କାଳି ଓ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ସଂଧିକ୍ଷଣରେ, ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଆସିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ମହାପ୍ରଭୁ ବର୍ଷା ପଠାଇଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର କ୍ରିୟା ବିପରୀତ ହେଇଗଲା। ତାହାର ଫଳରେ ନଦୀଗୁଡିକର ପ୍ରବାହ ଅତି କମିଗଲା, ଅନେକ ନଦୀ ଶୁଷ୍କ ହେଇ ହରାଇଗଲା। ଚାଷ ବିନାଶ ହେଲା, ଗୋଧାନ ଧ୍ୱଂସ ହେଲା, ବଜାର ଚାଲିଲା ନାହିଁ। ସହରଗୁଡିକ ଅଧିକାଂଶ ଖାଲି ହେଇଗଲା, ଗ୍ରାମଗୁଡିକ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ପଡିଗଲା। ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ଛାଡି ଏଠା ଉଠା ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଚଳାୟମାନ ଓ ଅଚଳ, ଉପଡିଗଲା। ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଲେ, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ। ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକରୁ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ଯିଏ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଗୁଣ ଓ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମହଲ, ଶୟନ, ଆସନ ଥିଲା। ସେ ବୃଦ୍ଧି, ମୃତ୍ୟୁ, ଭୟ ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ, ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, ମହାଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।” ସତ୍ୟ ଓ ତପସ୍ୟା ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏହିପରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ସମସ୍ତେ ଗୋପାଳଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଆଜି ମୁଁ କଣ କରିବି, ମୁଁ କଣ ଉପାୟ କରିବି, ଯାହାଠାରୁ ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବ?” ସେ କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଶୁଭ କାଳବନ ମହାବନକୁ ଯାଉ। ଏଠି ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ବର୍ଷା ଆଣିବା ଏହି ମେଘମାନେ ବସିଛନ୍ତି। ପ୍ରତୀହାରେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କ ଠାରୁ ଈଶାନ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହି ଉତ୍ତମ କାଳବନକୁ ପହଞ୍ଚି, ଯେଉଁଠାରେ ପରମ ଲିଙ୍ଗ ଅବସ୍ଥିତ—” “ମହେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅନନ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ମାଳାଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯୋଗୀଙ୍କୁ, ବେଦକୁ, ପିଙ୍ଗଳ ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶୁଭ ହସ୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଚୂଡାଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମାପ୍ତ କରିବାରେ, ଶୁଭଙ୍କୁ, ତ୍ରିନୟନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯୋଗ ରୂପ ଶରୀରଧାରୀ, ସବୁଠି ଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଭଲ ବର୍ଷା ଦେଇ, ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।” ସମସ୍ତେ ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ଉପରକୁ ଉଠି, ଆକାଶରେ ଦ୍ବନି କରିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅନ୍ଧାରିତ ହେଇଗଲା, କିଛି ଦେଖାଯାଇଲା ନାହିଁ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମହିମାରେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ତାପରେ, ତାଙ୍କର ଦୟାରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହେଲା, ମେଘମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ଶୁଭ ଦୀପମାନେ ସୋମଙ୍କୁ ଡାହାଣ ଦିଗରେ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ମହା ଋଷିମାନେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଦେବତାମାନେ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କୁ ଏକ ନାମ ଦେଲେ—ସତ୍ୟ ଅର୍ଥରେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ 'ମେଘନାଦେଶ୍ୱର' ନାମରେ ଚିହ୍ନିବେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଭୂମିରେ ଲୋକମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇବେ। ଅନେକ କୋଟି ବର୍ଷ ଓ ଶତ କୋଟି ବର୍ଷ ପରଯ୍ୟନ୍ତ, ମେଘନାଦର ମହିମା ପାର୍ବତୀ, ଏଠାରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉଛି। ବ୍ରହ୍ମା ଠାରୁ ଘାସ ଶିଖା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତିନି ଲୋକରେ ଚଳାୟମାନ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜୀବ, ଏହି ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ, ପୋଷିତ ଓ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ଏହି କଥା ଶୁଣିଛି। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ, ମୌନ ଓ ଅବିନାଶୀ। ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ତିନି ଲୋକ—ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟ ଓ ଦିବି—ତୁମେ ତିଆରି କରିଛ।