ଏହିପରି ଶକ୍ତିର ବିବରଣୀ ଶୁଣ, ହେ ଦେବୀ—ଏହା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦ, ସନ୍ତୋଷ, ମଙ୍ଗଳ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ସହଜରେ ପାଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହିପରି ପାପନାଶିନୀ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ହେ ଦେବୀ। କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମାନବ ଏହି ଭୂମିରେ ଧନୀ ହୁଏ। ପୂର୍ବକାଳରେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ରୋଷରେ ତୁମେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲ, ହେ ଦେବୀ। ସେ ସମୟରେ, ମୁଁ ତୁମେ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲି, କାମଦେବଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନୁରାଗରେ ଭାଗ୍ନ ହୋଇପଡିଥିଲି। ମୋର ଏହି ବିପୁଳ କାମନା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତିତ ଏବଂ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ରୁଦ୍ର ଓ ଗୌରୀ ଦିବ୍ୟ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକତ୍ର ରହି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ଯୁଗଳ ଶକ୍ତି ଯେତେବେଳେ ଏକତ୍ର ହେବ, ସେଠାରୁ ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଆମେ—ଦେବତାମାନେ—ଧାରଣ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଗୁରୁ ଏହାର ଉପାୟ ଭାବିଲେ—ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ହେ ଦେବୀ, ସେମାନେ ତାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଗଣପତି ନନ୍ଦୀ ଦ୍ୱାରରେ ସଚେତନ ରହି ପାଳା ଦେଉଥିଲେ, ଯାହା ଫଳରେ ଦେବତାମାନେ ମୋ ସମ୍ନିଧିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ହୋଇଥିଲା। ତେବେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଶୁଭ ବାଣୀ କହିଲେ ଓ ଦ୍ୱାରପାଳକୁ ଠକାଇ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଅମର ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରେ ନିରୋଧ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ମୁଁ ନିୟମିତ ଭାବେ ଶୁଭ ନମସ୍କାର ଗ୍ରହଣ କଲି। ସେମାନେ କହିଲେ: "ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଭୋଗକୁ ତ୍ୟାଗ କର।" ତାପରେ ମୁଁ ଦ୍ୱାରପାଳକ ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲି: "ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭୂଲୋକକୁ ଯାଅ!" ନନ୍ଦୀ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ, ଚକିତ ଚକ୍ଷୁ, ଦୁଃଖରେ ଭାଗ୍ନ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ। ଅଗ୍ନି ଓ ବିଶେଷ ଭାବେ ବାସବଙ୍କ ଠକାରେ ସେ ଏହି ଦୁରବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କୁ ଲୋକପାଳମାନେ ଦେଖିଲେ। ନନ୍ଦୀ ସମସ୍ତ କଥା ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେତେବେଳେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରୋମାଞ୍ଚିତ ନନ୍ଦୀ ଯଥାଯଥ ଉପାସନା କରି, କପାଳିକ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ପ୍ରିୟେ, ତାପରେ ଲିଙ୍ଗରୁ ନିରାକାର ଧ୍ୱନି ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲା; ଦ୍ୱାରପାଳକ ନନ୍ଦୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେଠାରୁ ଏହି ଭୂମିରେ ଦ୍ୱାରପାଳକଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସମସ୍ତ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚାହିତା ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱାରପାଳକଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସପ୍ତଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ, ଛୋଟ କିମ୍ବା ବଡ଼, ସବୁ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ଦ୍ୱାରପାଳକ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି... ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମାନବ ଜନ୍ମୁ ନେଇ ପଶୁ ହେବାର ଭୟ ନାହିଁ। ପୂର୍ବକାଳରେ କୌଶିକ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ; ସେ ସବୁବେଳେ କୁକୁଡ଼ି ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ପୃଥିବୀ, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆବୃତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରାନୀ ବିଶାଳା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣେ ଏକଠି ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପାର୍ବତୀ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ନିକଟତା ହୋଇନଥିଲା। ଏଭଳି ଦିନ କଟିଗଲା। ରାନୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ କାମନାରେ ପୀଡିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏକ ଦିନ, ରାଜା ଓ ରାନୀ, ପ୍ରେମ ଝଗଡାରେ ବିପନ୍ନ ଦୁଇଟି ପୋକାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଇ ପୋକା ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକାକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ସେ କହୁଥିଲା: "ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କର, କାରଣ ମୁଁ ପ୍ରେମବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଉଛି।