ଏହି କଥାରେ, ଏକ ରାଜକୁମାର ଦିନକୁ ଦିନ ଦୁର୍ବଳ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, କିଛି ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲି, ସେ ବାମଦେବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ଏବଂ ବାମଦେବଙ୍କୁ ଏକାଧିକ ଥର ନମସ୍କାର କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ପାପର ଫଳରେ ମୋର ଦେହ ଦିନ ରାତି ସ୍ଥିର ଭାବରେ ଶୋଷି ଯାଉଛି?” ବାମଦେବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମେ କୁକୁଡି ଭୋଜନ କରିଛ। ଏହି ପାପର ମାନ୍ୟତା ପାଇଁ ତାମ୍ରଚୂଡ଼ଙ୍କ ନିକଟରେ ଶରଣ ନିଅ; ସେ ତୁମକୁ ଉପାୟ କହିବେ।” ତାମ୍ରଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜକୁମାର ଭକ୍ତିଭାବରେ ହାତ ଯୋଡି କହିଲେ, “ଏ ପ୍ରଭୁ, କୁକୁଡି ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନରେ, ପୋଷଣ ନିମିତ୍ତରେ ଭୋଜନ କରିଥିଲି।” ତାମ୍ରଚୂଡ଼ କହିଲେ, “ତୁମେ ଅନୁରୋଧ କରୁଛ, ଏହି ପାପର ଉପାୟ ଆମି କହିବି। ରାଜା ଏହି ଜଗତର ଶାସକ, ଅଧ୍ୟାପକ ଏବଂ ରକ୍ଷକ। ତେଣୁ, ମୋର କନ୍ୟା, ସେ ପଶୁ ରୂପ ଧରି ଦେଖାଯାଉ ନାହିଁ।” ଏହିମାନେ ମହାତ୍ମା ଗାଳବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ଶାପ କିପରି ଶେଷ ହେବ?” ଗାଳବ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଜାଣି, କହିଲେ, “ମହାକାଳ ଅଟରେ ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି—‘ପକ୍ଷୀ ଯୋନିରୁ ମୁକ୍ତିଦାୟକ’—ତାହାକୁ ଦେଖିଲେ ଶାପ ଶେଷ ହେବ।” ତା ସେ ମୁଖ୍ୟ ଋଷିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଫୁଲି ଉଠିଥିଲା, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅଶାନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ହରିଣ ଦୃଷ୍ଟି ଯୁକ୍ତ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗନା, “ଏ ମହାରାଜ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯିବି।” ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ତାହାପରେ, ଦୁହେଁ ‘ପକ୍ଷୀ ଯୋନିରୁ ମୁକ୍ତିଦାୟକ’ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରିଲେ। ଏହି ରାତି, ସାଧାରଣ ଭଳି କୁକୁଡି ପ୍ରକଟ ହେଲା ନାହିଁ। ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଓ ଚାହିଦାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ବିଜିଗଲା, ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ, “କଣ ଏହି ଶକ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏତେ ଦୁର୍ଗମ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛି?” ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ଥିବା ଅଙ୍ଗନାକୁ ଉତ୍ସାହରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଆନନ୍ଦରେ ବିସ୍ତାରରେ କହିଲେ, “ଏ ରାଜା, ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଶାପମୁକ୍ତ ହେଇଛ।” ତାଙ୍କ ସହିତ ରାଜା ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଗାଳବ କହିଲେ, “ଏ ଦେବୀ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଜଗତରେ ସମସ୍ତ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରେ; କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଯୋନିକୁ ଯିବେ ନାହିଁ, ବିଚ୍ଛେଦ ହେବେ ନାହିଁ। ନରକ, ଦୁଃଖ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଭୟ ମିଳିବେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଯୁଗରେ ସେମାନେ ରୂପ ଓ ଶ୍ରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବେ; ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ, ଯାହା ନରକରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର ହେବେ। ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ପଶୁ ଜନ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।” ଏହି କଥାରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଗଠନା ଆସେ—ଏକ ବଡ଼ କଳ୍ପରେ ଏକ ଧର୍ମମୟ ରାଜା ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ତେଜରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ନିର୍ବଳ ହେଉଥିଲେ। ସେ ଇଚ୍ଛାମୂଳକ ରୂପ ଧରିପାରୁଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ ଏତେ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ, ଯେ ଜୀବନରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ। ଏହି ରାଜା, ହଜାର ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ବଶିଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅନ୍ତର ଭରି ଥିଲେ। ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ଧର୍ମରେ ମୁଁ ଏତେ ଅପୂର୍ବ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଛି?” ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ, “ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଏକ ଶୂଦ୍ରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ରାଜା ଥିଲେ। ବର୍ଷାବର୍ଷ ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟରେ ବସିଥିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରାଇଥିଲେ, ବେଦକୁ ନିରନ୍ତର ଉପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଶେଷରେ, ତୁମର ଅନ୍ତ ପରେ, ତୁମେ ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଇଥିଲେ।” ଏଭଳି ଶାପ, ପାପ ଓ ତାହାର ଉପାୟର କଥା ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ ବିଭାବିତ ହୋଇଛି।