ଏହି ଜନ୍ମରେ ମତେ ଦୁଇଜଣ ମାଆ ମିଳିଛନ୍ତି ବୋଲି ସେ ବୁଝିଲେ । ଏହି କାରଣରୁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ ଯେ, ଶିବାରାଧନା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିବେ ଏବଂ ଚୈତ୍ରଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିବେ । ସେ ଆସକ୍ତିକୁ ପଛେଇ ଦେଇ, ଏହି ଭାବରେ ସବୁ କଥା ବିଚାର କରିଲେ । ଯିଏ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୁଅ ସ୍ନେହରେ ସମ୍ମାନ ଏବଂ ପାଳନ କରିଥିଲେ, ସେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ । ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଇନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କର ପରମ ଲିଙ୍ଗ ଅବସ୍ଥିତ । ଏହିପରେ, ସେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, "ହେ ସୁଶିଳାନନ୍ଦିନୀ, ତୁମେ ଷଷ୍ଠ ମନୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର; ଯାଅ, ଏହି କାମ କର ।" ଦେବତାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, "ଯଥାସ୍ତୁ ।" ଏହିପରି, ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଉପାସନା କରି, ସେ ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ । ହେ ଦେବୀ, ଏହି କାରଣରୁ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ସାଧନା ସଫଳତା ସହିତ ଲାଭ କଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । ଯେମାନେ ଆନନ୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ହେ ବିଶାଳନେତ୍ରା, ସେମାନଙ୍କର କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପାପ ନାଶ ହୁଏ । ଏହି କ୍ଷଣରେ ମଣିଷ ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ । ମୁଁ ଘୋଷଣା କରୁଛି ଯେ, ଆନନ୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ଲୋକମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି; ଏଠାରେ, ହେ ବିଶାଳନେତ୍ରା ଦେବୀ, ଦେବତାମାନେ ଏହି ପରମ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି । ହେ ଦେବୀ, ଏହି ତାଙ୍କର ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି କୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି । କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ । ଏକଥା ଥିଲା, ଅତି ସୁନ୍ଦର ବିତସ୍ତା ନଦୀ ତୀରରେ ଗୋଟିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଥିଲେ । ସେ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇଥିଲେ । ପୁଅ ଲାଗି ଇଚ୍ଛା କରି, ସେ ମୋତେ ପରିତୃପ୍ତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ତପସ୍ୟା କଲେ । ମୋର କୃପାରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ମିଳିଲା, ଯିଏ ନିଜ କଣ୍ଠାରୁ ଗାର୍ମେଣ୍ଟ ତୁଳିନେଲା । ହେ ସୁନ୍ଦର-ମୁଖୀ, ସେ ମୋର ଅନୁଗ୍ରହରେ ଉପଲବ୍ଧ ହେଲେ । ଏହାପରେ, ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେ ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର ଚିନ୍ତା କଲେ; ସମସ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ଶିରୋନମ୍ର କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ । ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ଫଳଦ୍ୱାରା ଉପନୟନ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ । "ହେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ," ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ । ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଚୁପ ରହିଲେ ଏବଂ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ; ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ଭାବିଲେ, "ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ପୁଅର ଆୟୁଷ୍ୟ କମ୍ ।" ଏହି ଅନୁଭବରେ, ଋଷି ଅଚାନକ ବିୟୋଗ ଓ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ । ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ରୁଦ୍ର ଖୁସି ହୋଇ ମୋତେ ଏକ ବର ଦେଇଥିଲେ: "ତୁମ ପୁଅ, ମୋ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କଣ୍ଠା ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ ।" ପିତାଙ୍କୁ ବିପାକ ଦେଖି, ସେ ଋଷି ଚୁପ ହେଲେ । "ତୁମ ଭୟ ଛାଡ଼, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ, ଯଦିଓ ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଚେଷ୍ଟା ବିଫଳ, ଯମ ଦେବଙ୍କୁ ବଶ କରିବି ।" "ଘୋର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି, ପିତୃଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁଙ୍କର ଆଶାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି ।" "ମୁଁ ରୁଦ୍ର, ମହାଦେବଙ୍କ ଶରଣ କୁଅଛି, ଯିଏ କଦାଚିତ୍ ଉମାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ବର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ।" "ଘୋର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କର ପାଦ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ଶୀଘ୍ର ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରିଦେବି ।" ଋଷିମାନେ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ବାଳକ, ତୁମେ କିପରି ରୁଦ୍ର, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟଙ୍କୁ ଜାଣିଲେ?" "ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଜାଣିନାହିଁ; ଏମିତି ଛୋଟ ବୟସରେ ତୁମେ କେମିତି ଜାଣିଲେ?" "କେଉଁଠି ଏବଂ କିପରି ତୁମେ ମହେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଜାଣିଲେ?" ଏହି ଦେବଭାବନ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏଠି ଖେଳୁଥିଲି, ସେଠି ସିଦ୍ଧିଦାତା, ସଫଳତା ଦେଇଥିବା ଦେବତା ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।" "ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ବେଷ୍ଟ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଅ, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବ ।