ଏହି ଉତ୍କଳ ଦିନରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା । କାମଦେବଙ୍କର ଏକ ଅଗ୍ନିବାଣ ତାଙ୍କର କ୍ରୀଡାରେ ମୋ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଗଲା । ମୋ ଦୃଷ୍ଟିର ଚିତା ଚିଁହ୍ନରେ ସ୍ଵର୍ଗର ଦେବତାମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲେ । ଏପରେ କାମଦେବ ଦହିଯିବାରୁ ରତି ଗଭୀର ଶୋକରେ ଡୁବିଗଲେ । ସେ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, “ହା ନାଥ! ହା, ମୋ ଜୀବନ! ହା, ପ୍ରଭୁ, କାହିଁକି ଆପଣ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ?” ଏପରି ଶୋକବିଭୋର ହେଇ ରତି କାନ୍ଦୁଥିବାବେଳେ, ଦେବଦେବ ଶିବଙ୍କ ଦୟାରେ ଏକ ଦେହହୀନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା । ଏହି ସମୟରେ, ମୋତେ ବିନୟପୂର୍ବକ ଅନୁରୋଧ କରାଗଲା । “ଏହି କାରଣରେ, ମହାପ୍ରଭୁ, ପୃଥିବୀର ସୃଷ୍ଟି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି,” କହାଗଲା । ତାପରେ, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଥିବା ରତିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲି, “ମୋ ଦୟାରେ, ତୁମ ଦହିଯାଇଥିବା ଦେହକୁ ମୁଁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇବି ।” ଏପରି ଭାବେ କାମଦେବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦେହହୀନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନଙ୍ଗ ନାମରେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିବେ । ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମୋ କୃପାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅନଙ୍ଗ କରିଛି । ଏଠାରେ ଅନଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଯାଇଲେ । ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗରୁ ଏହି ନିର୍ଣ୍ୟ ଦିଆଗଲା: “କାମ, ତୁମେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପାଇବେ ।” ତୁମେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସଂଯୋଗରେ ଜନ୍ମ ପାଇବେ । ଅନଙ୍ଗ, ତୁମେ ମୋତେ ମନରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ, ତେଣୁ ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ କନ୍ଦର୍ପଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିରେ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଦ୍ରୢ଼ ହେବେ । ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଗୁଣର ଶୋଭିତ ନାରୀମାନେ ପାଇବେ । ଯେଉଁମାନେ ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଦିନରେ ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ଯକ୍ଷ, ଗଣପତି, ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେମାନେ ପାଇବେ । ଏପରି କଥା ଶୁଣି, କାମଦେବ ମଧ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ ମାଧ୍ୟମରେ ସମ୍ବୋଧିତ ହେଲେ । ଏହି ଶକ୍ତି, ମୁଁ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି, ଏହି ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ । ଏହି ଶିବ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିବା କେବଳ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତର ପରମ୍ପରା ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ । ପ୍ରାଚୀନ ଦିନରେ, ଦେବତା ଏବଂ ଅସୁରମାନେ କ୍ଷୀରସାଗରକୁ ମନ୍ଥନ କରିଥିଲେ । ଏହି ମନ୍ଥନରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର କାଳକୁଟ ବିଷ ନିସ୍କିଳିତ ହେଲା, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା । ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଅସୁର, ଯକ୍ଷ ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ: “ଆମେ ଭାବିଥିଲୁ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବାକୁ, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ପୂରଣ କରିଦେଲା ।” କାଳକୁଟ ବିଷ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ଚଳନ ଏବଂ ଅଚଳନ ଦୁଇ ଉପରେ ଦହିଦେଲା । “ମହାପ୍ରଭୁ, ବିଶ୍ଵର ନାଥ, ଶରଣାଗତପ୍ରିୟ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ,” ଏମିତି ଦେବମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ । ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ମୋ ଗଳାରେ ଧରିଲି । ତୁମେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ମୋର ଦେହ ଦେଖି ବିଲିନ ହୋଇଗଲେ । ଗଙ୍ଗା ଏବଂ ଅନେକ ନଦୀ ମୋ ସାଥିରେ ଦେଖାଗଲା । ମୁଁ ଗଙ୍ଗାକୁ କହିଲି: “ଗଙ୍ଗା, ଏହି କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ବଡ଼ ସାଗରକୁ ନେଇଯାଅ । ଏହା ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର, ଏହାକୁ ସହିବା ଅତି କଷ୍ଟ, ଏହା ଦହିଦେଇଥାଏ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।” ତାପରେ ଯମୁନାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଗଲା, କିନ୍ତୁ ସରସ୍ୱତୀ ପାରିଲେ ନାହିଁ । ସେମାନେ କାଳକୁଟ ବିଷକୁ ଧରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ । ଶିପ୍ରା, ମୋ ଝିଅ, ମୋ ଆଦେଶରେ ମହାକାଳ ଅଞ୍ଚଳରେ ଯାଅ । ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି; ଏହି ବିଷକୁ ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ବିସ୍ଥାପିତ କର । “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଉଛି,” ଶିପ୍ରା କହିଲେ ।