ଏହି କଥାରେ ପ୍ରଭୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, “ସଦା ମନେ ରଖ, ସମୃଦ୍ଧିକୁ କ୍ରୋଧରୁ ଓ ଧନକୁ ଈର୍ଷ୍ୟାରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ମୁଁ ଅବିବେକରେ, ରାଜସିକ ଅହଂକାରରେ, ପାପ କରିଥିଲି, ହେ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ। ଏହାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମୋତେ କହିଲେ, ‘ହେ ରାଜନ୍, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ତୁମେ ମାଂସାଶୀ ହେବ।' ତେବେ, ଏକ ଜଣେ ଜଳରେ ବିଲୀନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି 'ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ‘ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର’ ବୋଲି କହିଥିଲ। ତୁମର କୃପାରେ, ହେ ପୁଣ୍ୟଶ୍ରୀମାନ୍, ଏବେ ମୁଁ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ମୋ ଠାରୁ ଏକ ଵର ମାଗ, ଏବଂ ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯେଉଁ ସନ୍ଦେହ ଅଛି, ତାହା ଦୂର କର। ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ମୁଁ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛି। ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦିବ୍ୟ ଦେହୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ଆଜି ମୋର ଜ୍ଞାନ ଫଳଦାୟକ ହେଲା, ଆଜି ମୋର ତପଃ ଫଳଦାୟକ ହେଲା। ଦେବତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ ଦେହଧାରୀ ଜୀବଗଣ ଏଠାରେ ଜ୍ଵାଳାମୟ ଦେହ, ଯାହା ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବ୍ରହ୍ମ, ଦେଖନ୍ତି। ମୋର ଏକ ଦୀର୍ଘଦିନର ସନ୍ଦେହ ଅଛି, ତାହାର କାରଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ତେର ବର୍ଷ ଯୋଗାଭ୍ୟାସ କଲି, ତଥାପି ଏଠାରେ ମୋର ଅନ୍ତର୍ଗତ ସନ୍ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ, ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟ କର। ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ଋଷି, ଶୀଘ୍ର ମହାଦେବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ବିନା ମୋକ୍ଷ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣ, ଏବଂ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରୟାସ କର। ମୋତେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ, ମୁଁ ତେବେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇଥିଲି। ମୋକ୍ଷ ଆଶାକୁ ନେଇ, ଯେ କେହି ମହାମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ। ତୁମେ ସେଇ ମୁକ୍ତିଲିଙ୍ଗ ସାମ୍ନାରେ କିଛି କହିବ। ଶରୀରୀ ଜୀବଙ୍କର ଗତ କର୍ମ ଛାଡିଯାଏ ନାହିଁ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ, କହିଲେ, “ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଆସିଛ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମୁଁ ତୁମ ସାଙ୍ଗରେ ମିଳିଛି।” ଏପରେ, ରାଜା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁହେଁ ଏକାସାଥି ମୁକ୍ତିଲିଙ୍ଗ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦୁହେଁ ତାଙ୍କର ଦେହ ଛାଡି ଲିଙ୍ଗରେ ବିଲୀନ ହେଲେ। ଏହି ଲିଙ୍ଗ ସ୍ପର୍ଶରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ; ଯେ କି ଅପରାଧୀ ମଧ୍ୟ ଥାଏ, ସେ ମଧ୍ୟ ପରମ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚେ। ହେ ମୂଢ଼ମାନେ, ଏତେ ତପସ୍ୟା, ଦାନ, ବ୍ରତର କଣ ଉପକାର? ଦେବଗଣ, ଅସୁର, ମହାର୍ଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଜାଣନ୍ତି ନାହାନ୍ତି। ପ୍ରଜାପତି ମଧ୍ୟ ମୋର ପରମ ରୂପକୁ ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ଯେ ତେଜ ଦେଖାଯାଏ, ତାହା ମୋର ଦିବ୍ୟ ରୂପ। ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ଶୁଧ୍ଧ ଯୋଗୀମାନେ, ମୋର କୃପାରେ, ଏହି ତେଜକୁ ଦେଖନ୍ତି। ଈଶ୍ୱର କହିଲେ: କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ମାନବ ନିର୍ମଳ ହୁଏ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରଜା ସନ୍ତାନ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଅତ୍ରି ନାମକ ଋଷି ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ସୋମ, ଏବଂ ମାଆଙ୍କର ଅଂଶରେ ଡକ୍ଷ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସୋମଙ୍କ ଅନେକ ଜଣେ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରୋହିଣୀ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏସି, ଡକ୍ଷଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ କଥା କହିଲେ। ଡକ୍ଷ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଓ କେହି ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ। ଏଭଳି ଶାପ ପାଇ, ସୋମ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।