ବ୍ୟାସ ମହାର୍ଷି କହିଲେ, “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ସଫଳ ହୋଇଛି, ଓ ଋଷି; ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଇନଥିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ କାମ ଅଫଳ। ଆପଣ, ମହାନ ଋଷି, ମୋ ପାଖରେ ଧର୍ମର ନିଷ୍ପତିକୁ କୃପାପୂର୍ବକ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛନ୍ତି; ଏବେ ଆପଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା। ତାପରେ, କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ତପସ୍ୱୀ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଶାନ୍ତ, ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଏହି ଋଷି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଆସି, ନିଜ ଚାହିଦା ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କଲେ। ସେଠାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ଦେଖି, ଅଦ୍ଭୁତ ଚମତ୍କାରର କାରଣ ବୁଝିଲେ। ପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ମୋ ପାଖରୁ ଏହି ତୀର୍ଥର ମହିମା ଶୁଣି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିଥିବା ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମହିମାକୁ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଫଳ ପାଉନ୍ତି। ଏହି ମହିମା ସଦା ଉଦ୍ୟମ କରି ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଦ୍ବିଜାତିକୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ତୀର୍ଥର ମୂଳ ଧାର୍ମିକ ମହିମା ବିଶେଷ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାଖ୍ୟା ହୋଇଛି; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅନୁଭୂତି ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ପାଠକୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାଫଳ ପାଉନ୍ତି। ଏଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଖଣ୍ଡ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଅରୁଣଗିରିର ଯୋଗୀଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ; ଯିଏ ମୁଣ୍ଡରେ ଦୁର୍ବିନୀତ ସର୍ପରାଜକୁ ବୋହିଛନ୍ତି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଦୀପ ଭାବରେ ଧରିଛନ୍ତି। ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅରୁଣାଚଳର ମହିମା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ସୂତ ଋଷି ସମସ୍ତ ମୁନିମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: "ପୁର୍ବରୁ ସନକ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏହି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ।" "ସମସ୍ତେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଶୁଣନ୍ତୁ; ଏବେ ମୁଁ କହିବି। ପୂର୍ବରୁ ପଦ୍ମାସନ ବ୍ରହ୍ମା ସତ୍ୟଲୋକରେ ବସିଥିଲେ। ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୋରେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା। ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ମୋ ମନର ଆଇନା ପରିସ୍କାର ହେଲା। ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ମୂଳ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଅବିଚଳ ଶିବଜ୍ଞାନ। ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଶାଇବ ଲିଙ୍ଗଗୁଡିକ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗଗୁଡିକ, ଓ କୃପାର ସାଗର, ସେମାନେ ମୋ ଦିବ୍ୟ ଶୁଭ୍ର ଲିଙ୍ଗର ଅଭିନାଶୀ ପ୍ରଭା; ଏହାର ନାମ ମାତ୍ର ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଆପଣଙ୍କ ଶାଇବ ଚାୟା, ସଦା ଜଗତର ଆଧାର, ଅଭିନାଶୀ।" "ଏପରି ଭକ୍ତି ଓ ଜିଜ୍ଞାସାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ଲୋଟସ ତକ୍ତରେ ବସିଥିବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ପୁନଃ, ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବା ପ୍ରଭାମୟ ଶିବ ଦୀପକୁ ଦେଖିଲେ। ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇ, ପୁନଃ ଏହି ଆଜ୍ଞାକୁ ପାଳନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଲା। ଶିବ ଯୋଗକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ମରଣ କରିଥିଲି। ଆପଣଙ୍କ ଅନେକ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶିବପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା। ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଅବିଚଳ ଓ ଶୁଭ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ।" "ସଂବାଦ, ସାଥି, ଖେଳ ଓ ମିଶିବା—ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଶାଇବ ମହିମାକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ମୁଁ ଓ ନାରାୟଣ ଜଗତର ଆରମ୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲୁ। ଆମେ ନିଜ ଗୁଣରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ, ଏକାପ୍ରତି ଝଗଡା କଲୁ। ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରବଳ ହେଲା।" "ଏହି ଦୁଇ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କାହିଁକି ହେଉଛି, ଯାହା ଜଗତକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ପ୍ରବୃତ୍ତ? ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦୁଇଜଣେ ମୂଢ଼ ହୋଇ, ଏକାପ୍ରତି ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି।" ଏପରି ମହାପୂରୁଷମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଓ ଦର୍ଶନରେ ତୀର୍ଥ, ଭକ୍ତି, ଓ ଶିବମହିମା ଅନୁଭୂତି ହେଉଛି; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଏକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଜ୍ଞାନ, ଓ ଅନୁଭୂତିର ଶୃଙ୍ଗାର ନାଟକ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଥାଏ।