ଦେବତା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି। ଏଠାରେ ଜନାନୀ, ଶିଶୁ ଓ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛନ୍ତି; ମୋର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବୁ।” ରାଣୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପୁରୁଣା ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା ଭିକ୍ଷୁ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ଯଥାୟଥ ଭିକ୍ଷୁ ରୂପ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ। ରାଜା କହିଲେ, “ମୋ ପୁଅ ନାହିଁ; ମୋ ରାଣୀ ଭାଗ୍ୟବାନ।” ରାଜସିଂହଙ୍କର ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ପରେ, ଭିକ୍ଷୁ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେ ଦିନଠାରୁ, ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ରାଣୀମାନେ, ଦେବତାଙ୍କର ଦୟାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏବେ, ମୁଁ, ହେ ଦେବୀ, ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଜଣାଇବା ପାଇଁ ମନ୍ଦରାରୁ ଆସିଥିଲି। ମୋ ଯୋଗ ବଳରେ ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ସହର ତିଆରି କଲି; ଏହି ଶିବଙ୍କର ନିତ୍ୟ ନିବାସ ମୁଁ ଏହି ସମୟରେ ଦେଇଥିଲି, ହେ ଦେବୀ। ମାର୍କଣ୍ଡେୟେଶ୍ବରଙ୍କର ଉତ୍ତରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଦା ଶିବେଶ୍ବରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଜଣି, ଶିବେଶ୍ବରଙ୍କୁ ଦେଖିବେ। ମୋକ୍ଷ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ସାଂସାରିକ ଜୀବନ ଭୟଙ୍କର ଭାବିବା ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ କୌଣସି ମର୍ତ୍ୟ ନିଜ ସ୍ଥିତି ଯେଉଁଠି ଥିବା ନିମନ୍ତେ ଶିବଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାଏ, କିମ୍ବା ଭକ୍ତି ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ଏହି କଥା କହିଥାଏ କିମ୍ବା ଶୁଣାଇଥାଏ, ଏହି ଶକ୍ତି ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ଯାହା ପାପ କ୍ଷୟ କରେ। ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଦେବତା ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇଥାନ୍ତି ଓ ମହାପାପ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି। ବହୁଦିନ ପୂର୍ବେ, ବୈବସ୍ୱତ ମାନ୍ବନ୍ତରରେ, ବାରାହ କାଳରେ, ମୁଁ କାଳବନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲି, ହେ ପାର୍ବତୀ। ଏହି ସମୟରେ, ଅତି ଅସହ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନିତ ହେଲି। ଏହି ଗଣେଶମାନେ ଖେଳୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଗଣା ଅଛନ୍ତି, ଯାହାର ନାମ ଭୀରକ। ସେ ଫୁଲରେ ହାଣ୍ଡିଯାଇ ଖେଳୁଛନ୍ତି, ଫୁଲର ତାଳି ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଛନ୍ତି। ସେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଗୁଣର ଅଧିକାରୀ, ଶତାଧିକ ଗଣେଶ୍ବରମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ତୁମ ପୁଅର ପଦ୍ମମୁଖ ମାନ୍ୟମାନେ ଦେଖିପାରିବେ, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଭ କର୍ମ କରିଛନ୍ତି। କେବେ ମୁଁ ଏପରି ଦୟାଦାୟୀ ପୁଅକୁ ଦେଖିପାରିବି? କହାଯିଲା: “ହେ ପାର୍ବତୀ, ଏହି ପୁଅ ଭୀରକ ଏବେ ଦିଆଯାଇଛି।” ଏହି ପୁଅ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ମୋର କଥା ଶୁଣି, ତୁମେ ଵିଜୟାକୁ ପଠାଇଥିଲ। ଵିଜୟା ଗଣାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଭୀରକଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ତୁମେ କାହିଁକି ନିଶା ବେଗୁଣା ପରି ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ଏତେ ମନ ଲଗାଇଛ?” ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ଓ ଫୁଲରେ ସଜିଥିବା ଭୀରକ, ଦେଖିଲେ— ଭୀରକ ଭୟରେ ଫୁଲରେ ସଜିଥିଲେ। “ଆସ, ଆସ! ଏବେ ତୁମେ ମୋ ପୁଅ ହେଲା, ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛ; ତୁମେ ଏବେ ଭୀରକ।” ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡୁରୁ ଘ୍ରାଣ କରି, ଦୟାସ୍ପର୍ଶ କରି ଅଙ୍ଗକୁ ମୁଁ ମସଲି, ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୀରକକୁ ସଜେଇଲି। ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଶୁଭ୍ର, ଦିବ୍ୟ, ବିବିଧ ପତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କଲି। ମୁଣ୍ଡେ ମାଳା ରଖି, ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ ଗୋରୋଚନା ଓ ପତ୍ର ଚିହ୍ନରେ ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରି, ତୁମେ କହିଥିଲେ। ଭୀରକ ମଧ୍ୟ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଭରିଥିବା ଗଣ୍ଡ ପାହାଡରେ, ରତ୍ନ ଜାଳ ଓ ଦୃଢ଼ ଲତା ମାନ୍ୟମାନେ ଘିରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଅଛି।