ଏହିପରି ଘଟଣା ଘଟିଲା—ଯେତେବେଳେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟୀ ହସି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ସୁନ୍ଦରୀକୁ କହିଲେ, "ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏଠାରେ ତୁମେ ଅନାଦର ପାଉଛ, ଇଚ୍ଛାମୂଳକ ଭୋଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଉଛ। ତୁମର ପତିଙ୍କ ପାଇଁ, ଦେବୀ ଗର୍ଭବତୀ ଭଳି ତୁମର ଯୌବନକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆମେ ଚ୍ୟବନ ଋଷିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଛୁ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ତିନି, ଭାର୍ଗବ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ କହିଲେ। ତାପରେ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟୀ ସୂତାନ୍ତ୍ରୀକୁ କହିଲେ, "ତୁମର ପତିଙ୍କୁ ହ୍ରଦରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ କହ।" ସେ ସମୟରେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟୀ ମଧ୍ୟ ହ୍ରଦରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ, ଯୌବନ ଭରା, ଦେବମାଣିକ୍ୟ ଖଣ୍ଡ ଛଡ଼ା ଶୋଭିତ ହୋଇ ଦେଖା ଦେଲେ। ସେମାନେ ସେଉଁଠି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ହେ ଶୁଭେ, ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହାକୁ ଇଚ୍ଛା କର, ଚୟନ କର।" ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଦେଖି, ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ଚୟନ କଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ଚ୍ୟବନ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ ପୁନଃ ପାଇ, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଯୌବନ ଓ ଦେହ ଲାଭ କଲେ। ଚ୍ୟବନ କହିଲେ, "ଏବେ ମୁଁ ଯୌବନ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ତେଣୁ, ମୋ ସ୍ନେହବଶତଃ ଆମେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟୀଙ୍କୁ ସୋମପାନ କରାଇବି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦୁଇ ଦେବତା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଦେବତାଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକ ଦୁଇଜଣ ନିନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟଙ୍କର ଦୃଢ଼ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବି।" ଚ୍ୟବନ ଏହି ବିପଦ ଦେଖି ଶୀଘ୍ର ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୁଁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିବି, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ।" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଚ୍ୟବନ ମହା କାଳବନକୁ ଗଲେ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ବଜ୍ର ଆଘାତରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ। ଏହି ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଏତେ ଶକ୍ତି ଉପଜିଲା—ଯେଉଁଠାରୁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟୀ ସୋମପାନ କରିପାରିବେ। ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶିର ନମାଇ କହିଲେ, "ଏଠାରୁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟୀ ସୋମପାନ କରିପାରିବେ, ଭାର୍ଗବ। ତୁମେ ତାଙ୍କ ଅତିଥିସ୍ୱରୂପରେ ରଖିଥିଲେ, ଏଥିରେ ମୋ ରୋଷ ରହିବ ନାହିଁ। ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବଶୀଭୂତ ହେଇଛି।" "ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମର ନାମ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ଏହା ତିନି ଲୋକରେ 'ଚ୍ୟବନେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା। ଏଠାରୁ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ ପାପ ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ।" "ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଚ୍ୟବନେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମନର ଇଚ୍ଛା ସଫଳ ହୁଏ। ଶୃତି-ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଯେଉଁମାନେ ଚ୍ୟବନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଏହି ଶୁଭ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ କଥା ଯିଏ ଶୁଣିଥାଏ, ସେମାନଙ୍କ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଯଦି କେହି ଭକ୍ତି ବା ନିୟମ ବିନା କ୍ରମେ ଦେଖନ୍ତି, ତାହା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଲାଭ ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ଚ୍ୟବନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନାନା ସୁନ୍ଦର ଫୁଲରେ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ।" "ହେ ଦେବୀ, ଏହି ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରତ, ଦାନ ଓ ନିୟମ ସଫଳ ହୁଏ।" ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ମହାନ ଋଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଆସିଲେ। ରାଜା ଶିର ନମାଇ ଅତି ଭକ୍ତିରେ କହିଲେ, "ଦୟାକରି ବସନ୍ତୁ।" ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ତେଜ ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସମାନ ଥିଲା। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତିଦିନ ଦାସଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ରାଜ୍ଞୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ନିରନ୍ତର ଦେଖୁଥିବା ଦେଖି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ!" ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମହାତ୍ୱ ରୂପ ଦେଖି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।