ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମହାମୁନି ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ନାରଦଙ୍କ ନମ୍ରତା ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ କହିଲେ—“ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଏଇ ତିନି ଲୋକ—ଭୂଃ, ଭୂବଃ, ସ୍ୱଃ—ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖିଛ। ଏହି ଜଗତରେ ତୁମ ପରି କେହି ନାହାନ୍ତି। ତୁମେ ଯୋଗ, ତପସ୍ୟା ଓ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ। ଏହିପରି ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦେଖି, ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଜିଜ୍ଞାସା କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୋ ମନସ୍କାମନା ସଫଳ କରିବା ଉପାୟ କୁହ।" ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ନାରଦ ମୁନି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତା’ପରେ କହିଲେ—“ଦେବେଶ୍ୱର, ମହାପୁଣ୍ୟ ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କ୍ଷେତ୍ର ବିଶ୍ୃତ କଥା ସ୍ମୃତିରେ ଆସୁଛି। ଏହି କ୍ଷେତ୍ର, ମହାକାଳ କ୍ଷେତ୍ର, ଦଶଗୁଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ବିବରଣୀ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଜିଷ୍ଣୁ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ସହ ଆକାଶରେ ଦେଖାଦେଲେ। ଏଠାରେ ଷଷ୍ଟି କୋଟି ହଜାର ଓ ଷଷ୍ଟି କୋଟି ଶତ ଦେବତାମାନେ ଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ମହାପାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ—ନିର୍ମାଲ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ଏହି ଭୟରୁ, ଦେବମାନେ ମହାକାଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ନାହିଁ। ବିଭିନ୍ନ ଗଣ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ନିଜ ଗୀତରେ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ତୀବ୍ର ହୋଇ ଦେଖିଲେ—“ଏହି ମହାତପସ୍ବୀ କିଏ?” ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏହି ରୁଦ୍ର ସମାନ ଗୋଷ୍ଠୀ କିଏ?” ସେତେବେଳେ, ଦେବମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ସମସ୍ତ ତଥ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଆନନ୍ଦରେ, ସେମାନେ ମୋତେ ଦୁର୍ଲଭ ଗଣପତି ପଦବୀ ଦେଲେ। ଦେବମାନେ ସମ୍ଭ୍ରମରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣ, ତୁମେ କିପରି ମହାକାଳବନରେ ଭ୍ରମଣ କରି ଏହି ନିର୍ମାଲ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କଲେ?” ସେଇ ଉପାୟ ସେମାନେ ପାଖରେ ବିସ୍ତୃତ କହିଦେଲେ। ସେ ଇଶାନଙ୍କ ଅଂଶରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ। ନିର୍ମାଲ୍ୟ ଅତିକ୍ରମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମହାପାପ ବିଷୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କଥା ହେଲା। ପୁନି, ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୋଷ ନାଶ କରେ। ଏହି ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଏହିପରି ନାମ ଦିଆଗଲା। ଏହା ଆମକୁ ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବାନ୍ ନାଗଚଣ୍ଡ ଅନୁସୂଚିତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ଧାମକୁ ଚାଲିଗଲେ; ଏହିପରି ନିର୍ମାଲ୍ୟ ଅତିକ୍ରମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପାପ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନାଶ ହେଲା। ଯେମାନେ ନିତ୍ୟ ନାଗଚଣ୍ଡ ଚଣ୍ଡେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ, ସନ୍ତୋଷ, ମଙ୍ଗଳ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ଆକୃତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ସୁଖ ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାହା ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଲାଭ କରନ୍ତି। ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ପାପନାଶିନୀ ଶକ୍ତିର କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ମାତ୍ର ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଲୋକରେ ଧନୀ ହେବାଯାଏ। ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବକାଳରେ ଦକ୍ଷଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ତୁମେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲ। ଏହି ସମୟରେ, ମୁଁ କାମଦେବର ଭାବରେ ତୁମେ ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ ସଂଯୋଗ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି। ଏହି ଭୟଙ୍କର କାମଭାବ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଅଶାନ୍ତ ଓ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ରୁଦ୍ର ଓ ଗୌରୀ ଦିବ୍ୟ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଂଯୋଗରେ ଲୀନ ରହିଲେ। ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମିଳନରୁ ଯେ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମିବେ, ସେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଆମେ ସହିପାରିବା ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଦେବତା, ମୁନି ଓ ଦେବୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘଟିଥିବା ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା।