ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ କହାଯାଏ ଯେ, "ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ନିଜର ସୁକୃତ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।" ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ମୋର ବିଶେଷ କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି କି? ଆପଣ ମୋତେ ସେହି ଶୁଭ କଥା କହନ୍ତୁ।" ତାପରେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, "ହେ ମହାବାହୁ, ତୁମେ ଯେଉଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କାଳବନରେ ଯାଇଥିଲ, ସେଠାରେ କରାଯାଇଥିବା ତୁମ ପୁଣ୍ୟର ମାପ କେହି ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ନରକବାସୀମାନେ ନିଜ ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତୁ।" "ଯଦି ମୋର ସାମ୍ନାରେ ସେମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଧାର ହେଉ ନାହିଁ, ତେବେ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଲ୍ୟାଣକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ତାହାର ଏକ ଅଂଶ ଏଠାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଦିଅ। ଏହି ପୁଣ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ ପ୍ରଥମେ ଏହି ଲୋକମାନେ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭିବେ।" ପରେ ଧର୍ମରାଜା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ମିଶି ନିମିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦେଖ, ଏହି ନରକବାସୀମାନେ ନିଜର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭିଛନ୍ତି।" ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସାଇ, ହରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହି ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବମଣ୍ଡଳ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, କାରଣ ସେ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା ବିଶେଷ ପୁରୁଷ। ଯେଉଁ ଲୋକ ନିତ୍ୟ ନରକନାଥ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଦଶ ହଜାର ପୂର୍ବଜ ଓ ଉତ୍ତରଜମାନେ କୃଷ୍ଣ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ଯେଉଁଥିରେ ଶିବଯୋଗ ଥାଏ, ତାହାରେ ଯେଉଁମାନେ ନରକନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କର୍ମ, ମନ ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ସଞ୍ଚିତ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି ଦେବଙ୍କର ଯେଉଁ ପାପନାଶକ ଶକ୍ତି, ତାହା ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି। କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲଭିଥାଏ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ରଥଂତର କଳ୍ପରେ, ବୀରଧନ୍ୱନ୍ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ଏକଦିନ ସେ ମୃଗ ଶିକାର କରିବାକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ଅଳ୍ପବୟସ୍କ ମୃଗ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକଜଣ ଗୋଟିଏ କରି ଧରିଲେ; ଫଳରେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ଓ ଭାଇମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହିଁ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମଣ୍ଡଳ ସହିତ ସଂବର୍ତ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ପାଞ୍ଚ ନବଜାତ ମୃଗ ହତ୍ୟା କରିଛୁ।" ତାହାର ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, "ଯେଉଁଠି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ପବିତ୍ରତା ମିଳେ। ଯିଏ ତପସ୍ୟା କରେ, ସେ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଏବଂ ପାପ ଦାତାଙ୍କୁ ଯାଏ।" ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ବେଦର ତଳୱାର ଧାରଣ କରି ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି। ଯଦି କୌଳିନ୍ୟ, ପାଠ ଅଥବା ଯଜ୍ଞରେ ଅପରାଧ ହୁଏ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଦେବତାମାନେ କହନ୍ତି ଯେ ଏହା ଦୋଷରହିତ, ତେବେ ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ତେବେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଘଟିଥିବା କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ଏହି ଋଷିଙ୍କୁ କହିଦେଲେ। ସେମାନେ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ତାହା କହିଲେ। ଅସୀ ପ୍ରାୟ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ବା ଷୋଳ ଦିନ ନ ହୋଇଥିବା କିଶୋର, ସ୍ଥାନ, ସମୟ, ବୟସ୍, ଶକ୍ତି ଓ ପାପକୁ ଭଲଭାବେ ଭାବି, ସେମାନେ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି ଉପବାସ ଓ ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ପରେ, ରାଜା ବୀରଧନ୍ୱନ୍ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଏକ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ମୃଗମାନେ ଯେପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ସେହିପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିଲେ।