ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜା ରାଜସିଂହ ଦେବତାମାନଙ୍କର ବିଧିବତ୍ ପୂଜା, ବ୍ରତ, ଦାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅଧ୍ୟୟନ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ସେ ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେ ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ ପରି ସ୍ନେହ ଓ ଯତ୍ନରେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନେ ସନ୍ତାନବତୀ, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଭୂମିରେ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିବା ବେଳେ, ହେ ପାର୍ବତୀ, ରାଜାଙ୍କୁ କେବଳ ଉଜ୍ଜୟିନୀକୁ ଯିବାରେ ମାତ୍ର ସୁଖ ମିଳୁଥିଲା। ତାହାପରେ ମୁଁ, ଶିବ ନାମକ ଗଣେଶ, ଏହା ଦେଖି, ଗଣେଶଙ୍କୁ କହିଲି: “ମୋ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ପୁତ୍ର।” ମୋ କଥା ଶୁଣି ଗଣେଶ ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, “ଯଥାସ୍ତୁ।” ଶିବଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶରେ ଗଣେଶ ଯାତ୍ରା କରିବା ପରେ, ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି। ତାପରେ ଏକ ଭିକ୍ଷୁର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅନେକ ଔଷଧ ନେଇ ମୁଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲି। ଯେଉଁମାନେ ଭୂତ-ପିଶାଚ, ବିଷ ବା ବିଭିନ୍ନ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ, ମୋ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ସୁସ୍ଥ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସନ୍ତାନଲାଭ କରିଲେ। ଲୋକେ ମୋର କଥା ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଭରିଯାଉଥିଲେ। ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ, ମଣି, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର, ଧାନ୍ୟ, ଗ୍ରାମ, ନଗର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନ ଦେଇ ଲୋକମାନଙ୍କର ଗୁରୁତର ରୋଗ ନିବାରଣ କରୁଥିଲି। ଏଭଳି ଭାବେ ଚଉଦ ଅବଧି ବର୍ଷ ମୁଁ ସେଠାରେ ବସିଥିଲି। ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା କେତେ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା! ସେ ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ କେତେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ ଥିଲେ! ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଶିବ ଭିକ୍ଷୁ ରୂପେ ତାଙ୍କ ସାଥିମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେଖାଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରଜାମଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଥିବା ଏହି ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନହୀନ ଓ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ଜନାନୀ ଥିଲେ। ରାଜା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବେ ବୋଲି ଜାଣି, ନାଗକନ୍ୟାମାନେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଆସିଲେ। ଭିକ୍ଷୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରାଣୀ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଦେଖିବା ଆଗ୍ରହ ଜଣାଇଲେ। ହାତ ଜୋଡି ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରହିତ ଭାବେ, ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ ରାଣୀ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁଲେ। ତିନି କହିଲେ, “ଆପଣ ଦୟାମୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଆପଣ ଅଜଣା ଭାବେ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହି କଥା ଭାବି ଦୟାକରି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ଶୁଭେ।” ଭିକ୍ଷୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଣୀର ମନ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା। ସହଚରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବିୟୋଗିନୀ ରାଣୀ କହିଲେ, “ତୁରନ୍ତ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ଆଣ, ନାହିଁଲେ ସେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଚାଲିଯିବେ।” ତେବେ ସୁନନ୍ଦା ଉଚିତ ଭାବେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମ ଚିନ୍ତା ରାଜାଙ୍କୁ କହ।” ସେଇ ସମୟରେ, ରାଣୀ ଭେଟିବା ଆଶାରେ ରହିଥିବା ବେଳେ, ରାଜା ସ୍ନେହରେ ଭରିଥିବା ହୃଦୟରେ ରାଣୀକୁ ପଚାରିଲେ, “ହେ ରାଣୀ, କ’ଣ ହେଲା? କାହିଁକି ଏଭଳି ଦେଖାଯାଉଛ, କାହିଁକି ତୁମ ମନ ଅଶାନ୍ତ ଲାଗୁଛି?” ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ରାଣୀ କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ତାନହୀନ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ କେବଳ ଦୁଃଖ ହୋଇଥାଏ। ସନ୍ତାନ ଓ ପୌତ୍ର ନଥିଲେ ଜୀବନରେ ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଧୂଳିରେ ଖେଳୁଥିବା ସନ୍ତାନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଖୁସି। ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଅତି ଦୁଃଖିତ। ଏଠାରେ ଏକ ଭିକ୍ଷୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ତ୍ରୀ, ଶିଶୁ ଓ ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛନ୍ତି। ମୋର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ପାଇବା।" ରାଣୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ପୁରାତନ ବାଗିଚାକୁ ଗଲେ। ରାଜା ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭିକ୍ଷୁ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କ ଚିହ୍ନକୁ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କଲେ। ରାଜା କହିଲେ, “ମୋ ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ମୋ ରାଣୀ ଧନ୍ୟ।” ରାଜାସିଂହଙ୍କ ଏହି ଆବେଦନ ଶୁଣି, ଭିକ୍ଷୁ ଲିଙ୍ଗ ଆକାରେ ଥିବା ତାହାଁପରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ।