ଦେଖ, ହେ ପାର୍ବତୀ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି ଏବଂ ଏହିପରି ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପ୍ରକାରର ସମସ୍ତ ଭୟାନକ ପାପ, ଯଥା ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ଦୁଷ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାଶ ହୋଇଯାଏ । ଏହିପରି ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସେହି ଫଳ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ—ଯଥା ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞ—ମାଧ୍ୟମରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ପାଆନ୍ତି । ତେଣୁ ଯେଉଁ ନିର୍ଭୀକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଗାଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ବିଜୟ କରିଥାନ୍ତି, ଯେପରି ଶ୍ରୀ ରାମ ତିନି ଲୋକକୁ ବିଜୟ କରିଥିଲେ । ଏହିପରି ମହାତ୍ମ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ଯାହା ପାପକୁ ନାଶ କରେ । ଏହିପରି ଶ୍ରୀ ବିଶ୍ବନାଥ କହିଲେ—ହେ ଦେବୀ, ଯାହାଙ୍କ ସ୍ମରଣ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ କଲେ ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେହି ମହାମୁନି ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ ହେଉଛନ୍ତି ଚ୍ୟବନ । ସେ ଶୋଭାମୟ ଭିତସ୍ତା ନଦୀ ପାଡ଼ରେ ବର୍ଷର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ । ସମୟ ବଢ଼ିଗଲା, ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ପିପିଲିକାମାନେ ଢାକିଦେଲେ । ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଏକ ରାଜକୁମାରୀ, ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହିତ, ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ଆସିଲେ । ସେ ଚାରି ହଜାର ସ୍ତ୍ରୀରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲେ । ସେ ରାଜକୁମାରୀ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସଖୀମାନେ ସହିତ ତାହାଁକୁ ଦେଖିଲେ । କୁତୁହଳବଶତଃ, ଅବିବେକରେ, ଏକ କାଂଟା ଦ୍ୱାରା ସେ ପିପିଲିକା ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ଛିଦ୍ର କଲେ । ଏହି ଆଘାତରୁ ଚ୍ୟବନ ଋଷିଙ୍କ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ ବେଶ ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗ କଲେ । ଏହି ଅପରାଧର ଫଳରେ ରାଜାଙ୍କ ନିଜ ମୁତ୍ର ଓ ପରିଷ୍କାର ରୋକାଯାଇ, ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ । ତାଁପରେ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ଏଠି କିଏ ଏମିତି ମହାପୁଣ୍ୟଶୀଳୀ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଅପରାଧ କଲା? କିଏ କଲା, ଜଣା କି ଅଜଣା, ତଡ଼ନ୍ତ କହ । ତାଁପରେ ରାଜା ଦୟା ଓ କ୍ରୋଧ ଦୁଇଁ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ । ଏହା ଦେଖି, ରାଜକୁମାରୀ ସୁକନ୍ୟା ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ—ମୁଁ ଏହାକୁ ଆଗୁଣି ଆଗୁଣି ପୋକା ଭାବେ ଭାବି, ଛିଦ୍ର କରିଥିଲି । ସେଠାରେ ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ତପସ୍ୟା ଓ ବୟସରେ ବୃଦ୍ଧ । ହେ ଭୂପତି, ଏହି ଅଜ୍ଞାନ ଝିଅ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ହୋଇଛି, ତାହା ଅଜାଣିରେ ହୋଇଛି । ତେଣୁ, ଏହି ଝିଅକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ, ତାଙ୍କୁ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ । ଏହା ଶୁଣି ଚ୍ୟବନ ଋଷି କହିଲେ—ଯଦି ଏହିପରି ଅଛି, ମୁଁ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅପରାଧକୁ ମାଫ କରିବି । ଏପରି ଭାବେ ଚ୍ୟବନ ଋଷି ସୁକନ୍ୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ । ସୁକନ୍ୟା ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପାଇ, ଅପରାଧର ଛାୟାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରହିଲେ । କିଛି ସମୟ ପରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ଆସିଲେ । ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ସୁକନ୍ୟା ରୂପରେ ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ ଶୋଭାମୟ । ସେ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ପତିନିଷ୍ଠା, ତାଙ୍କୁ କିଛି କଥା କହିଲେ । ତେବେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ହସି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—ଏଠି ତୁମେ ଅନାଦର ପାଉଛ; ଇଚ୍ଛାର ଭୋଗରୁ ବଞ୍ଚିତ; ତୁମର ଯୁବତ୍ୱ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ତୁମେ ଦେବୀ ଭଳି ଯୁବତୀ, କିନ୍ତୁ ଏଠି ଅବହେଳିତ । ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ଏହି ଯୁବତ୍ୱକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ତେବେ ସୁକନ୍ୟା କହିଲେ—ମୁଁ ଚ୍ୟବନ ମୁନିଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧା, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନ କରନ୍ତୁ । ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ କହିଲେ । ତାପରେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ କହିଲେ—ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ହ୍ରଦରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ କହ । ସେ ସମୟରେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ମଧ୍ୟ ହ୍ରଦରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଦେବମୟ ରୂପରେ, ଯୁବା, ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରି, ଦେଖିଲେ । ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାକାର ରୂପେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ—'ତୁମେ ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହାକୁ ଇଚ୍ଛା, ଚୟନ କର,' ବଲି କହିଲେ । ସୁକନ୍ୟା ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତେ ଏକାକାର ଦେବମୟ ରୂପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ।