ଏହି କଥାରେ, ମୁଁ କହେଁ—ଏହି ପ୍ରକୃତିରେ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଦୟାଳୁ ଦେବତା ମୋତେ ଏହି ପରମ ଦୟାର ଦାନ ଦେଇପାରନ୍ତେ ନାହିଁ। କାରଣ, ମହାଦେବ ମହେଶ୍ୱର ଅତ୍ୟନ୍ତ କରୁଣାମୟ ଓ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଗାଧ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି। ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ପାପ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ମନ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ନେହ ଓ ଶୁଭ ଶବ୍ଦରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି। ହେ ସ୍କନ୍ଦମାତା, ତୁମର ଚନ୍ଦ୍ରବଦନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ମଧୁର। ହେ ଗଜଗାମିନୀ, ତୁମେ କହିଥିଲା, "ମୁଁ ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ସଫଳ କରିବି।" ତୁମେ ମାୟା, ଶ୍ରୀ, ତେଜ, କୀର୍ତ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ରୂପର ଧାରା। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରି, ତୁମେ ଅନେକ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛ। ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ଶରୀର କ୍ଳାନ୍ତ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ କିଛି କଥା କହିଛି, ହେ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ, ମୋର କଥା ଶୁଣ। ପଟ୍ଟନେଶ୍ୱର ର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ପରମ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି। ମୋର କଥା ଶୁଣି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜକୁ କହିଥିଲ, "ସେଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା କଲେ ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ର ଲାଭ ହେବ।" ଏହିପରି ତୁମ ପ୍ରେରଣାରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେଠାରେ, ପୁତ୍ରଦାୟକ ଓ ପାପନାଶକ ମହାଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ମୁଁ ଓ ତୁମେ ଏକାଠି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲୁ। "ମୁଁ ହେଉଛି ଶର୍ବ, କହ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି?" ମୁଁ କହିଲି, "ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହ, ଆଜି ମୁଁ ଦେଇଦେବି।" ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଭକ୍ତି ଭରିତ ହୃଦୟରୁ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ। ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ କହିଲି, "ମୃକଣ୍ଡ ନାମକ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଧନ, ଜ୍ଞାନ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସର୍ବଜ୍ଞତା ଓ ପ୍ରଜ୍ଞାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ।" ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ମହାତପସ୍ବୀ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ସେ ଜନ୍ମ ରୁ ଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲି। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଯିବେ, କେବେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ ନାହିଁ। ତ୍ରିନେତ୍ର ଭଗବାନ, ଭୂତଗଣାଧିପତି, ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ହୃଦୟରୁ ମଧୁର ମାଳା ଓ ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଆନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ, ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମହାତପସ୍ବୀ ପୂଜା କଲେ। ହେ ଦେବୀ, ଏଠାରେ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଓ ଭଗବାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଯାହାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ—ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଯୁଗରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ରିପୁଞ୍ଜୟ। ସେ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା, ବ୍ରତ, ଦାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥିଲେ। ସେ ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପରି ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ନେହ ଓ ଦୟା ଦେଇ। ସେମାନେ ସନ୍ତାନ, ଧନ, ଧାନ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଇଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ରାଜା ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରୁଥିବାବେଳେ, ହେ ପାର୍ବତୀ, ସେ କେବଳ ଉଜ୍ଜୟିନୀକୁ ଯିବାରେ ମାତ୍ର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ତାପରି, ମୁଁ ଶିବ, ଗଣେଶଙ୍କୁ କହିଲି, "ମୋ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ପୁତ୍ର।" ଏପରି ମୋ କଥା ଶୁଣି, ଗଣେଶ ହସି ହସି ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ଯଥାସ୍ତୁ।" ଗଣେଶ ଯିବା ପରେ, ହେ ସୁମୁଖୀ, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ଏହିପରି ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ ରୂପେ, ଅନେକ ଔଷଧୀ ନେଇ ମୁଁ ଆସିଲି। ସେଠାରେ ଏକ ଲୋକ ଭୂତପିଶାଚ, ବିଷ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ...