ଦେବତାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମହାମାନ୍ୟ ମହାଦେବ କହିଲେ—"ମୁଁ ସେଇ ଭୟଙ୍କର କାଳକୂଟ ବିଷକୁ ମୋ ଗଳାରେ ଧରିଲି।" ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଗଙ୍ଗା, ଅନେକ ନଦୀମାନେ ମିଶି, ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖରେ ଦେଖାଦେଲେ। ମହାଦେବ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ—"ହେ ଗଙ୍ଗେ, ଏହି କାଳକୂଟ ବିଷକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ବଡ଼ ସାଗରକୁ ନେଇଯାଅ।" କାଳକୂଟ ବିଷ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅସହ୍ୟ, ଏହା ଜଳିଇ ଦେଉଛି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତାପରେ ମହାଦେବ ଯମୁନାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, କିନ୍ତୁ ସରସ୍ୱତୀ ଏହି କାମ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ କାଳକୂଟ ବିଷକୁ ଧାରଣ କରିପାଇଁ ଅସମର୍ଥ ଥିଲେ। ଏବେ ମହାଦେବ ଶିପ୍ରାଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ—"ହେ ମୋ ଝିଅ ଶିପ୍ରା, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ଅତିଶୟ ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଏହି ବିଷକୁ ସେଇ ଲିଙ୍ଗରେ ସ୍ଥାପନ କର।" ଶିପ୍ରା କହିଲେ—"ହେ ଦେବ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଏହି କାମ କରିବି।" "ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେଇଯିବି," ଶିପ୍ରା କହିଲେ। "ପୃଥିବୀ ଓ ପାତାଳରେ ଯେତେ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସମସ୍ତେ ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠାରେ ସେବା ପାଇଁ ଆସିବେ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ଶିପ୍ରା କାଳକୂଟ ବିଷକୁ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ବିଷକୁ ଲିଙ୍ଗର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଯେ କୌଣସି ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ କିମ୍ବା ମାନବ ଏହି ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅନେକ ତପସ୍ବୀ ଏଠାକୁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, କିନ୍ତୁ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହେଲେ। ପୂଜାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତିରେ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେମାନେ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ—"ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ—ଏହି ଆମର ବର।" "ଏହି ଲିଙ୍ଗ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସୁରକ୍ଷା ଓ ଆରୋଗ୍ୟ ଦେବ।" ଏପରି ପରେ ଲକୁଳୀଶ ଏହି ଦେବତା ଛୁଅଯୋଗ୍ୟ ହେବେ। ସେ ବିଶ୍ୱରେ କୁଟୁମ୍ବେଶ୍ୱର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ। ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଲକୁଳୀଶ ସେଇ ଲିଙ୍ଗ ଉପରେ ବିରାଜିତ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ କୁଟୁମ୍ବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାସମୃଦ୍ଧି ଓ ରୋଗମୁକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନଦୀ, ପୋଖରୀ କିମ୍ବା କୁଆଁ ପାଖରେ ନିଷ୍ଠାଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ସୋମବାର କିମ୍ବା ରବିବାର ଦିନେ ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହଜାର ରାଜସୂୟ ଓ ଶତ ଵଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହାର ଶକ୍ତି ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ—ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ହେ ଦେବୀ। ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମହାପ୍ରଭାବ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ମିଳେ, ସେଠାରେ ପୃଥିବୀର ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସେ ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି ଥିଲେ। ସେ ବହୁ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ଦେଖିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହେଲେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧି ହରାଇ, ଦୁଃଖରେ ମୁଢ଼ି ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ଏଠାରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ। ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କର ପତନ ହେଲା। ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ, ତାଙ୍କର ନାମ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୁଅନ୍ତି।