ଏକ ସମୟରେ, ମୁଁ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲି: "ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭୂଲୋକକୁ ଯାଅ!" ଏହି ଶାପ ଶୁଣି ନନ୍ଦିଙ୍କ ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା, ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ନନ୍ଦି ଅଗ୍ନି ଓ ବାସବଙ୍କ ଠକାରେ ବଡ଼ ଭାବରେ ଭ୍ରମିତ ହେଇଥିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଭ୍ରମରେ ନନ୍ଦି ଭୂଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକପାଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଲୋକପାଳମାନେ ପାଖରେ ରଖିଲେ, ନନ୍ଦି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନନ୍ଦିଙ୍କ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଉଚିତ ବିଧିରେ ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ କପାଳିକ ରୂପ ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରିୟେ, ଲିଙ୍ଗରୁ ଏକ ଦେହବିହୀନ ସ୍ୱର ଉପଜିଲା; ଦ୍ୱାରପାଳ ନନ୍ଦି ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ସ୍ୱରକୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ଦିନରୁ ଏହି ଭୂଲୋକରେ, ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଦ୍ୱାରପାଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଫଳ ଦେଇଥିଲା। ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସପ୍ତ ଜନ୍ମର ଅପରାଧ, ଅଳ୍ପ କିମ୍ବା ବହୁତ, ଶିବଙ୍କୁ ମନରେ ସ୍ମରଣ କଲେ ମିଟିଯାଏ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: "ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମାନବ ଜନ୍ମ ହାରାଇ ଜନ୍ତୁ ଜନ୍ମ ପାଇ ନାହିଁ।" ଏକ ସମୟରେ, କୌଶିକ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ; ସେ ସମ୍ବଲ୍ପ ଜନ୍ମରେ ମୁର୍ଗା ହେଇ ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲେ। ସେ ଏହି ଭୂମିକୁ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଭାବରେ ଆବୃତ କରିଥିଲେ, ପାହାଡ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ। ସେ ରାଜାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ବିଶାଳା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ସେ ଦୁଇଜଣେ ସଂଯୁକ୍ତ ଭାବରେ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପାର୍ବତୀ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ନିକଟତା ହୋଇନଥିଲା। ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ରାଜା ଓ ରାଣୀ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଏକ ଦମ୍ପତି ପୋକାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରେମ ଝଗଡାରେ ଅସ୍ଥିର ଥିଲେ। ସେ ପୋକା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ପୁନଃପୁନଃ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। "ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କର, ମୁଁ ପ୍ରେମର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଇଛି," ସେ କହିଲେ। "ପୃଥିବୀରେ କେଉଁ ଜନାନୀ ତୁମ ପ୍ରେମର ସମାନ ନୁହେଁ।" "ମୁଁ ଦୁଃଖିତ, ତୁମେ ମୋତେ ଦୟାର ଭାବରେ କଥା କହିଛ, ତଥାପି ରୁଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଛ।" ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ: "ତୁମେ ଅନ୍ୟ ପୋକା ପ୍ରେମରେ ଲିପ୍ତ, ମୋତେ ଅପରାଧ କରୁଛ।" "ମୁଁ ଏପରି କାମ କରିବିନାହିଁ," ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୋକା ପୁନଃପୁନଃ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ପ୍ରିୟା ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଚମତ୍କାର ଦେଖି, ରାଣୀ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ: "ମୋତେ ମୋ ପ୍ରିୟା ଚାହେ ନାହିଁ; ମୁଁ ମରିଯିବି, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ସେ ଏହିପରି ଅନେକ ଭାବରେ ଦୁଃଖ କରୁଥିଲେ, ପୁନଃପୁନଃ ଦୁଃଖରେ ନିଶ୍ୱାସ ଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ସେ ଏକ ତପସ୍ବୀ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତପସ୍ୟାରେ ଜନ୍ମିତ, ନିଶ୍ଚୟରେ ଅଟୁଟ ନିୟମରେ ବସିଥିଲେ। ରାଣୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏକ ସନ୍ଦେହ ମୋ ହୃଦୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଉଛି: ମୁଁ କାରଣ ଜଣା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଦମ୍ପତି ମଧ୍ୟରେ ଏକତା ହୋଇନାହିଁ।" "ଏହିପରି, ଯେଉଁ ରାଜା ଜନାନୀମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇଥିଲେ, ସେ ବି ଏବେ ତାଙ୍କୁ ଚାହେ ନାହିଁ—ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଏହା କଣ?" "ଘୋଡା, ହାତୀ, ଅନେକ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ—" "ମୋର ଯୌବନ କିପରି ଏପରି ଅଟୁଟ ଅଛି?" ଦିନରେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ରାତିରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅପରାଧ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ମୋତେ କଥା ଦିଅ।" ଋଷି କହିଲେ: "ପ୍ରିୟା, ଏହି ଦୀର୍ଘ ଆଗରୁ ଘଟିଥିଲା, ଶିଶୁ ଭାବରେ କିଛି କରାଯାଇଥିଲା। ତୁମର ପତି ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ବିଦୁରଥଙ୍କ ପୁଅ। ସେ ବହୁତ ମୁର୍ଗା ଖାଇଥିଲେ। ଏହିପରି ସେ ଖାଇଯାଇଥିଲେ, ଅନେକ ବର୍ଷ ଲାଗିଗଲା; ଏକ ଦିନ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା—'ମୁର୍ଗାମାନେ ଏଠାକୁ କାହିଁକି ଆସୁନାହିଁ?' କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏକ ଲୋକ କହିଲେ ଯେ, ମୁର୍ଗାମାନେ ଖାଇଯାଇଛନ୍ତି; ରାଜା କାରଣ ବିନା ସମସ୍ତ ମୁର୍ଗା ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ତାମ୍ରଚୂଡା, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଶାପ ଦେଲେ।