ସୁକନ୍ୟା ଏକ ଦିନ ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅରଣ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ରାଜାଙ୍କର ଚାରି ହଜାର ମହିଳା ସଙ୍ଗୀନୀ ଥିଲେ। ସୁକନ୍ୟା, ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିଦିଗରେ ଘିରି ଥିବା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଜିଜ୍ଞାସାବଶତଃ ସେ ମନରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଏକ କାଁଟା ବ୍ୟବହାର କଲେ। ତାଙ୍କର କାଁଟାରେ ଆଘାତ ପାଇଁ ଭାର୍ଗବ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁରେ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହା ପରେ ରାଜାଙ୍କର ପିତ୍ତ ଏବଂ ମଳ ରୋକି ଯିବାରୁ ସେ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ସେଠାରେ ଏହି ଅପରାଧ କିଏ କରିଛି ଭାର୍ଗବ ଜନରୁ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା। ଜଣା ହେଉ କି ଅଜଣା, ତୁରନ୍ତ କହିବାକୁ ଉତ୍ସାହ ଦିଆଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ଶାସକ ନିଜେ ମୃଦୁ ଏବଂ କଠିନ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦେଖି ସୁକନ୍ୟା ନିଜେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହାକୁ ଜଣାଇଥିଲି, ମୁଁ ନିକଟରେ କାଁଟା ଦିଅଇଥିଲି।” ସେଠାରେ ସୁକନ୍ୟା ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁ ଜଣ ତପସ୍ୟା ଏବଂ ବୟସରେ ବୃଦ୍ଧ। ସେ କହିଲେ, “ପୃଥିବୀର ଲୋକପତି, ଏହି ଅଜ୍ଞାନୀ କନ୍ୟା ଅଜାଣି ଏହି କାମ କରିଥିଲେ। ଦୟା କରି, ତାଙ୍କୁ ଗୃହଣ କରନ୍ତୁ; ଦ୍ୱିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।” ଭାର୍ଗବ କହିଲେ, “ଯଦି ଏହି ଭଳି, ମୁଁ ସେଉଁକୁ ଗୃହଣ କରିବି ଏବଂ ମାଫ କରିବି, ରାଜନ।” ଏହିପରେ ଭାଗ୍ୟବାନ ଭାର୍ଗବ ସୁକନ୍ୟାକୁ ଗୃହଣ କରି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ସୁକନ୍ୟା ଏହିପରେ ନିଜ ପତି ପାଇଁ ଅନ୍ୟତମ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ନିରତ ରହିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତା ଆସିଲେ। ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଥିବା, ଦେବରାଜଙ୍କର କନ୍ୟା ପରି ଦେଖି ସୁକନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ। ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଏବଂ ପତିପରାୟଣ ସୁକନ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ତାପରେ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ହସିଲେ ଏବଂ ପୁନି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଏଠାରେ ଅବହେଳିତ; ଏବଂ ଇଚ୍ଛାର ସୁଖ ଭୋଗରୁ ବଞ୍ଚିତ। ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ଅପବ୍ୟୟ କରନ୍ତୁନାହିଁ, ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭ ଥିବା ଏକା ପରି।” ସୁକନ୍ୟା କହିଲେ, “ମୁଁ ଚ୍ୟବନ ମୁନିଙ୍କୁ ଅନୁଗତ; ଏପରି ଶଙ୍କା କରନ୍ତୁନାହିଁ।” ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ କହିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ କହିଲେ, “ତୁମର ପତିକୁ ହ୍ରଦକୁ ଯିବାକୁ ଦିଅ।” ସେ ସମୟରେ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ହ୍ରଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ, ଯୁବା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି ଦେଖାଗଲେ। ସମସ୍ତେ ଏକା ରୂପରେ ଦେଖାଯିବାରୁ, ସୁକନ୍ୟା ଚୟନ କଲେ। ଏହିପରେ ଚ୍ୟବନ ନିଜ ପତ୍ନୀ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛିତ ଯୁବା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପାଇଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏବେ ମୁଁ ସୁନ୍ଦରତା ଏବଂ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ୱିତ, ତେଣୁ ମୁଁ ଦୟାରେ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେକୁ ସୋମପାନ କରାଇବି।” ଏହା ଶୁଣି ଦୁଇ ଦେବତା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ଦୁଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କର ଚିକିତ୍ସକ ଭାବରେ ଅପମାନ ମିଳିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମମାନେକୁ ଭୟଙ୍କର ଆକାର ଅତି ଭୀଷଣ ବଜ୍ର ପାତ କରିବି।” ଚ୍ୟବନ ଏହାର ଶକ୍ତି ଅନୁଭବ କରି ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ସମର୍ଥ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିବି, ଯିଏ ସଂସାରର ରକ୍ଷକ, ଉତ୍ପାଦକ ଏବଂ ବିନାଶକ।” ଏପରି କହି, ଚ୍ୟବନ ମହା କାଳ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ପୂଜା କଲେ। ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ବଜ୍ର ପାତରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ। ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ, ଯାହା ପୂଜାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, ଚ୍ୟବନ ମୁନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃପା ଲାଭ କଲେ।