ଏକ ସମୟର କଥା, ଓ ପାର୍ବତୀ, ଏକ ଲୋହର ଘର ଭିତରେ, ତେଜ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଥିବା ଶଯ୍ୟା ଉପରେ କେତେକ ଜୀବ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଯେମିତି ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଶରୀରରେ ଯେତେ କଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେହିପରି ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲେ। କିଛି ଲୋକ କାଉ, ବିଚ୍ଛି ଓ ଶାଉଣ୍ଡାଳ ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯାଉଥିଲେ; ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଶାନ୍ତି ମିଳୁନାହିଁ। ଏହି ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହି ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ। ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନିମି ଏହି ଯମର ପଥ ଦେଖିଥିଲେ। ସେହି ପଥ ଭୟଙ୍କର, ଭୀଷଣ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ପାପୀମାନେ ରହୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପାପୀମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭରିଥିଲା, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର କାଦୁରେ ଏହି ପଥ ମଣ୍ଡିତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ମୁଖ ତଳକୁ ଦେଖୁଥିବା ସାପ ଓ ଶାଉଣ୍ଡାଳମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର ଗଛ, ଯାହାର ଡାଲିରେ କଟା ହାତ, ପାଉଁ ଓ ଆଂଶ ଲଟକୁଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୃତଦେହର ଦୁର୍ଗନ୍ଧ, ଅସୁଭ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦର ଅଭାବ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଖିର ଓ ବାଳୁକାରେ ଆବୃତ, ଏବଂ ଅଲଗା ଅଲଗା ଲୋହର ପଥର ରହିଥିଲା। ଏହି ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭରା ସ୍ଥାନ ଦେଖି, ରାଜା ନିମି ସେଠାରେ ଥିବା ଏକ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ଭୂମି କ’ଣ? ଏହା କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କର? ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।" ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଆଗକୁ ଚାଲି, “ଏଠାକୁ ଆସ," ବୋଲି କହିଲେ। ପୁନି ରାଜା ନିମି ସମ୍ମାନ ସହିତ ଯମଦୂତକୁ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଏହି ଦୁଃଖରେ କିପରି ପଡ଼ିଲି? ମୁଁ ବିଦେହ ଦେଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି, ଲୋକଙ୍କର ରକ୍ଷା କରୁଥିଲି। ମୁଁ ପ୍ରାଚୀନ ମନୁଙ୍କ ନୀତି ଅନୁସାରେ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲି। କେବେଁ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଳାଇ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଅତିଥିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିନଥିଲି। ତେବେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ କିପରି ଆସିପଡ଼ିଲି?" ଏହିପରି କହି, ତିନି ନମ୍ର ଭାବେ ଯମଦୂତଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଯମଦୂତ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଛୋଟ ପାପ ସ୍ମରଣ କରେଇଦେଉଛି। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅର୍ପଣ ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ ଥିଲା, ସେଠାରେ ତୁମେ ଦାନ କରିନଥିଲ। ଏହି ଏକମାତ୍ର ତୁମର ପାପ; ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ନିମି ଯମଦୂତକୁ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ ଆଉ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହ।" ତାପରେ ସେ ପଚାରିଲେ, “ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଦିନ ଓ ରାତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଏପରି ହେଉଛି, ତାଙ୍କ ଜିଭା ବାରମ୍ବାର ଉଠାଯାଏ ଏବଂ ପୁନଃ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ସେମାନେ ଏପରି ଭାବରେ ଦିନ ରାତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବେ କି? ଏହା କେତେଦିନ ଚାଲିବ? ଦୟାକରି ସଠିକ୍ କହ।" ଯମଦୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ଏଠାରେ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ତାଙ୍କର କର୍ମଫଳ ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଉପଭୋଗ ଛାଡ଼ି ମଣିଷ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କିମ୍ବା ପାପର ଫଳ ଅନୁଭବ କରିନଥାନ୍ତି। ଏହିପରି, ଏହି ମହାପାପୀମାନେ ଦିନ ଓ ରାତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛନ୍ତି। ଦେବ, ମଣିଷ କିମ୍ବା ପଶୁ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଏ, ସେଠାରେ ଶୁଭ-ଅଶୁଭ ଫଳ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ। ରାଜନ୍, ମୁଁ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ ବୁଝାଇଦେଲି। ଏବେ ଆସ, ଆମେ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଚଳିଯିବା।" ତାପରେ, ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ, ତୁମ ଶରୀରକୁ ଛୁଇଁଥିବା ବାତାସ ଆମକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଲା। ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ, ଦୁଃଖ ଏବଂ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆମ ଦେହରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଯମଦୂତକୁ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ ମାନବ ଜନ୍ମରେ କେଉଁ ମହାପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି?" ତେବେ ତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଲା, “ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ।" ତାପରେ, ସେଇ ବାତାସ ଯେଉଁ ଦେହକୁ ଛୁଇଁଥିଲା, ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଆସିଥିଲା। ଏହିପରି ଦେଖି, “ଏହିଠାରେ ମୁଁ ଦଣ୍ଡ ଯଥା ପ୍ରତିମା ଭଳି ଅଚଳ ରହିବି," ବୋଲି ରାଜା କହିଲେ।