ସୋମଦେବ ତାଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ରୂପକୁ ଛାଡି, ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ ଜଳରାଶିକୁ ପଛରେ ରଖି ଦେଲେ। ଡକ୍ଷଙ୍କର ଶାପରେ ଲୁଚିଯାଇ, ସୋମ ତାଙ୍କ ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତାମାନେ ମିଶି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ନିବାସକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟିର ଅଧିପତି ଭାବେ ବସିଥିଲେ। ସେଠି ସମସ୍ତେ ବାରମ୍ବାର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖରେ ଗଲେ, ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ଯେଉଁଠି ହବି ଦେଉଛନ୍ତି, ସେଠିର ଅଧିପତି, ଆମେ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।” ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନୋ ପ୍ରତି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଓ ସ୍ନେହମୟ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଶାପର ଅନ୍ତ କେବଳ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ଦେବ କରିପାରିବେ। ତେଣୁ ଭୟ ଛାଡ, ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନିଅ।” ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଏକାଗ୍ର ମନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ହେ ହୃଷୀକେଶ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଆଦିପୁରୁଷ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହେ ନାରାୟଣ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଦେବମାନେ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ତୁମେ ଆମର ପରମ ଦେବ, ବ୍ରହ୍ମାଦି ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ସୋମ ବିନା ଭୂମିର ଔଷଧିମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।” ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବ ଦେବତାମାନୋ ପ୍ରତି କହିଲେ, “ଭୟ ଛାଡ, ହେ ଅମରମାନେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଉଛି।” ଏଭଳି କହି ବିଷ୍ଣୁ ଦେବ ଦେବତାମାନୋ କୁ ଦୂର କରିଦେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଦେବ ମନେ ମନେ ଚିନ୍ତିଲେ ଯେ, ଯଦି ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ କିନ୍ତୁ ନିକଟକୁ ଆସାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ସେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବ କହିଲେ, “ଦେବତାମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ସାଗର ମଥନ କରନ୍ତୁ। ଏଠାରୁ ତୁମେ ଅମୃତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଲଭିପାରିବ। ମନ୍ଦରା ପର୍ବତକୁ ମଥନ ଦଣ୍ଡ ଭାବେ ଓ ବାସୁକୀ ନାଗକୁ ରସୀ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କର। ପୂର୍ବରୁ ସୋମ ପାଇଁ ଏଭଳି ଅସୁର ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିଥିଲେ।” ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହି କାରଣରେ ବାସୁକୀଙ୍କ ପୁଛ ଧରିଥିଲେ। ସେମାନେ ବାସୁକୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଉଠାଇ, ବାରମ୍ବାର ତଳକୁ ଛାଡିଥିଲେ। ଏହି ମଥନ ସମୟରେ ବଡ଼ ପର୍ବତ ତଳେ ବିଭିନ୍ନ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲେ। ଏଭଳି କଠିନ ପ୍ରୟାସରେ କେଶବ ମଥନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପିତୃମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ତାହା ପ୍ରକାଶ ପାଇବା ପରେ, କେଶବ ଭଗବାନ କହିଲେ। ବସୁଦେବଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଏହି ଜଗତକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନାରଦ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କଥା କହିଦେଲେ। ଡକ୍ଷଙ୍କ ଶାପରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସୋମ ତାହାଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଶାପ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ସେଠାକୁ ଗଲେ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ଏହି ମୋର ପ୍ରଥମ ପୁତ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପୀଡିତ।” ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତି ଦେଇଲେ। ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଚନ୍ଦ୍ର ଅମାବାସ୍ୟାରେ ପୀଡିତ, ସେ ପୁନିପୁନି ଏହି ଗଳ୍ପ କହୁଛନ୍ତି।” ବ୍ରହ୍ମା, ପୂର୍ବ ଚନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ବିଜୟୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଗୋବିନ୍ଦ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ, ବିଷ୍ଣୁ, ପଦ୍ମନାଭ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।” ଏଭଳି ବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଆଦେଶ ଦେଲେ, “ହେ ସୋମ, ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଅ, ସେଠାରେ ଏକାଗ୍ରତାରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କର—ସେ ତୁମକୁ ଦେହ ଦେବେ।” ବସୁଦେବ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆବ୍ରୁତ୍ତି ଉପଦେଶରେ, ସୋମ ଲିଙ୍ଗଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏହି ଷ୍ଟୁତି କଲେ—“ଦେବଦେବ, ତ୍ରିନୟନ, ମହାତ୍ମା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଭୂତଗଣର ସହିତ ଥିବା ମହାଦେବ, ପୂଷଣଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଭଂଗ କରିଥିବା ଓ ଅନ୍ଧକାସୁରଙ୍କ ନାଶକ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।