ନାରଦ ମହାମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଋଷି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏବେ ହରିଙ୍କୁ, ତୁମର ସ୍ୱରୂପକୁ, ସ୍ମରଣ କରୁନାହାଁ?” ତୁମେ ନିଜେ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦୋଷ ନାଶ ନେଇ କଥା କହିଥିଲେ—ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ମହାଲିଙ୍ଗ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ ଦୋଷକୁ ନାଶ କରେ। ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି ଜଟେଶ୍ୱର, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦାତା। ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ରାମ ଖୁବ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ କାଳବନକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ମୁଁ କୃପାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିଲି। ତାପରେ ମୁଁ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲି, “ତୁମେ ଯେଉଁ ବର ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ସେହି ବର ଦେଉଛି।” ତାହାପରେ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମରେ ମୋର ଭକ୍ତି ସଦା ବୃଦ୍ଧି ହେଉ।” ଏପରି ଭାବେ ସେ ମୋତେ କଥା କହିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଖୁସି ହୋଇଥିଲେ, ହେ ପାର୍ବତୀ। ଏହି ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ଦେବତା ତୁମ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା ରାମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତର ଦୋଷ ତୁରନ୍ତ ନାଶ ହୁଏ। ସେଠି ଥିବା ଦେବତା ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ। ଯେଉଁମାନେ ଦେବଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି ଏବଂ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦି ଏକ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେହି ଦୋଷ ନାଶ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁ ଫଳ ବଡ଼ ବଳିଦାନ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ମିଳାଇପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଭକ୍ତିରେ ମିଳିଯାଏ। ଯେଉଁ ଶୂରବୀରମାନେ ଗାଈ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରାଣ ଦେଇଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁ ସମୟରେ ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ରାମ ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ହେଉଛି, ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶକ ଏହି ମହିମା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି। ଶ୍ରୀ ବିଶ୍ୱନାଥ କହିଲେ—ଯାଙ୍କର କେବଳ ଦର୍ଶନରେ ମଧ୍ୟ କେହି ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହୁଏନାହିଁ, ହେ ପାର୍ବତୀ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ମହାମୁନି ଚ୍ୟବନ। ସୁନ୍ଦର ବିତସ୍ତା ନଦୀର କୂଳରେ ସେ ବର୍ଷକାଳ ଧରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ବହୁତ ସମୟ ବିତିଗଲାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ପିପିଳିକା ଚଡ଼ି ଗଲା। ସେଠିକୁ ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ଏକ ରାଜକୁମାରୀ ତାଙ୍କ ସହ ଉତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କର ଚାରି ହଜାର ରାଣୀ ଥିଲେ। ସେ ରାଜକୁମାରୀ, ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀମାନେ ଏବଂ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୌତୁହଳବଶତଃ, ଭ୍ରମିତ ମନରେ, ସେ ଏକ କଂଟା ଦ୍ୱାରା ଛେଦନ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛେଦିତ ହୋଇ, ଭାର୍ଗବ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁରେ ତୀବ୍ର ବେଦନା ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ମୁତ୍ର ଓ ପାଖାନ୍ଡ ରୋକାଯିବାରୁ ସେ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖର କାରଣ ଜାଣିବାକୁ, “ଏଠି କିଏ ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଉପରେ ଅପରାଧ କଲେ?”—ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା। ଯଦି କିଏ ଜାଣେ କିମ୍ବା ଅଜାଣେ କରିଥିଲେ, ସେଥିରେ ଦେରି କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଖୋଲାସା କର। ଏହିପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ସେ ଭୂପତି ମୃଦୁ ଏବଂ କଠୋର ଦୁଇ ପ୍ରକାର କଥା କହିଲେ। ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ସୁକନ୍ୟା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ଜୁଗନ୍ତିକା ପରି ଦେଖିଥିଲି, ମୁଁ ନିକଟରୁ ଛେଦିଥିଲି।” ସେଠି ସେ ତପସ୍ୟାରେ ବୃଦ୍ଧ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। “ହେ ଭୂପତି, ଅଜ୍ଞାନରେ ଏହି ଅପରାଧ ହୋଇଛି। ଏହି ଦୁଷ୍ଟା ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଦୟା କର, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଭାର୍ଗବ କହିଲେ, “ଯଦି ଏହିପରି ହେଉଛି, ମୁଁ ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି ଏବଂ କ୍ଷମା କରିବି, ହେ ରାଜା।” ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କଲେ ଏବଂ ସେ କନ୍ୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସୁକନ୍ୟା, ପତିକୁ ପାଇ ସତୀ ଏବଂ ତପସ୍ୱିନୀ ଭାବେ ରହିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ହେ ପ୍ରିୟେ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ଆସିଲେ। ସେମାନେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଦେବତାରାଜଙ୍କ ଝିଅ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ସୁକନ୍ୟା, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ପତିଭକ୍ତା, ସେମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।