ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ହେ ପାର୍ବତୀ, ଯେତେବେଳେ ମହାସ୍ରୋତାମୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ବି ମୋକ୍ଷ ମିଳିଯାଏ। ପୁରୁଣା କଥାରେ, ରଥନ୍ତର କଳିରେ, ଏକ ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱିଜ ଥିଲେ। ସେ ମହାକାଳଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିବା ମୋକ୍ଷପ୍ରଦ ଉତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗ ନିକଟେ ତ୍ୟାଗ ଓ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ତେର ଦିନ୍ଧରି ନିଜ ଭୋକକୁ ଜୟ କରି ଅଗ୍ରହ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ମହାପାପ ହରାଇଦେଇଥିବା ପବିତ୍ର ଶିପ୍ରା ନଦୀ ପାଖରେ, ସେ ହଠାତ୍ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶିକାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଏକ ବଡ଼ ଧନୁଷ୍ଧାରୀ, ରକ୍ତମୁଣ୍ଡ ଆଖି, ଦେଖିଲେ ଭୟ ଲାଗିଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲେ, ମନେ କଲେ ଯେତେ କିଛି ହେଉ, ଏହି ଶିକାରୀ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା। ଶିକାରୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭୟଭିତ ଭାବରେ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଗଲେ, ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ହରି ଲୁଚିଯାଇଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରଭାଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶିକାରୀ କହିଲେ: “ମୋର ମନ ଏବେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହୋଇଗଲା; ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହଜାର ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦଶ ହଜାର ନାରୀ ଦେଖିଛି, ତଥାପି କେବେ ମୋର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇନାହିଁ। ଆପଣ ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଦୟା କରନ୍ତୁ।” ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଶିକାରୀକୁ ‘ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ଅପକର୍ମ କରିଥିବା’ ବୋଲି ଭାବି, ତୁରନ୍ତ ସ୍ନାନ କରି ମୋକ୍ଷ ଦାୟକ ଲିଙ୍ଗ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ଲୟ ହୋଇଗଲା। ସେ ଅଚିରେ ଭାବିଲେ, “ମୋକ୍ଷ ମିଳିଗଲା, ହେ ଚାରୁମୁଖୀ।” ଅନ୍ୟପଟେ, ଏହି ପାପରେ ବନ୍ଧା ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ମନ ଥିବା ଶିକାରୀ ମୋକ୍ଷ ନ ମିଳିଲେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ ମଧ୍ୟ ନ ପାଇଲେ। ସେ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ପୁଣି ଏହି ନଦୀକୁ ଆସିଲେ। ଏଠି, ଏକ ବାଘ ଜଳରେ ଚଳିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ବାଘ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ବେଳେ, ଶିକାରୀ ମନ୍ତ୍ର ସ୍ମରଣ କଲେ; ତକ୍ଷଣାତ୍ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଚାଲିଗଲା ଏବଂ ସେ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ଧାରଣ କରି ଧନ୍ୟ ମଣିଷ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ନିତ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ବସନ୍ତି।” ଏହା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିଏ, ହେ ମହାପୁରୁଷ?” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ଦୀର୍ଘବାହୁ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ। ମୁଁ ଭଲ ଓ ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣେ, ଏ ଭୂମିରେ ସବୁ ଜାଣୁଛି। ଏକ ଦିନ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ କ୍ରୋଧ ଭରିଗଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କରାଯିବାରୁ, ମୁଁ ମାଂସାହାରୀ ହୋଇଗଲି, ଭୟ ଦେଇଥିଲି। ପୂର୍ବକାଳରେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ଏଭଳି କହିଥିଲେ। ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋତେ ନମସ୍କାର କରି, ମହାମୁନି, ଏଭଳି କହିଥିଲେ। ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେର ମହାଭାଗ୍ୟ ଜାଣେ। ଏହିପରି ତପସ୍ୱୀମାନେ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର, ସେମାନଙ୍କର ତେଜସ୍ୱୀତା ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଜାଣେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବାରୁ ବାଟାପି ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ କାରଣରେ ଭୃଗୁ ଅଗ୍ନିକୁ ସମସ୍ତକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କଲେ। କେଶବ ଦଶ ଅବତାର ନେଇଥିଲେ, ଯାହା ଦୁର୍ଜୟ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ। ଦିବ୍ୟ ଚିକିତ୍ସକ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ଓ ମହାତ୍ମା ଚ୍ୟବନ ଥିଲେ। ଏବଂ ହଜାର ବାହୁ ଧାରଣ କରିଥିବା କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବସିଷ୍ଠ ତିନୋଟି ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ନାୟକ, ସମସ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଅଛନ୍ତି। ଯଦି ସେମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ କରିପାରନ୍ତି। କ୍ରୋଧ ବହୁତ ବଡ଼, ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।