ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ମହାପୁରୁଷ ସ୍ଵୟଂକୁ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରେ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ବୋଲି ଭାବିଲେ। ସେ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେମିତି ନୁହଁନ୍ତି, ସେ ସେଇଁ ଅଲଗା ବୋଲି ଅନୁଭବ କରିଲେ। ଏହି ଭାବନା ଏପରି ଥିଲା ଯେ, ଏକ ଅନାସ୍ଥିକ ମଧ୍ୟ ଏହା ଦ୍ୱାରା ବିଚଳିତ ହୁଏନାହିଁ, ତେବେ ଏକ ଆସ୍ଥିକ ତ ଅଧିକ ଶାନ୍ତ ରହିଥାଏ। ଏହା ଦେଖି ଶୈଳପୁତ୍ରୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଶିବ କହିଲେ, "ହେ ମୃଡା, ତୁମେ ତ ଆପଣକୁ ବହୁତ ଜ୍ଞାନିକା ଭାବୁଛ, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ଚିହ୍ନିପାରିନାହା।" ଏହି ଜଗତର ଦେହ ଏବଂ ଦୁଃଖ ପଞ୍ଚଭୂତ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ, ପୁନିପୁନି ଆଘାତ ଲାଗିଲେ ଏହି କଠିନତା ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆସେ। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ ଶିବ କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କଥା କହିଛି, ତୁମେ ପୁନି ମତେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ।" ସେଉଁଠି ସାପମାନଙ୍କ ଭଳି ଅନେକ ଜିହ୍ବା ଥିବା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଛାଇଁରୁ ନିଷ୍କାମତା ଆସିଲା। ଶ୍ମଶାନରେ ବାସ କରିବାରୁ ଭୟ ଏବଂ ନଗ୍ନତା ଲଜ୍ଜା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଏହି ଭାବ ଆସିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଭୟ ଓ ଅଶାନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କଲା। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ସ୍ୱର ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ଆନନ୍ଦ ଦେଇଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନାୟକମାନେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ "କାଳକଳେଶ୍ଵର" ନାମ ଦେଲେ। ଶିବ କହିଲେ, "ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ କାଳକଳେଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ତାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବେ, ତାଙ୍କ ଘରେ କେବେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହେବ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଶୀଳବତୀ, ରୂପବତୀ ଏବଂ ଶୁଭ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ କାଳକଳେଶ୍ଵରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ଭୟ କେବେ ହେବ ନାହିଁ। ଏହି ଶକ୍ତି ପାପ ନାଶ କରେ, ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି।" ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଲେ, ଜଣେ ନିର୍ମାଲ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆସିଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିବି। ଏକ ସମୟରେ, ଦେବର୍ଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣ, ଗୁହ୍ୟକମାନେ ଏକଠି ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଖିଲେ ଯେ, ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ନମ୍ରତା ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ତୁମେ ଏହି ତିନି ଲୋକ—ଭୂ, ଭୂବର୍, ସ୍ୱର୍ଗ—ସବୁ ଦେଖିଛ। ଏହି ଜଗତରେ ତୁମ ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି। ତୁମେ ଯୋଗ, ତପସ୍ୟା ଓ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ। ଏବେ ମୁଁ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ—ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର।" ନାରଦ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଦେବତାନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମହାକାଳ କ୍ଷେତ୍ର ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ୟ ହୁଏ। ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଠାରୁ ଦଶଗୁଣା ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସହସ୍ରନେତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ବିବରଣୀ ଦେବର୍ଷିଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜିଷ୍ଣୁ ଦେବମାନେ ସହିତ ଆକାଶରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଷଷ୍ଟି କୋଟି ହଜାର ଓ ଷଷ୍ଟି କୋଟି ଶତ ଥିଲେ। ନିର୍ମାଲ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିବାରୁ ମହାପାପ ହୁଏ ବୋଲି ଦେବମାନେ ଭୟ କରି, ସେହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ନାହିଁ। ବିଭିନ୍ନ ଗଣ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ନାନା ପ୍ରକାର ଗୀତ ଗାଇଲେ। ସମସ୍ତେ ଚମତ୍କୃତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, "ଏହି ମହାତ୍ମା କିଏ?" ସମସ୍ତ ଦେବତା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଏହି ରୁଦ୍ର ସଦୃଶ ଗଣ କିଏ?" ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା। ଶେଷରେ ତିନି ଆନନ୍ଦରେ ମୋତେ ଦୁର୍ଲଭ ଗଣପତି ଦେଖିବାର ଅବସର ଦେଇଥିଲେ।