ରାଜ୍ଞୀ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ସନ୍ତାନ ଲାଭ ପାଇଁ ଆତୁର ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଭୟ ଓ ଅଶାନ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ସହିତ ଜୋଡି ହାତରେ ନମସ୍କାର କରି ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ। ରାଜ୍ଞୀ ଜଣେ ବନ୍ଧ୍ୟା ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନ ଲାଭ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଦୟାର ସାଗର ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶା-ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରିବାରେ ସେ ସାଧାରଣତଃ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଏହି ମୁନି ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା କଥା କହିଥିଲେ। ତେଣୁ ରାଜ୍ଞୀଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଗଲା—'ଏହି କଥା ଭାବି, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ତୁମ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯାଅ।' କିନ୍ତୁ ଏହି ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣିର, ରାଜ୍ଞୀଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯାଇଲା। ସହଚରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଦୁଃଖିତ ରାଜ୍ଞୀ ଅନ୍ୟ ସହଚରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁନି ଯାଏ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଆଣ।' ତାପରେ ତାଙ୍କ ସହଚରୀ ସୁନନ୍ଦା ଯଥାଯଥ ଉପଦେଶ ଦେଲେ—'ତୁମ ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଅଶାନ୍ତି ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କର।' ଏହି ସମୟରେ ରାଜ୍ଞୀ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ରାଜା ସ୍ନେହରେ ଭରି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—'ହେ ରାଜ୍ଞୀ, କଣ ହେଲା? ତୁମେ ଏଭଳି କାହିଁକି ଦେଖାଯାଉଛ, ଏବଂ ମନ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ କାହିଁକି କଥା କୁହୁଛ?' ରାଜ୍ଞୀ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି କହିଲେ—'ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ତାନହୀନ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ମାନେ ଦୁଃଖର ଖେଳ। ସନ୍ତାନ ଓ ପୌତ୍ର ନଥିଲେ ଜୀବନରେ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ। ଏହି ଜଗତରେ ସେମାନେ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଧୂଳିରେ ଲିପ୍ତ ସନ୍ତାନ ଅଛି। ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଅତି ଦୁଃଖରେ ପହଞ୍ଚିଛି।' 'ଏଠାରେ ଜଣେ ମୁନି ଆସିଛନ୍ତି, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଦେବତା ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ନାରୀ, ଶିଶୁ ଓ ଜନସମୂହ ତାଙ୍କଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛନ୍ତି, ମୋ ମନେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ଯେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୟାମୟଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ।' ରାଜ୍ଞୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ପୁରୁଣା ବଗିଚାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ରାଜା ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ମୁନିର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଓ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ରୂପୀ ମୁନିଙ୍କ ପୂଜା କଲେ। ସେ କହିଲେ, 'ମୋର ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ମୋ ରାଜ୍ଞୀ ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।' ତାପରେ ରାଜସିଂହଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧରେ ମୁନି ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ କ୍ରିୟା କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ରାଜା ଓ ସମସ୍ତ ରାନୀମାନେ ଦେବ-ଦେବ ମହିମାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଉପାସନା କଲେ। ତାଙ୍କର ଫଳରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲା। ତାପରେ ମୁଁ, ହେ ଦେବୀ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲି। ମୋର ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନପୁରୀ ତିଆରି କରିଥିଲି; ଏହି ସ୍ଥାନ ଶିବଙ୍କ ନିତ୍ୟ ଧାମ ଥିଲା, ଯାହା ମୁଁ ତା ସମୟରେ ଦେଇଥିଲି। ମାର୍କଣ୍ଡେୟେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କ ଉତ୍ତରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ଅବସ୍ଥିତ। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଶିବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କୁ ଜାଣି, ଶିବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତିକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବି ଏହି ଭବସାଗରକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବିଥାନ୍ତି। ଯେଉଁ କୌଣସି ମର୍ତ୍ୟ ଜଣେ ଯେଉଁଠି ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଉନା କାହିଁକି, ଶିବଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଭକ୍ତି ଓ ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଏହି କଥାକୁ କୁହେ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେମାନଙ୍କ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହା ହେଉଛି ମୋର କଥା, ଦେବୀ, ଏହା ପାପ ନାଶ କରେ। ହେ ଦେବୀ, ଶିବ ଦେବ ଏମିତି ଦେବତା, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଉଛନ୍ତି ଓ ମହାପାପକୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ବୈବସ୍ବତ ମନ୍ବନ୍ତରର ବାରାହ କଳ୍ପରେ, ମୁଁ କାଳବନର ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଘୁରୁଥିଲି। ସେଠାରେ ମୁଁ ଏକ ଅତି ଅସହ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇଥିଲି। ଏହି ଗଣେଶମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ 'ବୀରକ' ନାମକ ଗଣ ଥିଲେ। ସେ ଫୁଲରେ ଆଘାତ ପାଇ ଖେଳୁଥିଲେ, ଏବଂ ଫୁଲର ଢେରରେ ପୂଜିତ ହୁଏ। ସେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣର ଧାରକ ଏବଂ ଶତ-ଶତ ଗଣେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ତୁମର ପୁତ୍ରଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ମାତ୍ର ଧନ୍ୟଜନମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି। ମୁଁ କେବେ ଏପରି ଏକ ପୁତ୍ର, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଦେଖିପାରିବି? ତାହା ପ୍ରକାଶ ହେଲା—'ହେ ପାର୍ବତୀ, ଏହି ପୁତ୍ର ବୀରକ ଏବେ ଦିଆଯାଉଛି।