ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଲିଙ୍ଗଙ୍କୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଉର୍ବଶୀଙ୍କର କଥା ଅନୁସାରେ, ପୁରୁରବାସ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ। ଏହିପରି, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ବିଶାଳ କାଳବନରେ, ଲିଙ୍ଗ ପୂଜାର ଆଶାରେ କେତେକ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ବିଶ୍ରୁତ ରମ୍ଭାକୁ କୁହାଯାଇଥିଲା—ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ପାଇବ। ସେଥିପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନ ପାଇ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ; ଏଭଳି ଭାବେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ରହନ୍ତି, ସେଠାର ନାଥ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅପ୍ସରାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—ସେମାନେ ମହାଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ଅନ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ପଠାନ୍ତି, ମହିମାବାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ବହୁ ବିଧିର ଯଜ୍ଞ—ଏସବୁର କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ। ଏହି ତୁମର ଶକ୍ତି ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ, ମୁଁ ବିବରଣ କରିଛି। ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ବିରୋଧ ହୁଏନି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂରିତିକୁ ହରାଏ। ତଥାପି, ଦେବୀ, ତୁମ ସହିତ ମୋ ସହିତ ମଧ୍ୟ ବିବାଦ ଘଟିଥିଲା। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ବିବାହ ବାତିଲ ହେବା ସମୟରେ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ରହିଥିଲି। ତୁମର କଳା କମଳ ଫୁଲ ଭଳି କୁନ୍ଦଳିତ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା କେଶ, ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲା, କାଜଳ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ମୁଁ କୁହିଲି, “ହେ କାଳୀ, ସୁନ୍ଦରୀ, ପ୍ରିୟା, ମୋ ପାଖରେ ବସ।” ସର୍ପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଚନ୍ଦନ ବୃକ୍ଷରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ଏହି ପବିତ୍ରାଙ୍କୁ ମୁଁ ଏଭଳି କଥା କହିଥିଲି, “ହେ ଗିରିଜା, ମଧୁର ହସରେ ମୋତେ ଦେଖ।” ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ବେଦଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀମାନେଠାରୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲ; ଏବଂ ମୋ ପାଇଁ ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲ। ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁଃଖରେ କହିଥିଲ, “ନାରଦ, ଯାଅ”, ସେଥିରେ ବିଶ୍ୱରେ ଏହି କଥା ସତ୍ୟ—ସେ କେବେ ମିଥ୍ୟା ହୁଏନି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅସ୍ୱୀକାର, ଅପମାନ ଏବଂ ଉପେକ୍ଷା ପାଏ। ଏହି ଦେବୀ ପ୍ରତି ମୋର ଏହି ଅସମ୍ମାନ ପ୍ରତିଟି ପଦକ୍ଷେପରେ ଘଟିଥାଏ। ସେ ନ କୁନ୍ଦେଲି ଗୋତ୍ରର, ନ ବ୍ୟର୍ଥ ଚରିତ୍ରର, ନ କୁଟିଲ, ନ ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ। ଯେ ଉତ୍ତମ କୁଳର ନୁହଁନ୍ତି, ବ୍ୟର୍ଥ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେ ସଦା ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ତଳିନ୍ନ। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ବାରଟି ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ତୁମକୁ ଜାଣନ୍ତୁ। ଦେବତା ପୂଷା, ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପୀ ଅଲୋକଦାତା, ତୁମକୁ ଜାଣନ୍ତି। ମୋ ବିଷୟରେ ‘କୃଷ୍ଣ’ ବା ‘ମହାକାଳ’ ବୋଲି ଯାହା କୁହାଯାଇଥିଲା, ସେଠି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେବା ପାଇଁ କୁହାଯାଇଥିଲା, ଘୃଣାରୁ ନୁହେଁ; ଏହା ଶୁଣି, ତୁମେ ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର। କେହି ନିଜକୁ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଭାବନ୍ତି, ନିଜକୁ ଅଲଗା ଭାବନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ନୁହଁନ୍ତି। ଏକ ଅନାସ୍ଥିକ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହୁଏନି, ତେବେ ଆସ୍ଥାବାନ୍ ତ କଥା ଅଲଗା। ହେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ତୁମେ ନିଜକୁ ଜାଣନ୍ତି ଭାବିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ, ହେ ମୃଡା। କଠିନତା ଏବଂ ଦୁଃଖ ପଞ୍ଚ ଭୂତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ପୁନଃପୁନ ଆଘାତ ହେବାରୁ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମତେ କଥା କହିଛି; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପୁନି କଥା କହିଛ। ସର୍ପରୁ ଅନେକ ଜିଭ ହୁଏ; ଭସ୍ମରୁ ଅନୁରାଗ ନାଷ୍ଟ ହୁଏ। ଶ୍ମଶାନରେ ବସିବାରୁ ଭୟ ଉପଜେ, ନଗ୍ନତା ଲଜ୍ଜାରୁ ନୁହେଁ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ସେଇ ସମୟରେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଭୟ ଏବଂ ଅଶାନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କଲା। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭିତ ହେଇଗଲେ।