ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କରୁଣାବଶତାରେ, ମୁଁ କାମକୁ ଅନଙ୍ଗ ରୂପେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି। ଏଠି, ଅନଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କଳିତ ଭକ୍ତିସହିତ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେଠା, ଶିବଲିଙ୍ଗ ଉପରେ ତୃପ୍ତି ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା, ଏବଂ ଏହି ଶବ୍ଦ ଘୋଷିତ ହେଲା: "କାମ, ତୁମେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।" କାମ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସଂଯୋଗରେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଅନଙ୍ଗ, ତୁମେ ମନରେ ମୋତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଛ, ଏହି କାରଣରୁ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ କନ୍ଦର୍ପଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଅତି ସୁନ୍ଦର ହେବ। ସେମାନେ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ସହିତ ମହିଳାମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳ ତ୍ରୟୋଦଶୀରେ ଦେଖିବେ, ଯକ୍ଷ, ଗଣପତି, ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସେବା କରନ୍ତି—ସେମାନେ ସମ୍ବୃଦ୍ଧି ପାଇବେ। ଏପରି ଭାବେ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା କାମକୁ କହାଯାଇଲା, "ଏହି ଶକ୍ତି ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି, ଯାହା ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।" ମାତ୍ର ଦର୍ଶନ କରିଲେ ଗୋତ୍ର ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ପୁରାତନ କାଳରେ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ କ୍ଷୀରସାଗର ମଥନ କରୁଥିଲେ, ତେବେ ଏକ ଭୟଙ୍କର କାଳକୁଟ ବିଷ ଜ୍ୱାଳାରେ ତୀବ୍ର ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଦେବ, ଅସୁର, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମିଶି ମୋତେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ, "ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କଲା।" ସେ କାଳକୁଟ ବିଷ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ଚଳନ ଏବଂ ଅଚଳନ କୁ ଦହିଦେଲା। "ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଶରଣାଗତ ପ୍ରିୟ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।" ଦେବମାନେର ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ମୁଁ ତାହା ଭୟଙ୍କର କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ମୋ ଗଳାରେ ଧରିଥିଲି। ତୁମେ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ମୋ ରୂପ ଦେଖି ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ମୋ ପାଖରେ ଗଙ୍ଗା ଅନେକ ନଦୀ ସହିତ ଦେଖାଗଲା। "ହେ ଗଙ୍ଗା, କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ଶୀଘ୍ର ମହାସାଗରକୁ ନେଇଯାଅ।" ଏହା ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଓ ଅସହ୍ୟ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦହିଯାଏ। ପରେ ଯମୁନାଙ୍କୁ କହାଗଲା, କିନ୍ତୁ ସରସ୍ୱତୀ ସମର୍ଥ ନ ଥିଲେ। ସେମାନେ କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ବହନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। "ହେ ଶିପ୍ରା, ମୋ ଝିଅ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ମହାକାଳ ବନକୁ ଯାଅ। ସେଠା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି; ଏହି ବିଷକୁ ଲିଙ୍ଗ ଉପରେ ବିସ୍ଥାପିତ କର।" "ହେ ଦେବ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଯାଉଛି। ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂଗରେ ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ ହେଇଯିବି।" ପୃଥିବୀ ଓ ପାତାଳରେ ଯେତେ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସମସ୍ତେ ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠି ସେବା ପାଇଁ ଆସିବେ। ଏହିପରି କହି, ଶିପ୍ରା କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ଉଠାଇଲେ। ସେ ବିଷକୁ ଶିବଲିଙ୍ଗ ର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବସାଇଲେ। ଯେଉଁ ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ଉପକୃତ ହେବେ। ତାପରେ ତପସ୍ବୀମାନେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମା, ତିନି ଲୋକ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସହିତ ବିପଦରେ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତେ ପୁନଃଜୀବିତ ହେଲେ। ଭକ୍ତିଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ନମନ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏପରି କଥା କହିଥିଲେ, ମା।