ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ର, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏକ ଅପ୍ସରା ଉପରେ ଶାପ ଦେଲେ—“ତୁମେ ତୁମ ତେଜ ହରାଇ ମଣିଷଲୋକକୁ ଯାଅ।” ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି କ୍ରୋଧରେ ଶିର୍ଷ ହୋଇ, ସେ ଅପ୍ସରା ପୃଥିବୀରେ ପତିତ ହେଲେ। ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ସେ ଅନୁସୃତ କଲେ—“ମୁଁ କଣ ଦୋଷ କରିଛି?” ତାଙ୍କର ଏହି ବିପଦରେ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ଦୁଃଖର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲେ। ମେଘାଳିତ ଆକାଶରେ ଶୟନ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଯେମିତି ତେଜ ହୀନ ଦେଖାଯାଏ, ସେଉଁପରି ସେ ଅପ୍ସରା ମଧ୍ୟ ତେଜ ହରାଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ରମ୍ଭା, ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ରୂପେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ସୁନ୍ଦର ମୁହଁରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଅପ୍ସରାମାନେ କାହିଁକି ଏପରି ଦୁଃଖରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇଛନ୍ତି? ସେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ପଚାରିଲେ—“ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅପ୍ସରାମାନେ କାହିଁକି ଏପରି ହୋଇଛନ୍ତି?” ତା’ପରେ ସେମାନେ ଏହି ପୁରାତନ ଘଟଣାକୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏକ ଉପକାରକ ଉପାୟ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲେ—ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କର। ଉର୍ବଶୀଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ପୁରୁରବାସ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ। ସେଉଁଠି, ସୁନ୍ଦର ମହାକାଳବନରେ, ଲିଙ୍ଗ ପୂଜାର ଆଶାରେ, ରମ୍ଭା ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟ ଓ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ଲାଭ କରିବ। ଏହିପରି, ଏହି ସଭାରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ; ଏପରି ଭାବରେ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିସହିତ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଠାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନ, ତପସ୍ୟା ବା ବହୁ ହୋମ କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ରଖେନି। ମୁଁ ତୁମର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ବର୍ଣ୍ଣନା କଲି, ଏହି ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ। ଯାହାକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ବିରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି, ସେ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ମୁକ୍ତି ଦେଇ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ହେ ଦେବୀ, ତୁମ ସହିତ ମୋର ମଧ୍ୟ ଏକ ବିବାଦ ହୋଇଥିଲା। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ହେ ହିମାଚଳତନୟା, ବିବାହ ବାତିଲ ହେବାବେଳେ, ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଥିଲା। ନୀଳ କମଳ ପରି କଳା କେଶ, ଗୁଞ୍ଜି ଓ ଚମକୁଥିବା, ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲ, କାଜଳ ପରି ତେଜସ୍ୱି। ହେ କାଳୀ, ମୋର ପ୍ରିୟା, ମୋ ପାଖରେ ବସ। ସାପ ଧାରଣ କରି, ଚନ୍ଦନବୃକ୍ଷରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ, ଏପରି ଶୁଦ୍ଧା ରୂପରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲି, ହେ ଗିରିଜା, ମଧୁର ହସରେ। ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ବେଦଜ୍ଞମାନେ ପଠାଇଥିଲ, ମୋ ପାଇଁ ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲ। ଏବଂ ମୋର ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ ‘ନାରଦ, ଯାଅ’ ବୋଲି କହିଥିଲ। ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଏକ କଥା ସତ୍ୟ—ଯେଉଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅବମାନ, ଉପେକ୍ଷା ଓ ତିରସ୍କାର ପାଇବ। ଏଠାରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଅପମାନ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କର, ଏହା ପ୍ରତିଟି ପଦକ୍ଷେପରେ ନିଶ୍ଚିତ। ସେ କୌଣସି ମଙ୍ଗୁସ୍ ଗୋତ୍ରର ନୁହଁନ୍ତି, ନ ବ୍ୟର୍ଥ ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ନ ଦୁଷ୍ଟ, ନ ଇର୍ଷ୍ୟାପରାୟଣ। ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତମ ବଂଶର ନୁହଁନ୍ତି, ବ୍ୟର୍ଥ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ। ଭାଗ୍ୟବାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ବାରୋଟି ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନନ୍ତୁ। ଦେବତା ପୂଷା, ବାରୋଟି ରୂପର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳକାରୀ, ସେ ତୁମକୁ ଜାଣନ୍ତି। ମୋ ବିଷୟରେ ‘କୃଷ୍ଣ’ ବୋଲି ଯାହା କୁହାଯାଇଛି, ଯିଏ ‘ମହାକାଳ’ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହା କେବଳ ଉଦାହରଣ ପାଇଁ କୁହାଯାଇଥିଲା, ଘୃଣା ପାଇଁ ନୁହେଁ; ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୋତେ କ୍ଷମା କର।