ଭାର୍ଗବ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଶେଷ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ମନ ଦୁଃଖରେ ଶିକ୍ତ ହୋଇ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବି ରହିଲା। ସେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ବେଦନାରେ ଭାବିଲେ—“ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇପାରିନି; ମୋର ଧର୍ମକାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ્ଫଳହୀନ। ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ, ତେବେ ମୋର ଏହି ବିନାଶ କିପରି ହେଲା?” ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଋଷିମଣି ନାରଦ ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଭାର୍ଗବ ମୁହଁ ନମାଇ ଦୁଃଖିତ ଓ ଚିନ୍ତିତ ଅବସ୍ଥାରେ ପୁନିପୁନି ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହେଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେଖି, ଭାର୍ଗବ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଦେବଋଷି ନାରଦ, ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଶୁଣ। ମୋର ପିତାଙ୍କ ଅପମାନ ଦେଖି, ମୁଁ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନୋକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲି। ମୁଁ ନିରନ୍ତର ନିଷ୍ଠୁର ଓ ଦୟାହୀନ ଭାବରେ ଏହି ଜଗତକୁ ଧ୍ଵଂସ କରିଥିଲି। ଅନେକ ଯଜ୍ଞ, ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଦାନ କରିଛି। ପାହାଡ଼ ଉପରେ ତପସ୍ୟା, ହବନ, ଅନୁଷ୍ଠାନ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣ କରିଛି—କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ହେଲେ, ଏସବୁ କିଛି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଇନଥାଏ। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତେ ବ୍ୟର୍ଥ।” ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହାମୁନି ନାରଦ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ଏତେ ଦୁଃଖିତ କାହିଁକି? ଏବେ ହରିଙ୍କୁ, ତୁମ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ସ୍ମରଣ କର। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ନାଶ ସ୍ଥଳ ବିଷୟରେ ତୁମେ ଆଗରୁ କଥା କହିଥିଲ; ସେଠାରେ ମହାଲିଙ୍ଗ ପାପ ନାଶ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି ଜଟେଶ୍ୱର—ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ। ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଓ ସେଠିର ମହାକ୍ଷେତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଭାର୍ଗବ ତୁରନ୍ତ କାଳବଣକୁ ଯାଇଲେ। ଏଠାରେ ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ମୁଁ କୃପାକରି ପ୍ରକଟ ହେଲି। ମୁଁ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲି, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହିଁଥିବା ବର ଦେଉଛି।” ତେଣୁ ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଇଚ୍ଛା ହେଲା—“ହେ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ମୋର ଭକ୍ତି ଏବେଁ ସଦା ଅକ୍ଷୟ ରହୁ।” ଏଭଳି ଭାବେ ମୋତେ ସେ ରାମ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଥିଲେ, “ଏଠାରୁ ଏହି ଦେବତା ତୁମ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିସହିତ ରାମେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିବେ, ସେମାନଙ୍କ ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତରର ସମସ୍ତ ପାପ କ୍ଷଣେକ ମଧ୍ୟରେ ନାଶ ହେବ। ସେଉଁଠି ଏକମାତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠିଏ ଓ ପରଲୋକରେ ପୂଜ୍ୟ। ଯେଉଁମାନେ ଦେବଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବଡ଼ଯଜ୍ଞ ବା ବିରଳ ଫଳ ଯେଉଁଠି ମିଳେନାହିଁ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ମିଳେ। ଯେଉଁ ସୂରବନ୍ଧୁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବିଜୟୀ, ଯେପରି ରାମ ତିନି ଲୋକ ଜିତିଥିଲେ। ଏଭଳି ମହାପୁଣ୍ୟ ଉପାଖ୍ୟାନ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ।” ଏହା ପରେ, ଶ୍ରୀ ବିଶ୍ୱନାଥ କହିଲେ—“ଯାହାଙ୍କର କେବଳ ଦର୍ଶନରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏମିତି ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ଦେବତା। ହେ ପାର୍ବତୀ, ମହାମୁନି ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ ଚ୍ୟବନ। ସେ ବିତସ୍ତା ନଦୀର ଶୋଭାମୟ କୂଳରେ ବର୍ଷାବ୍ୟାପୀ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସମୟ ବିତିବା ସହିତେ, ସେ ଶରୀରରେ ପିପିଲିକା ଚଢ଼ି ଆଛିଲେ। ସେଠାକୁ ଏକ ରାଜନୀ ସେଉଁଠିର ଅତି ଉତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟରେ ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ସେ ଚାରି ହଜାର ନାରୀଙ୍କୁ ସହଚରୀ ଭାବେ ରଖିଥିଲେ। ସେ ରାଜନୀ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଏବଂ ସହୋଗିନୀମାନେ ସହିତ ଘେରାଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୌତୁହଳବଶତଃ ଏକ କାଟା ଦ୍ୱାରା ସେ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ଚେଧିଦେଲେ। ଏହାରେ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଆଖିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବେଦନା ଆସିଲା। ଏହା ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ମୁତ୍ର ଓ ମଳ ରୋଧ ହୋଇଯାଇ, ସେ ଅନେକ କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଥିଲେ। ତେବେ ଲୋକମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏଠାରେ କିଏ ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ଅପରାଧ କରିଛି? ଏହା ଯଦି ଜଣା ବା ଅଜଣା, ତାହା ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ଏବେ କହ। ତାପରେ ସେ ରାଜା ନିଜେ ମୃଦୁ ଓ କଠିନ କଥା କହିଥିଲେ। ପିତାଙ୍କୁ ଏପରି ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ସୁକନ୍ୟା ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।