ଏହି କଥା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କୁହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—କେତେକ ଲୋକ, ଶରୀର କଟାଯିବା ପରେ, ତୀବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ପାଣି ଖୋଜିବାକୁ ଦୌଡ଼ିବାରେ ଲାଗିଯାନ୍ତି। ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗରେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦଣ୍ଡ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁ, ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଲୋହାର କାଠିରେ ଝିଣ୍ଡାଯିବା ଓ ଫାଟିଯିବା ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବେ। ପରେ ସେମାନଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଛିଦ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଲୋହାର କାଠି ଢୁକାଇ ଦିଆଯିବ। ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁ ବିରୋଧରେ ଅପବାଦ ଶୁଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଲୋହାର ଉପକରଣରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ମାରାଯିବେ। ସେମାନଙ୍କର ଜିହ୍ବା ଅଗ୍ନିପରି ତାପିଥିବା ଲୋହାର ଧାରାରେ ଶତଶଃ ଭାଗରେ ଚିରିଦିଆଯିବ। ଯେଉଁମାନେ ଅପବାଦରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁ ପୁନଃପୁନଃ ଘାତକ୍ଷତ ହେବ। ଏହିପରି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମର କ୍ରୂର ସେବକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରି ଦଣ୍ଡିତ ହେବେ। ପରେ ସେମାନେ ଲୋହାର ଘର ଭିତରେ, ଜ୍ୱାଳାମୟ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ପଡ଼ି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବେ—ଏହି ଲୋକରେ ଯେପରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେହିପରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବିତ ହୁଏ। କେତେକ ଲୋକ କାଉ, ବିଛି କିମ୍ବା ଗୃଧ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖାଯିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ବିପଦରେ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଶାନ୍ତି ପାଉନାହାନ୍ତି। ପାର୍ବତୀ, ସେମାନେ ଏପରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗନ୍ତି, ଯାହା ସହିବା ଅସମ୍ଭବ। ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନିମି ଏହି ଯମର ପଥ ଦେଖିଥିଲେ। ସେଠା ଭୟଙ୍କର, ଭୀତିଜନକ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ପଥ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ରହୁଥିଲେ। ସେଠା ଅପରାଧୀମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର କାଦି ଥିଲା। ତଳକୁ ମୁଁହ କରିଥିବା ସର୍ପ ଓ ଗୃଧ୍ରମାନେ ସେଠି ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର ବୃକ୍ଷ, କଟାଯାଇଥିବା ହାତ, ପାଅ ଓ ଅଂଗସବୁ ସେଠି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମୃତଦେହର ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅଶୁଭ୍ର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଶୂନ୍ୟ ଏହି ସ୍ଥାନ ଥିଲା। ଏହା ମାଂସର ଧାନା ଓ ବାଳିରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା, ତଥା ଅଲଗା ଅଲଗା ଲୋହାର ପାହାଡ଼ି ଥିଲା। ନିମି ଏହି ଦୁର୍ଗନ୍ଧମୟ ସ୍ଥାନଟିକୁ ଦେଖି ସେଠି ଥିବା ଏକ ଲୋକଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—"ଏହି ଭୂମି କ'ଣ? ଏହି କାହାର? ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।" ଏହିପରି କହି, ସେ ଲୋକ ଆଗକୁ ଚାଲିବାକୁ କହିଲେ। ରାଜା ପୁନଃ ଆଦରସହିତ ସେ ସେବକଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—"ମୁଁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲି, ତଥାପି କେମିତି ଏପରି ଅପମାନ ଭୋଗୁଛି? ମୁଁ ବିଦେହ ଦେଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି, ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷା କରିଥିଲି। ମୁଁ ମନୁଙ୍କ ପୁରାତନ ନୀତି ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରଧାନତ୍ଵ ଦେଇଥିଲି। ମୁଁ କଦାଚିତ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଳାଇନଥିଲି, କିମ୍ବା ଅତିଥିକୁ ଫେରାଇ ଦେଇନଥିଲି। ତେବେ ମୁଁ କିପରି ଏହି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି?" ଦଣ୍ଡଦାୟକ ନିମ୍ନମନସ୍କ ହୋଇ କହିଲେ—"ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ ଏକ ଛୋଟ ଅପରାଧ ସ୍ମରଣ କରାଏଁ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦାନ ତୁମେ ଦେଇନଥିଲା। ଏହିଏ ତୁମର ଦୋଷ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଋଷି ନିମି ସେ ଦୂତକୁ ପଚାରିଲେ—"ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ତୁମେ ଯଥାର୍ଥ କଥା କହିବା।" ପୁନଃପୁନଃ ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଏପରି ହୁଏ, ସେମାନଙ୍କର ଜିହ୍ବା ମଧ୍ୟ ନେଇଯାଯାଏ, ପ୍ରତିଥର ନୂତନ ହୋଇ ଆସେ। ଏହି ମନବିହୀନ ଲୋକମାନେ ଦିନରାତି ଏପରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗନ୍ତି କି? କେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦୁଃଖ ଚାଲିଥାଏ? ମୋତେ ସଠିକ୍ କହ।" ତାଁକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ସେ କହିଲେ—"ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ଏଠାରେ ସତ୍ୟ କଥା କହେଁ। ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ କର୍ମାନୁସାରେ ଫଳ ଅନୁଭବ କରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଫଳ ନିଜ ସମୟରେ ମିଳେ। କିନ୍ତୁ ଉପଭୋଗ ଛାଡ଼ି, ମନୁଷ୍ୟ ନ ଧର୍ମର ଫଳ ନ ଅଧର୍ମର ଫଳ ଅନୁଭବ କରେ। ଏପରି ଦୁଷ୍କର୍ମୀ ଲୋକମାନେ ଦିନରାତି ଦଣ୍ଡ ଭୋଗନ୍ତି।