ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ବିଚାରରେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟାର୍ଜୁନ ଏକ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଗାଏ ପାଇଁ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ପରେ, ଭୃଗୁ ବଂଶର ଶୂରବୀର ପରଶୁରାମ ଦୀପ୍ତ ରୋଷରେ ଚିତ୍କର କଲେ—“ମୋର ଚିରନ୍ତନ ବୀରତ୍ୱକୁ ଏବେ ତିନି ଲୋକ ଦେଖୁନ୍। ମୋର ପିତା, ସଦା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ତାହାଙ୍କୁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ହତ୍ୟା କରିଛି।” ଏପରି କହି ପରଶୁରାମ ରୋଷରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟାର୍ଜୁନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ତଳେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ। ଭୃଗୁ ବଂଶୀ ପରଶୁରାମ ତାଙ୍କର ହଜାରଟି ହାତ କାଟି ଦେଲେ, ତାଙ୍କୁ ରଥରୁ ତଳେ ଫିଙ୍ଗି, ରାଜାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାର୍ଗବ ପରଶୁରାମ ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେଲେ। ବଡ଼ ବିଦି ଦେବା ଏବଂ ମହା ବଳିଦାନରେ, ଭୃଗୁ ବଂଶର ଏହି ବିର ଭାର୍ଗବ ପରଶୁରାମ ବରୁଣଙ୍କର ପବିତ୍ର ଘୋଡା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ମହା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ, ପରଶୁରାମ ତାଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଥିଲେ। ପୁରାଣ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ କହିଛନ୍ତି—ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ ନିଶ୍ଚୟ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ତଥାପି, ପରଶୁରାମ କହିଲେ, “ମୁଁ ନିର୍ଦୟ ଭାବରେ ଅନେକ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଛି; ମହିଳା, ବୃଦ୍ଧ, ଶିଶୁ ଏବଂ ମୋ ମାତୃକୁ ମଧ୍ୟ।” ଏହି ଭାବନାରେ ଅଳ୍ପ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ରୈବତକ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ। ଏତେ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଅନେକ ଜୀବ ହତ୍ୟାର ପାପ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନଯାଇଥିଲା। ସାହ୍ୟ, ଶୁଭ୍ର ହିମାଳୟ, ପବିତ୍ର ବଦରିକାଶ୍ରମ, ଯମୁନା, ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା, ତ୍ରିପଥ ଗଙ୍ଗା, ବିଶାଳା, କପିଳା, ଦୁର୍ଗା, ଗୋମତୀ, ଗୟା, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ନୈମିଷ, ପୁଷ୍କର—ଏହି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ ପରଶୁରାମ ବିନ୍ଦୁବିନ୍ଦୁ ଦୁଃଖରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ନଯାଇଛି; ମୋ ଧର୍ମକର୍ମ ଫଳଦାୟି ନୁହେଁ। ଏହି ଭଳି ହେଲେ, କିପରି ମୋ ନାଶ ହେଲା?” ଏହି ସମୟରେ, ମହା ଋଷି ନାରଦ ଆସିଲେ। ପରଶୁରାମ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖରେ, ଚିନ୍ତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ରିପିତି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ପରଶୁରାମ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୋ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାର ପାପରେ, ମୁଁ ପୃଥିବୀର ଶାସକମାନେ ହତ୍ୟା କରିଛି। ନିର୍ଦୟ ଭାବେ ଲୋକମାନେ ନଶ୍ଟ କରିଛି। ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ, ବଳିଦାନ, ଅନେକ ତପ, ରଥ ଏବଂ ଅନୁସ୍ଥାନ କରିଛି। ଏହି ସମସ୍ତ କର୍ମ ହତ୍ୟା ହେଲେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ନେଇଯିବେନି; ଏହି ସମସ୍ତ କର୍ମ ଫଳ ଶୂନ୍ୟ।” ନାରଦ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପରଶୁରାମଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ରାମ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏବେ ହରିଙ୍କୁ, ତୁମ ସ୍ଵରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କରୁନାହିଁ?” ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ନଶ୍ଟ କରିବା ବିଷୟରେ କଥା କହିଥିଲା; ସେହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ମହା ଲିଙ୍ଗ ଏହି ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ସେଠାରେ ଜଟେଶ୍ୱର ନିବାସ କରନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଇଥିବା ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦେବତା। ନାରଦଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଏବଂ ସେହି ସୁପ୍ରମ ତୀର୍ଥକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ପରଶୁରାମ ଶୀଘ୍ର କାଳବନକୁ ଗଲେ। ଏହି ମହା ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ, ମୁଁ (ଶିବ) ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିଲି। ମୁଁ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ପରଶୁରାମକୁ କହିଲି—“ମୁଁ ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ବର ଦେଉଛି।” ପରଶୁରାମ କହିଲେ—“ମୋର ଭକ୍ତି ତୁମର ପଦପଦ୍ମରେ ସଦା ବଢ଼ି ରହୁ।” ଏହିପରି, ମୁଁ (ଶିବ) ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପାର୍ବତୀ, ତାଙ୍କୁ ଏହି ବର ଦେଲି। ଏହି ଦିନରୁ, ଏହି ଦେବତା ତୁମ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ରାମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିବେ, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଜନ୍ମର ସମସ୍ତ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହେଉଛି। ସେଉଁଠି ଦେବତା ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକରେ ଧର୍ମିକ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ।