ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଜନ୍ମରୁ ନିଜ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଓ ତପସ୍ଵୀ ସ୍ୱଭାବରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏଠାରେ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗି ରହିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲି, ଏହା ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଯାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେମାନେ ସଦା ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ। ତିନି ଆଖି ଥିବା ମହାଦେବ, ତାଙ୍କର ଗଣମାନେ, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ହୃଦୟରୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରିବେ, ସେମାନେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବେ। ଏଭଳି କଥା କହି, ଲିଙ୍ଗ ସହିତ, ମହାତପସ୍ଵୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ହେ ଦେବୀ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଓ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିବର୍ଣ୍ତିତ ହୋଇଛି। ଯାହାକୁ ଦେଖିବାରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ, ବ୍ରହ୍ମା କାଳରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ରିପୁଂଜୟ। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପୂଜା, ବ୍ରତ, ଦାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଶିଶୁ ଭଳି ଥିଲେ, ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ପ୍ରଜାମାନେ ଶିଶୁ, ଧନ, ଧାନ ଓ ଚାହିଦାର ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରିପୁଂଜୟ ଭୂମିରେ ଶାସନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ହେ ପାର୍ବତୀ, ଉଜ୍ଜୟିନୀକୁ ଯିବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କଥାରେ ସେ ଆନନ୍ଦ ଉପଲବ୍ଧ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ, ମୁଁ ଗଣେଶ, ଶିବ ନାମରେ, ଗଣମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ସେଠାରେ ଯିବାକୁ କହିଲି। ମୁଁ ଗଣେଶକୁ କହିଲି: "ଯାଉ, ମୋ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଭେଟିବାକୁ।" ମୋ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ, ଗଣେଶ ଯୋଡ଼ି ହାତରେ "ଏହିପରି ହେଉ" କହି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଶିବଙ୍କର ଗଣ ଯିବା ପରେ, ହେ ସୁନ୍ଦର ହସିଥିବା ଦେବୀ, ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲି। ତାପରେ, ଏକ ଭିକ୍ଷୁର ରୂପରେ, ଅନେକ ଔଷଧୀ ଥିବା, ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଭୂତ, ବିଷ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସେ ସହାୟତା କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ସନ୍ତାନ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମୋ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସନ୍ତାନ ପାଇଲେ। ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଅନେକର ମନରେ ଜିଜ୍ଞାସା ଜନ୍ମ ହେଲା। ସେ ସୁନ୍ଦର ଧନ, ରତ୍ନ, ବସ୍ତ୍ର, ଧାନ, ଗ୍ରାମ, ନଗର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ଭିକ୍ଷୁ ଚୌଦ ଦିନ ଧରି ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କାମ ବହୁତ କଷ୍ଟକର; ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଦ୍ୱାରା, ଶିବ ଭିକ୍ଷୁର ରୂପରେ ତାଙ୍କର ଗଣମାନଙ୍କ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଲୋକମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳରେ ନିମଗ୍ନ ରାଜା ବିଷୟରେ, ଏକ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ସନ୍ତାନ ବିହୀନ ଓ ସନ୍ତାନ ପାଇବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଏହି ଦୁନିଆରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ରାଜା ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ କରିପାରିବାରେ ସକ୍ଷମ ବୋଲି ଜାଣି, ନାଗ କନ୍ୟାମାନେ ଜିଜ୍ଞାସା ସହିତ ଆସିଥିଲେ। ଭିକ୍ଷୁର ଆଶ୍ରମରେ, ରାଣୀ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠି ସେ ଧ୍ୟାନରେ ନିମଗ୍ନ ଓ ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ, କଥା କହିଲେ। ହାତ ଯୋଡ଼ି ନମସ୍କାର କରି, ଚିନ୍ତା ମୁକ୍ତ ଓ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର, ରାଣୀ ଯେଉଁଠି ସନ୍ତାନ ପାଇବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ଆପଣ ଦୟାର ଆଧାର, ସାଧାରଣତଃ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଆପଣ କହିଥାନ୍ତି, ରାଜାଙ୍କ ଘରକୁ ଅଜଣା ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଯୋଗୁଁ, ଶୀଘ୍ର ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ, ହେ ଶୁଭା। ଭିକ୍ଷୁଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି ରାଣୀର ମନ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା। ସହଚରୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୁଃଖିତ ରାଣୀ କହିଲେ, "ଶୀଘ୍ର ଭିକ୍ଷୁକୁ ଆଣ, ସେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଠାରେ ଚାଲିଯିବା ପୂର୍ବରୁ।" ତାପରେ, ସୁନନ୍ଦା ଯଥାଯଥ କଥା କହି, ରାଣୀଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କଲେ। "ତୁମର ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ଅବସ୍ଥା କିଂଗ୍କୁ ଜଣାଇଦିଅ।" ଏହି ସମୟରେ, ରାଣୀ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କ ସମ୍ମିଳନ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ରାଜା ନିଜ ହୃଦୟରେ ସ୍ନେହ ଭରି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ରାଣୀ, ଏହି କଣ? କାହିଁକି ତୁମେ ଏଭଳି ଦେଖାଯାଉଛ? କାହିଁକି ତୁମର ମନ ଅଶାନ୍ତ ଭାବରେ କଥା କହୁଛ?