ନାରଦ ଥୋଡା ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି, ଅପେକ୍ଷା କରି ଚକ୍ଷୁ ଅଳ୍ପ ମୁଦ୍ରା କରିଥିଲେ। ତାପରେ ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର କାଳାବନକୁ ଯାଉ; ସେଠାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ଇଶାନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କର।" "ପୂର୍ବ ଇଶାନ କାଳରେ, ଇଶାନଙ୍କର କୃପାରେ ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ଲଭିଥିଲା।" "ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିଲେ, ମନର ଆଶା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୂରଣ ହୁଏ।" ନାରଦଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ସୁନି ଦେବତାମାନେ ହୃଦୟରେ ଅନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଓ ଇଶାନେଶାନ, ଓ ପ୍ରଭୁ, ଓ ଇଶାନ, ଓ ତତ୍ପୁରୁଷ, ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।" "ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରଭୁ, ମହାଦେବ, ଉମାଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଆମେ ପୁନ: ପୁନ: ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।" "ଶମ୍ଭୁ, ରୁଦ୍ର, ଓ ବିରୁପାକ୍ଷ, ଆମେ ତୁମକୁ ଅନେକ ଧାରାରେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।" ସମସ୍ତ ଅଚଳ ଜୀବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚଳିତ ଜୀବ— ଆକାଶ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ, ଦେବତାମାନେ; ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଚକ୍ଷୁ। ତୁମର ହାତ ସମସ୍ତ ଦିଗ, ଏବଂ ତୁମର ଉଦର ମହାସାଗର। ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ଦେବତା, ଅସୁର, ଏବଂ ମହାନାଗ— ସମସ୍ତ ଜୀବ ତୁମେ ବ୍ୟାପି ରହିଛ। ତୁମେ ହେଉଛୁ ଜଗତର ନାଥ; ତୁମେ ଭୟର ଦୂରକର୍ତ୍ତା, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ନାଶକ। ଦେବତାମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମର କୃପା ବିନା ଉତ୍ତମ ମୋକ୍ଷ ଲଭି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ଧୂଆଁରେ ଆବୃତ, ବଡ଼ ଅଗ୍ନି ଏହି ଦୂତରୁ ଦାନବକୁ ଦଗ୍ଧ କରିଥିଲା। ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଆମର ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଯେ, ଶାସନ ଏହି ଏକାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ। ଯେଉଁମାନେ ଇଶାନ ଏବଂ ଇଶ୍ୱର ନାମକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି— ସେ ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରାମାନେ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ଜନନୀମାନେ, ଅପ୍ସରାମାନେ— ଯେଉଁମାନେ ଶାସନାନୁଷ୍ଠାନରେ ସ୍ଥିତି ରଖି ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି— ତୁମେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଦା ସମର୍ଥ। ଏହିପରି ଦେବୀ, ତୁମ ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତିକୁ ବିବର୍ଣ୍ତି କରାଯାଇଛି। ଯାହାଙ୍କର କେବଳ ଦର୍ଶନରେ ଜଗତ ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ପାଇଥାଏ— ନନ୍ଦନ ବନରେ, ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦେଇଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ପରିବେଷ୍ଟିତ ହେଇଥିଲା ପିଲା, କୋଇଲି, ଚକୋରା, କୁରରା ପକ୍ଷୀମାନେ। ସେଠାରେ ବୃତ୍ରର ଶତ୍ରୁ, ଦେବତାମାନେ ଆଦର କରିଥିବା, ବସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅପ୍ସରା ରମ୍ଭାର ମନ ଭ୍ରମିଗଲା, ସେ ଅସାବଧାନତାରେ କିଛି ଅନ୍ୟ କଥା ଚିନ୍ତା କରିବାରୁ ବିଚଳିତ ହେଲା। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାକୁ ଶାପ ଦେଲେ: "ଏହିପରି, ତୁମେ ମାନବ ଲୋକକୁ ଯାଉ, ତୁମର ତେଜ ହରାଇଯିବ।" ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ବିନ୍ଦୁ, ଏହି ଅପ୍ସରା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ କ୍ରନ୍ଦନ କରି କହିଲେ, "ମୁଁ କେଉଁ ଅପରାଧ କରିଛି?" ଏହାପରେ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ, ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୋକ ଅଗ୍ନିରେ ବିନ୍ଦୁ ହେଲେ। ମେଘାଚ୍ଛନ୍ନ ଆକାଶରେ ଶୟାନ ହେଉଥିବା ପଦ୍ମ ଯେପରି ଅପ୍ରଭାଶାଳୀ ହୁଏ, ସେପରି ରମ୍ଭା ମଧ୍ୟ ତେଜ ହରାଇଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ଉପରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଅପ୍ସରାମାନେ ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ କାହିଁକି? ଏହିପରି ଏକାଠି ହୋଇ, ରମ୍ଭା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଅପ୍ସରାମାନେ ଏପରି କାହିଁକି ହେଇଛନ୍ତି?" ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେହି ପୁରାତନ କଥା କହିଲେ। ଏହିପରି ଅତି ଲାଲିତ୍ୟରେ, ଏକ ଉପକୃତି ଉପାୟ ବିବର୍ଣ୍ତି କରିଦେଲେ।