ଏକ ସମୟର କଥା, କଂଥା ନାମକ ଏକ ଶିଶୁ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଓ ଉତ୍କଟ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶଂକରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ ନିଜ ପିତା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖି, ମୃତ୍ୟୁର ବିଜୟ ଆଶାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନଶ୍ଟ କରିବା ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କଲେ। ଶିଶୁ କଂଥା କହିଲେ, “ମୁଁ ଉମାଙ୍କୁ କେବେ ବି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ନ କରିଥିବା ମହାଦେବ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଉଛି, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଦୟା ଅର୍ଜନ କରିବା ପାଇଁ।” କଂଥା ନିଜ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନୀଳକଣ୍ଠ ମହାଦେବଙ୍କ ପାଦକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖିଲେ, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ଦୃଢ଼ ଶିଶୁର ଦୃଢ଼ତା ଦେଖି ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ବାଳକ, ତୁମେ କିପରି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଜାଣିଛ?” ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଜାଣିନାହିଁ; ଏକ ଶିଶୁ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ କିପରି ତୁମେ ଏହି ମହାଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିଛ?” ସେମାନେ ଆଉ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କେଉଁଠି ଓ କିପରି ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହେଶଙ୍କୁ ଜାଣିଛ?” ମୁନିମାନଙ୍କର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଯେଉଁମାନେ ଦିବ୍ୟ ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ଥିଲେ, କଂଥା ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ମୁଁ ଏଠାରେ ଖେଳୁଥିବା ବେଳେ, ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଦେବତା ମୋ ପାଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।” ନିଜ ପିତା କହିଲେ, “ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଉ। ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବା।” ସେ କହିଲେ, “ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଜଗତରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ, ଏହା ଏକ ପ୍ରମାଣିତ ସତ୍ୟ।” କଂଥା କହିଲେ, “ମୁଁ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିବି; ତୁମେ ଏଠାରେ ତୁମ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।” ଏହା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପିତା ଓ ସମ୍ମିଳିତ ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ଏକ ଶବ୍ଦ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ପାର୍ବତୀ ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ। ଶବ୍ଦଟି କହିଲା, “ପାପର ବାନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ।” ଏହି ଶିଶୁର କଥା ଶୁଣି, ଯେଉଁମାନେ ଲିଙ୍ଗ ସମ୍ମୁଖରେ କିଛି କହିନାହିଁ, ସେମାନେ ସଦା ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ। ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇଚ୍ଛା ଅର୍ଜନ କରିବେ ଓ ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ। ଏହିପରି ବର ମିଳିଲାପରେ, କଂଥା ହାତ ଜୋଡି ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏପରି ବର ଦେବତା, ଦାନବ, ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ଲଭ। ଶିଶୁ କଂଥା ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଦି ଆଉ କିଛି ବର ଦେବାକୁ ଅଛି—” ଏପରି, ପାର୍ବତୀ ଲିଙ୍ଗ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ। କେବଳ ଦେଖିବା ସହିତ ମନୁଷ୍ୟ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ।” ଯେଉଁମାନେ କଂଥାଡେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ପାପର ବାନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ ଓ ମୋର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସମସ୍ତ ପାପ ପରିଶୁଧ୍ଧ କରିବେ। ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟତା ଜାଣିନାହିଁ, ସେମାନେ ଦୁଃଖୀ, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଅନର୍ଥକ। ପାର୍ବତୀ, ଏହି ଶିବଶକ୍ତିର ବିଶେଷ ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏହି ଶିବଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରି ବଡ଼ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଏପରି ଏକ ଦିନ, ପ୍ରଜାପତି ତ୍ୱଷ୍ଟୃ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପୁଅ କୁଶଧ୍ୱଜ। ତ୍ୱଷ୍ଟୃ ଜଣାପଡ଼ିଲା ତାଙ୍କର ପୁଅ ହତ୍ୟା ହୋଇଛି, ତେଣୁ ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଆଜି ତିନି ଲୋକ ଓ ଦେବତାମାନେ ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖିବେ!” ଯେଉଁଜଣ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, ସେ ମୋର ପୁଅକୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ଏହି କ୍ରୋଧରୁ ବୃତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଅଗ୍ନିର ମାଳା ହେବା ସହିତ। ବୃତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ରର ଶତ୍ରୁ ଓ ତ୍ୱଷ୍ଟୃଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ଭାବିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବୃତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ, ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ବୃତ୍ର, ବଡ଼ ଆକାରର ଦାନବ, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ର ଶରୀର ଓ କବଚ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ପୃଥିବୀ କ୍ରୋଧର ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିତ ହେଲା। ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ, ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ। ଆକାଶର ଦିଗ ରକ୍ତର ଲହରିରେ ରଙ୍ଗିତ ହେଲା। ବୃତ୍ର ବାସବ (ଇନ୍ଦ୍ର) କୁ ବାନ୍ଧି ଦେଇ, ଦେବତାମାନେ ର ଲୋକକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ର ନାୟକ ବାନ୍ଧି ହେଇଥିବାବେଳେ, ବୃହସ୍ପତି, ଜଣେ ବିବେକୀ, ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ...