ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ସଦା ବନ୍ଦନା କରୁଥିବା ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ, ଚାରି ଶ୍ରେଣୀର ମନୁଷ୍ୟ—ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ନାରୀ ଏବଂ ଯୁବତୀମାନେ—ସମ୍ୟକ୍ ଶାସନରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ଦେବୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଦା ସକ୍ଷମ ହେବାର ସମର୍ଥତା ପାଆନ୍ତି। ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତି, ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି, ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ବିବର୍ଣ୍ତି ହୋଇଛି। ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ ଜଗତ୍ ନିଜର ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ପାଇଥାଏ। ନନ୍ଦନ ନାମକ ଅରଣ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଲବ୍ଧ, ତାହା ତୋତା, କୋଇ, ଚକୋରା ଓ କୁରରା ପକ୍ଷୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏଠାରେ ବୃତ୍ର ଶତ୍ରୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ବସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅପ୍ସରାର ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା, ସେ ଅସାବଧାନତାରେ କିଛି ଉପକ୍ରମ ସ୍ମରଣ କରି ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲା। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାହାକୁ ଶାପ ଦେଲେ—“ଏହିପରି, ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବିହୀନ ହୋଇ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଅ।” ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ବିନ୍ଦ୍ରିତ ହୋଇ ସେ ଅପ୍ସରା ପୃଥିବୀକୁ ପତିତ ହେଲା। ସେ ବିସ୍ମୟ ଏବଂ ବିଷାଦରେ କୁହିଲା—“ମୁଁ କଣ ଅପରାଧ କରିଛି?” ତାହାପରେ, ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଷାଦ ଅଗ୍ନିରେ ତପିଗଲେ। ଯେପରି ମେଘାଚ୍ଛାଦିତ ଆକାଶରେ ମନ୍ଦ ଅବସ୍ଥାରେ ପଦ୍ମ ଚମକେନି, ସେପରି ସେ ଅପ୍ସରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉନି। ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ବେଳେ, ରମ୍ଭା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ନେଇ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଅପ୍ସରାମାନେ ହଠାତ୍ ଦୁଃଖରେ ବିନ୍ଦ୍ରିତ ହେବାର କାରଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ରମ୍ଭା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏପରି କାହିଁକି?” ତେବେ ସେମାନେ ସେ ପୁରାତନ କଥା ରମ୍ଭାକୁ କହିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ପାରି ଉପକାରୀ ଉପାୟ ବିବର୍ଣ୍ତି କରାଗଲା—ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜନ କରିବା। ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା, ପୁରୂରବାସ ତାଙ୍କର ପତି ହେଲେ। ଏହିପରି, ମହା କାଳ ଅରଣ୍ୟରେ, ଲିଙ୍ଗ ପୂଜନ କରିବା ଆଶାରେ, ରମ୍ଭା, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ପାଇବ। ଏହିପରି, ଏହି ସଭାରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ; ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ନାଥ ତିନି ଲୋକରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଗିଲେ। ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଠାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦାନ, ତପ, ବହୁ ହୋମ ଯଜ୍ଞର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ, ବିବର୍ଣ୍ତି ହୋଇଛି। ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ କୋନସି ବିବାଦ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇନାହିଁ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଏବଂ ପାପରୁ ଶୁଭ ମିଳିଥାଏ। ଦେବୀ, ତୁମେ ସହିତ ମୋ ସହ ବି ଏକ ଝଂଝା ଘଟିଥିଲା। ଶିତ ପର୍ବତର କନ୍ୟା, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଧାରଣ କରି, ବିବାହ ବିଲମ୍ବିତ ହେବା ସମୟରେ, ତୁମେ କୁନ୍ଦଳିତ ଏବଂ ନୀଳ ପଦ୍ମ ପରି କଳା କେଶ, ଚକା-ଚକା ଶୋଭା ନେଇ, କାଳି ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ମୋ ପାଖରେ ବସ, ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋ ପ୍ରିୟା। ସାପ ପରି ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଚନ୍ଦନ ଗଛରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲି—“ଗିରିଜା, ଶୋଭାବନ୍ତୀ, ସ୍ମିତମୁଖୀ ଦେବୀ!” ମୋ ପାଇଁ, ତୁମେ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପଠାଇଥିଲେ; ଏବଂ ମୋ ପାଇଁ, ତୁମେ ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତି, ଦୟା ଏବଂ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ତାଙ୍କ ପାପ ନାଶକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଜଗତକୁ ଉପଲବ୍ଧ।