ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଅଭିବାଦନ କଲେ । ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, "ହେ ଦେବେଶ, ଏହି ସମୟ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ନୁହେଁ । ମୁଁ ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଦାନବମାନୋକୁ ଦେଖିଛି । ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏକା ଏକା ହେବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିପାରିବେ । ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ମୁଁ ଦେଖିଛି କିମ୍ବା ଶୁଣିଛି, ତାହା ସତ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ।" ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ । ସେ କହିଲେ, "ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଏଠି କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ୍? ସେମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ଏବଂ ଭୂତିକ ଭାବରେ ବିଶେଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୃତ୍ର ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ।" ତାହା ପରେ ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, "ଖଣ୍ଡେଶ୍ୱରର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ମହା କାଳବନ ଅଛି । ସେଠାରେ ଯାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତୁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଆପଣଙ୍କ ଇଛା ପୂରଣ କରିବେ ।" "ହେ ଦେବୀ, ମହା କାଳବନରେ ମହାଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବ ଶଙ୍କର, ବୃଷଧ୍ୱଜ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର । ସେ ମନୋକାମନା ପୂରଣ କରନ୍ତି ।" "ତୁମେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିସ୍ରଷ୍ଟା, ସମୟ ଭାବେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନାଶ କର । ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାୟୁ, ପାଳକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରାଚୀନତମ, ମହାକାଳ, ବୃଷ, ବିଘ୍ନନାଶକ ଓ ଗୁପ୍ତ ଫଳଦାତା ।" ଏପରି ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ଶତକ୍ରତୁ (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—"ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ଶତ୍ରୁବିନାଶୀ ଭୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିବ ।" ଏହି ଲିଙ୍ଗର ମହିମାରୁପେ, ହେ ପାର୍ବତୀ, ଜଳର ଫେନରୁ, ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସହଜରେ ବଧ ହେଲେ । ମୋର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେମାନେ ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ହେଲେ । ଏହି ଦେବତାଙ୍କର ମହିମାରୁ, ମହାଦାନବ ଭୃତ୍ର ବଧ ହେଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ ତେଣୁ ଏହି ମହିମା ଘଟିଲା । ଏହି ଶ୍ରୀଇନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶୁଭ୍ର ନଗର ଦର୍ଶନ ମିଳେ । ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିବେ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରପୂଜିତ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂଜିବେ, ସେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ । ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମ୍ଫଳ ପୂଜା କରିଥାଏ, ସେ ରୁପରେ ସମସ୍ତ ଋଷି ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି । ଏପରି ଦେବତାମାନେ କହିବା ପରେ, ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର) ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ । ଏହିଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର କଥା କହାଗଲା । କେବଳ ଏହି ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ମାନବ ପୁଏ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବଂଶରେ ଏକ ମହାଋଷି ମୃକଣ୍ଡୁ ଜନ୍ମନେଲେ । ସେ ପୁଅ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶା କଲେ—"କିପରି ମୁଁ ପୁଏ ପାଇବି?" ଏହି ଭାବନାରୁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, "ମୁଁ ଏମିତି ତପସ୍ୟା କରିବି, ଯାହାରୁ ପୁଏ ମିଳିବ ।" ତାଙ୍କର ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସେଠାରେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ନିବାସ କଲେ । ଶାକ, କନ୍ଦମୂଳ, ଫଳ ଏବଂ କେବଳ ଅଳ୍ପ ପତ୍ର ଖାଇ ତାପସ୍ୟା କଲେ—କେବେ ଏକ, କେବେ ଦୁଇଟି ପତ୍ର ଖାଇଲେ । ସେଠାରେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ । ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଦେଖି, ମୁଁ ତାଙ୍କଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲି । ତାଙ୍କ ତେଜରେ ପାହାଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା, ଜଳାଶୟ ଶୁଖିଗଲା । ସମସ୍ତ ସାଗର ଉତ୍କଳିତ ହେଲା, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଲେ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟାରୁ ଅସମୟରେ ପ୍ରଳୟ ଘଟିବା ନିଶ୍ଚିତ । ତେଣୁ, ମୃକଣ୍ଡୁ ଋଷିଙ୍କୁ ପୁଏ ଦିଅ । ସେ ପୁଏ ଅବିନାଶୀ ହେଉ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଶତାକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି । ହେ ଦେବୀ, ଏହି ମହାମୁନି ମୃକଣ୍ଡୁ ନୀଳପଦ୍ମ ଦଳ ରଙ୍ଗର ଶରୀର ଓ ନୀଳପଦ୍ମ ଦଳ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ପୁଏ ଆଶା କରିଛନ୍ତି । ତୁମେ ମଧ୍ୟ କୃପାବଶତଃ ପୁନି କହିଥିଲେ, ହେ ଭକ୍ତିକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ଦେବୀ । ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କିପରି ତୁମକୁ ତପସ୍ୟାର ଫଳଦାତ୍ରୀ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି? ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଓ ଦେବସମୂହରେ ବିପ୍ଳବ ଘଟାଅ ।