ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ପ୍ରାଣପ୍ରିୟେ ପାର୍ବତୀ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ମଙ୍ଗଳମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ସେମାନେ ମୋତେ ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ସୋମେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ପୂଜା କରିନାହାନ୍ତି, ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏକା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସୋମେଶ୍ୱର କୁଷ୍ଠ ରୋଗ ନାଶ କରିଥିବା ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର। ଯେଉଁମାନେ ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତ, ଆନନ୍ଦିତ, ଭୟହୀନ ହୋଇ, ଦୀର୍ଘକାଳ ମୋର ଲୋକରେ ବାସ କରନ୍ତି। ହେ ପ୍ରିୟେ, ସୋମେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ସୁବৰ্ণ ଫୁଲରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି—ଏହି ଶକ୍ତି ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ମାତ୍ର ସୋମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏଯାଁତା କି ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଲେ, କିପରି ନରକ ଆସିପାରିବ? ଏକଥା ଏକ ସମୟର କଥା, କଳିଯୁଗରେ, ବାରାହ ନାମକ ଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅସୀମ, ଆଧାରହୀନ, ଘରହୀନ ଓ ନାସ୍ତିକ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନାହାନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ବିରୋଧରେ ବନ୍ଧି, ପରସ୍ପର ହତ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାରେ ଲିପ୍ତ ଏବଂ ମିଥ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ। ଶୋଳୋ ଦିନରେ ପୁରୁଷମାନେ ସାଧାରଣ ଧୂସର କେଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏପରି ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇ, ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ କୁଲାଡି ଦ୍ୱାରା ଭାଗ ଭାଗ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଗଲା, ଚରୁରେ କାଟାଯାଉଥିଲେ। ତେଜ ଲୋହା ଶଳା ଦ୍ୱାରା ଗାଁଠି ହୋଇ, ଅଗ୍ନିରେ ତାପିଥିଲେ। ତାପିଥିବା ଡେଗାରେ ଫିଙ୍ଗାଯାଉଥିଲେ, ଅଗ୍ନିର ତାତିରେ ଜଳିଥିଲେ। ଲୋହା ଶୃଙ୍ଖଳ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି, ମୁହଁ ତଳକୁ କରି ଲଟକାଯାଉଥିଲେ। କୀଟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମହାମାଛ, ଓ ଦମ୍ଭାର କାମୁରିରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲେ। କିଛି ମାନେ ଖଣ୍ଡି ହୋଇ, ଜଳ ଖୋଜୁଥିଲେ, ତୀବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ ହେଲେ। ଏହି ଭୂମିରେ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ, ଦେବତା କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ରୁଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖି ଲୋହା ଶଳା ଦ୍ୱାରା ହୋଇ ଭେଦି ନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ କାନରେ ଲୋହା ଶଳା ପୂରିଦିଅଯାଉଥିଲେ। ଗୁରୁ ବିରୋଧରେ ଅପବାଦ ଶୁଣିଥିବାମାନେ ଲୋହା ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆଘାତ ପାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଜିଭ ଶତ ଶତ ବାର ତାପିଥିବା ଲୋହା ଚୁରି ଦ୍ୱାରା ଖଣ୍ଡିଦିଅଯାଉଥିଲେ। ଅପବାଦରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ପୁନଃପୁନ ଆଘାତ ପାଉଥିଲେ। ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜନଙ୍କ ଜାୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଯମର ଭୟଙ୍କର ସେବକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଣ୍ଡିତ ହେଇଥିଲେ। ତାପରେ, ଏକ ଲୋହାର ଘରରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଶୟନାଗରେ, ଏହି ଦେହରେ ଏପରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏହି ଜଗତରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କିଛି ଲୋକ କାଉ, ବିଛା ଓ ଗୃଧ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହେଇ, ପୁନଃପୁନ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଶାନ୍ତି ମିଳୁନାହିଁ। ସେମାନେ ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲେ, ହେ ପାର୍ବତୀ, କ୍ୟାନ୍ତିମୟ ନିମି ଏହି ଯମର ପଥ ଦେଖିଥିଲେ। ସେହି ପଥ ଭୟଙ୍କର, ଭୀଷଣ, ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଦୁଷ୍କର, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବାମାନେ ଭରି ଥିଲା। ସେହି ପଥ ପାପୀମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିଲା; ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର ମାଟିରେ ଭରି ଥିଲା। ତଳକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା ସାପ ଓ ଗୃଧ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହେଉଥିଲା। ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର ଗଛ, ଛିନ୍ନ ହାତ, ପା, ଓ ଅଂଗ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଶବର ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା, ଅଶୁଭ, ଆନନ୍ଦହୀନ ଥିଲା। ଖିର ଓ ବାଳୁରେ ଢାକା ଥିଲା, ଅଲଗା ଲୋହା ପଥର ରହିଥିଲା। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ନରକର ଦୃଶ୍ୟ ଏହି କଥାରେ ଉଳ୍ଲେଖିତ।