ଏହି ଜଙ୍ଗଲଟି ଅତି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା—ସେଠାରେ ବାଘ, ସିଂହ, ହାତୀ ଭରି ଥିଲେ, ଏବଂ ମୃଗ ଓ କୃଷ୍ଣସାର ମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଯାଉଥିଲେ। ଏଠିରେ ଏକଦିନ ଶିକାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ମାଲିକଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଖବର ଦେବାକୁ ଗଲେ। ଏ ସମୟରେ, ରଜତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ରାଜାଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରି ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହାପରେ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ରାଜା ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜାଗି ଉଠିଲେ। ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଗଂଗା ହତ୍ୟା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଅତି ଭୟଙ୍କର ଅପରାଧ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି, ରାଜା ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଦୁଃଖରେ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଥିଲେ। ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଖି ବାମଦେବ ଋଷି ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏହି ରାଜା ଦୟନୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ବାମଦେବ ଋଷି ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ ଏହି ରାଜା, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ବୀରଧନ୍ୱନ କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବି।” ବାମଦେବ ଋଷି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ଭୂମିର ନାଥ, ବୀରଧନ୍ୱନ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ତୁମେ ଏକ ଶିକାରୀ ଥିଲା, ଜଙ୍ଗଲରେ ମୃଗ ମାରିଥିଲା। ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ତୁମେ ଲୋକମାନେ କରୁଥିବା ପୂଜା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଥିଲା। ଏହାର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପୀ ରାଜା ହେଲା। ତୁମର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଥିଲେ; ତୁମେ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇବ। ମୁଁ ଏହି କଥା ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ ଜାଣିଛି। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବି; ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଶୁଣ।” ବାମଦେବ ଋଷିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଗଂଗା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ପାପ କେମିତି ମୁଁ ଦୂର କରିପାରିବି?” ଏହି ଚିନ୍ତା ଶୁଣି ବାମଦେବ ଋଷି କହିଲେ, “ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ, ହେ ରାଜା, ବଡ଼ କାଳ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଅ। ଏହି ଦେବସ୍ଥଳୀ ସମସ୍ତ ବେଦରେ ପାପ ନାଶକ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି।” ବାମଦେବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେଠି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା ଜଟାଧର ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେର ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ। ରାଜା ପ୍ରଣାମ କଲେ, “ଶିବଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବ୍ୟାପି, ଜଟାଧର, ରାମ, ମାୟାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭୋଗକୁ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା, ଧୂମ୍ର ରୂପୀ, ଆକାଶ ସ୍ୱରୂପ ଭଗବାନକୁ ନମସ୍କାର। ମହାନ୍ଧକାର-ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପୀ, ଭ୍ରମିତମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶୋଭାମୟ, ଦେବମାନେ ପୂଜିଥିବା, ବିକଳଙ୍ଗ ଓ ପ୍ରକୃତିର ସୀମାରେ ନଥିବା ଭଗବାନକୁ ନମସ୍କାର।” ଏହିପରି ଶ୍ରୀମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଗାନ କରାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ସମଗ୍ର ଦେହ ଭସ୍ମରେ ମାଞ୍ଜା ଥିଲା, ସର୍ପର ଦାନରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଜଟା ମୁକୁତ ମୁକୁତା ମାଳା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ସର୍ପର ରାଜାଙ୍କ ଫଣ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ୱେତ, ପୀତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରଙ୍ଗରେ ତାଙ୍କୁ ଶୋଭିତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏପରି ସମୟରେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିବାରେ ତୁମର ମାଟି ହୋଇଥିବା ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି।” ଦେବମାନେର ଦେବଙ୍କୁ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବୀରଧନ୍ୱନ ରାଜା ଦେବମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ଇଚ୍ଛାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ‘ଜଟେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଦେବମାନେର ଦେବ, ଜଟେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ମାଟି ହୋଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନାଶ ହୋଇଯାଏ।