ଏହି ଗଳ୍ପରେ କୁହାଯାଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମୋର ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସନ୍ତାନବାନ୍ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସୁକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେ ରାଜା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୁନା, ମୁତ୍ୟା, ଭଲ ଜାମା, ଧାନ, ଗ୍ରାମ, ନଗର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନ ଦେଇ, ଲୋକମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଦୂର କରିଦେଲେ। ଏଭଳି ସେ ଚଉଦ୍ଧ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ବାସ କଲେ। ଏପରି ଏକ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ କେତେ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ! ତାଙ୍କର ପ୍ରଜାପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଶିବ ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ ରୂପେ ତାଙ୍କର ପରିକରମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟିତ ହେଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟବତୀ, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନହୀନ ଓ ପୁତ୍ରକାମନାରେ ଦୁଃଖିତ ଜନନୀ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଥିଲେ। ରାଜା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବେ ବୋଲି ଜାଣି, ନାଗକନ୍ୟାମାନେ ଉତ୍ସୁକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଭିକ୍ଷୁକଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରାଣୀ, ଚିତ୍ତ ଏକାଗ୍ର କରି, ଭିକ୍ଷୁକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ— ସେ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଭିକ୍ଷୁକଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ୍କାରକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛନ୍ତି, କାରଣ ତିନି ସଦା କରୁଣାମୟ ଓ ଲୋକଙ୍କର ଅଭିଷ୍ଟ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଭିକ୍ଷୁକ କହିଲେ, "ମୁଁ ଅଜଣାଭାବେ ରାଜପୁରୀରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।" ତେଣୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ତୁମ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯାଅ। ଭିକ୍ଷୁକଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଣୀର ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲା। ସହଚରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଦୁଃଖିତ ରାଣୀ କହିଲେ, "ସେ ଯାଉଥିବା ପୂର୍ବରୁ ଶୀଘ୍ର ଭିକ୍ଷୁକଙ୍କୁ ଆଣ।" ସୁନନ୍ଦା ଉଚିତ କଥା କହି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ତୁମ ମନର ଅଶାନ୍ତି ରାଜାଙ୍କୁ କୁହ।" ଏହି ସମୟରେ, ରାଣୀ ଭିକ୍ଷୁକଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ୍କାରକୁ ଆଗ୍ରହ କରୁଥିବା ବେଳେ, ରାଜା ଭଲପାଇ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ହେ ରାଣୀ, କଣ ଘଟିଛି? କାହିଁକି ତୁମେ ଏଭଳି ଅସ୍ଥିର ଦେଖୁଛ? କାହିଁକି ଏଭଳି କଥା କହୁଛ?" ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଣୀ କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ପୁଅ ନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖେଳ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖଦାୟକ। ସନ୍ତାନ ଓ ନାତି ନଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଶ୍ରୟହୀନ। ଧୂଳିରେ ଖେଳୁଥିବା ପିଲା ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ। ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଦୁଃଖର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଛି। ଏଠାରେ ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ ଆସିଛନ୍ତି, ଯିଏ ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ଦେବତା ପରି। ନାରୀ, ଶିଶୁ ଓ ଲୋକମାନେ ସେଠାରେ ଶରଣ ନେଉଛନ୍ତି; ଆମେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ଭିକ୍ଷୁକଙ୍କୁ ଶରଣ ନେବା।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପୁରୁଣା ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ। ଭିକ୍ଷୁକଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା ମଧ୍ୟ ଭିକ୍ଷୁକ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଓ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ତାଙ୍କ ଭିକ୍ଷୁକ ଚିହ୍ନକୁ ପୂଜା କଲେ। ରାଜା କହିଲେ, "ମୋର ପୁଅ ନାହିଁ, ମୋ ରାଣୀ ଧନ୍ୟ।" ରାଜସିଂହଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭିକ୍ଷୁକ ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ରାନୀମାନେ, ଦେବତାମାନ୍ୟଙ୍କ ମହିମାରେ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ତାପରେ, ମୁଁ (ମୁଁ ଦେବୀ!), ମନ୍ଦର ପର୍ବତରୁ ଉତ୍ସୁକ୍ତିବଶତଃ ଏଠାକୁ ଆସିଲି। ମୋର ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ୱନ୍ନଗରୀ ସୃଷ୍ଟି କଲି; ଏହି ଶିବଙ୍କ ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ନିବାସ ମୁଁ ସେ ସମୟରେ ଦେଇଥିଲି। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉତ୍ତରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ଅଛି। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଶିବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଜଗତଗୁରୁଙ୍କୁ ଜାଣି, ଶିବେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବେ, ସେମାନେ ମୋକ୍ଷକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ମନେ କରି, ସଂସାରକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବିବେ। କେଉଁଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ମାନବ ଶିବଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି, କିମ୍ବା ଭକ୍ତି ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ଏହି କଥା କହେ କିମ୍ବା ଶୁଣାଏ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ କୃପା ଲାଭ ହେବ।