ଏହି ସମୟରେ, ମହାନ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମିଳି ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଦେବତାମାନେ ଭକ୍ତିଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସତ୍ୟ ଅର୍ଥ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ନାମ ଦେଲେ—ସେହି ନାମ ହେଉଛି ‘ମେଘନାଦେଶ୍ୱର’। ଏହି ନାମ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଦେଶରେ ପରିଚିତ ହେବେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅର୍ଜନ କରିପାରିବେ। ଏହି ମହାତ୍ମ୍ୟ ହଜାର-ହଜାର କୋଟି ବର୍ଷ ଓ କୋଟି-କୋଟି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥାଏ। ହେ ପାର୍ବତୀ, ମେଘନାଦଙ୍କର ଏହି ମହିମା ସେଠାରେ ସଦା ପଢ଼ାଯାଉଛି। ତାପରେ କହାଯାଏ—ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଏକ ତିଣି ଲୋକ, ଯେଉଁଠାରେ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି, ସେସବୁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ, ପାଳିତ ଏବଂ ବ୍ୟାପିତ। ମହାନ ଋଷିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ, ନିର୍ବିକାର ଓ ଅବିନାଶୀ। ଏହି ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ତିଣି ଲୋକ—ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ—ସମସ୍ତ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ। ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି, ଦେବଗଣ, ଓ ନାଗମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ କେଉଁଠି ବସି ଏହି ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରପଞ୍ଚ ସୃଷ୍ଟି କଲ? ସେହି ମହାଧାମ କ’ଣ, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ଆକାରରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ? ପାର୍ବତୀ ତୁମେ ପଚାରିଥିବା ପ୍ରଶ୍ନକୁ ମୁଁ ପ୍ରାଚୀନ କଥା ଅନୁଯାୟୀ କହିଛି। ପୃଥିବୀ ଆଦି ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ସମୟର ମହାବନରେ ଅଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅପୂର୍ବ ଓ ଶୁଭ ଗୁଣ ଅଛି, ସେଠାରେ ସଦା ଉତ୍ତମ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପୀ ପରମ ଲିଙ୍ଗ ବିଦ୍ୟମାନ। ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଏବଂ ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ; ସେଇ ଲିଙ୍ଗରୁ ମହାଆତ୍ମା, ମହାବୁଦ୍ଧି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି। ତତ୍ତ୍ୱ, ଅହଂକାର, ବିଷ୍ଣୁ, ଶମ୍ଭୁ ଓ ପାର୍ବତୀ—ସମସ୍ତ ଏଠାରୁ ଉଦ୍ଭବ। ଯେଉଁ ତତ୍ତ୍ୱର ହାତ-ପାଉଁ ସମସ୍ତଠାରେ, ମୁଣ୍ଡ-ମୁଖ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ—ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଚିହ୍ନ ଓ ପଞ୍ଚମହାଭୂତ ଉଦ୍ଭବ। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଆକାଶ, ଏବଂ ଚାରିପ୍ରକାର ଜନ୍ମ ଏଠାରୁ ହୁଏ। ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ଚାରିପ୍ରକାର ଜନ୍ମ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ। ରଜସ୍, ସତ୍ତ୍ୱ, ତମସ୍ ଓ ତାଙ୍କର ବିକାର ଏହି ଲିଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଯାହା ଅବ୍ୟକ୍ତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ କାରଣ, ଯାହା ଭାବ ଓ ଅଭାବ ଦୁହିଁର ସ୍ୱରୂପ। ବିଶ୍ୱେଦେବ, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର—ସମସ୍ତ ଏଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଜଳ, ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ବାୟୁ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ଓ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ—ସମସ୍ତ ଏଠାରୁ ଉପଜିଛି। ଯେଉଁ କିଛି ଅଛି, ସମସ୍ତ ଏହି ଲିଙ୍ଗରୁ ଦୃଶ୍ୟମାନ। ଏହି କାରଣରୁ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ତିଣି ଲୋକରେ 'ମହାକାରଣ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯେଉଁଠି ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ରୁଦ୍ରର ଆକାରରେ 'ମହାକାରଣ' ବୋଲି ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି। ହେ ପାର୍ବତୀ, ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ରଥଂତର ଯୁଗରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱିଜ ଥିଲେ। ମହାକାଳ ନିକଟରେ ମୁକ୍ତି ଦାୟକ ପରମ ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା। ସେ ତାହାଁରେ ତ୍ରୟୋଦଶ ବର୍ଷ ଅନ୍ନ ଜୟ କରି ତପସ୍ୟା କଲେ। ଶିପ୍ରା ନଦୀ, ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ମହାପାପ ଦୂର କରେ, ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଧାରୀ ବ୍ୟାଘ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଶିକାରୀକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦ୍ୱିଜ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, କାରଣ ସେ ମନେ କଲେ ଏହି ଶିକାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା। ଏହା ଦେଖି, ଶିକାରୀ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଭିତରେ ହରି ଲୁଚି ରହିଥିଲେ, ସେ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦାଉଁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ମନ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହେଲା, କାରଣ ସେ ଏତେ ଦୀପ୍ତିମାନ ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ।