ଏହିଭଳି, ରାଜା ଏକ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଓ ଅପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଥିବା ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ— “ଏହି ଭୂମି କ’ଣ? ଏହି କ’ଣ ଦେବତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ? ମୁଁ ଏହା ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।” ସେ ପୁରୁଷ ଆଗକୁ ଚାଲିବାକୁ କହିଲେ— “ଆସ, ଏଠାରେ ଆ।” ପୁନି, ରାଜା ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ ସେ ଦୂତକୁ ପଚାରିଲେ— “ମୁଁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ କିପରି ଆସିପହଞ୍ଚିଲି? ମୁଁ ଭିଦେହ ଦେଶରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲି, ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାକାରୀ ଥିଲି। ମନୁଙ୍କ ପୁରାତନ ନୀତି ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରଧାନ ବୋଲି ମନେ କରିଥିଲି। ମୁଁ କେବେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଳାଇ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଅତିଥିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ନାହିଁ। ତେବେ, ଏପରି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ କିପରି ଆସିଗଲି?” ସେ ଦୂତ ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ— “ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଛୋଟ ପାପ ମନେ ପକାଇଦେବି। ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ— ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ନିଯୁକ୍ତ ଦାନ ତୁମେ ଦେଇନଥିଲ। ଏହି ଏକମାତ୍ର ତୁମର ଦୋଷ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ନିମି ସେ ଦୂତକୁ ପଚାରିଲେ— “ମୁଁ ତୁମଠାରୁ କିଛି ଜଣା ପାଇଁ ଚାହେଁ; ତୁମେ ସତ୍ୟ କଥା କହ। ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କର ଆଖି ଏଭଳି ହେଉଛି କାହିଁକି? ସେମାନେ ମୁହଁର ଜିଭାକୁ ଆଉ ଆଉ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି କାହିଁକି? ଏମିତି ମନ ହାରାଇଥିବା ଏହି ଲୋକମାନେ ଦିନରାତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଉଛନ୍ତି କି? କେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଚାଲିଥାଏ? ଦୟାକରି ସଠିକ୍ କହ।" ସେ ଦୂତ କହିଲେ— “ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଓ ସତ୍ୟଭାବରେ ତୁମକୁ ବିସ୍ତାର କରି କହିବି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ ତାଙ୍କର କର୍ମାନୁସାରେ ଫଳ ପାଉଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମାନବ ଶରୀରରେ ଉପଭୋଗ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ କିମ୍ବା ଅଧର୍ମର ଫଳ ଅନୁଭବ କରିନଥାଏ। ଏହିପରି ମହାପାପୀମାନେ ଦିନରାତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ଦେବତ୍ୱ, ମାନବତ୍ୱ କିମ୍ବା ପଶୁ ଜନ୍ମରେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ। ରାଜନ୍, ଏହି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କଥା ତୁମକୁ ବୁଝାଇଦେଲି। ଏବେ ଚଳ, ଆଉ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାକୁ ହେବ, ଯେପରିକି ତୁମେ ଏଠାରେ ଦେଖିଲ।" ଏହି ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ତୁମର ଶରୀରକୁ ଛୁଇଁଥିବା ବାୟୁ ଆମକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ବେଦନା ଓ ଦୁଃଖ ଆମ ଦେହରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ସେ ଯମଦୂତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ— “ମୁଁ ମାନବ ଜନ୍ମରେ କେଉଁଠି ଏମିତି ମହାପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି?” ସେ ସୁନିଲେ— “ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଏହି ଫଳ ମିଳିଥାଏ।” ତାପରେ, ତୁମର ଶରୀରକୁ ଛୁଇଁଥିବା ବାୟୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ତେଣୁ, ରାଜା କହିଲେ— “ମୁଁ ଏଠାରେ ଦ୍ରଢ଼ ଭାବେ ଥାଇବି, ଏକ ଖମ୍ବ ଭଳି ଅଚଳ ରହିବି। ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର, ତୁମେ ପାପର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୋ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା। ତେଣୁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ମୁକ୍ତି ନ ପାଆନ୍ତି, ମୁଁ ଏଠାରୁ ଯିବିନାହିଁ। ଯଦି ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ସୁଖ ପାଆନ୍ତି, ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବି।” ତେବେ ଯମଦୂତ କହିଲେ— “ଏଠାରୁ ଚାଲିଯିବା ଆବଶ୍ୟକ; ତେଣୁ ରାଜନ୍, ଆଗକୁ ବଢ଼।" ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାଠି ହୋଇ କହିଲେ— “ଆସ, ଆସ, ମାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି। ତୁମେ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ବଳଶାଳୀ, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ବର୍ଗକୁ ନେଇଯିବି, କାରଣ ତୁମେ ମୋତେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜା କରିଛ।" ତେବେ, ନିମି କହିଲେ— “ଧର୍ମଦେବ, ଏଠାରେ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଉଛନ୍ତି।” ଏଭଳି ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଓ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଚାଲିଗଲା।