ଏକାଦିନ, ସୋମବାର କିମ୍ବା ରବିବାର ଦିନରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରାଯାଏ, ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତରେ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଲୋକ ହଜାର ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ଶତ ବଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ। ଏହି ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ—ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ଦେବୀ। ଏଉଁଠି, ମାନବମାନେ କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ପୂର୍ବେ ଏମିତି ଜଣେ ରାଜା ଥିଲେ—ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଶାସକ। ସେ ଭୂମିରେ ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁତ ଦାନ ହୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ପରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ହରାଇଗଲା, ଦୁଃଖରେ ତଳମଳ କରି, ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—ଏଠି କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ। ଏହି ଅଭିମତ ଏଠି ଦୋଷ ଭାବେ ଗଣାଯାଏ, ଏହି ତାଙ୍କର ପତନର କାରଣ ହେଲା। ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ରହନ୍ତି; ଯେଉଁଯେଉଁଠାରେ ଏକ ନାମ ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠି ସେ ଲୋକ କଥା ହୁଏ। ଯଦି କୌଣସି ମୃତ ଲୋକ ବିଷୟରେ ଖରାପ କଥା ଚାଲିଥାଏ, ତେବେ ତାହା ତାଙ୍କ ପତନର କାରଣ ହୁଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ନୀତିମୟ ଚରିତ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ; ନହେଲେ ପୃଥିବୀରେ ପତନ ନିଶ୍ଚିତ। ଏଠି ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୀର୍ତ୍ତିକୁ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଦେଉଁଥାଏ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି ପୃଥିବୀରେ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିଥାଏ, ତେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିଥାଏ। ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏମିତି କେବେ ଘମ, କୁସ୍ବାସନ୍ଧାନ, ମଳ କିମ୍ବା ପିଶାବ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଆକାଶରେ ବିମାନରେ ବସି, ବିଭିନ୍ନ ଆଳଙ୍କାରିକ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ମହାର୍ଷି ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କ ତପସ୍ୟାସ୍ଥଳକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ନିଜ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ସେଇ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଦେବତା, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ—ସମସ୍ତଙ୍କ ବିଷୟ ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି। ଏହି ଜଗତରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଅଜ୍ଞାତ ନୁହେଁ। ଦୀର୍ଘ କୀର୍ତ୍ତି କିପରି ହୁଏ? ତପସ୍ୟାର ଫଳ କଣ?" ତାଲେ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—"ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ କୀର୍ତ୍ତି ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଥାଏ। କଳ୍କଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟରେ, ବାମ ପାଖରେ, ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି। କେବଳ ତାହାକୁ ପୂଜିଲେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୀର୍ତ୍ତି ମିଳିଥାଏ।" ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ। ସେତେବେଳେ ଆକାଶରେ ବିମାନରେ ବସିଥିବା ଦେବମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଆଜିଠାରୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ତୁମ ନାମରେ ଅବିଧାନିତ ହେବ। ଯେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ। ଯେଉଁମାନେ ଚାହାଁଥିଲେ କିମ୍ବା ଅଚାନକ ଦେଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ କେବେ ବି ପଡ଼ିବେ ନାହିଁ, ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିବେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପିତୃ ଓ ମାତୃ ଗୋତ୍ରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ।" ଏଭଳି କଥା କହି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ବଡ଼ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ହେ ଦେବୀ, ଏହି ତାଙ୍କର ପୂଜାଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ—ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି। ଏଠି କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଶ୍ରୀବନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବକାଳରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁହୁଣ୍ଡ ନାମକ ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ନନ୍ଦନ କାନନକୁ ନିଜ ଅଧିନ କରି ନେଇଥିଲେ। ଦାନବପତି ଉଚ୍ଚৈଃଶ୍ରବା ନାମକ ଘୋଡ଼ାକୁ ଛିଣିନେଇଥିଲେ। ଏହି ଭୟରେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାର ପଥ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ସମୟରେ, କାଳଜ୍ଞାନ ମହାମୁନି ନାରଦ ଆସିଲେ। ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସ୍ବାଗତ କରି, ବିଧିମତେ ପୂଜା କଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏମିତି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ହେ ମହାମୁନି, କଣ କରିବା ଉଚିତ?