ଏକ ସମୟର କଥା, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ଜଣେ ଅତିଶୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଅତିଥିକୁ ଦେଖି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠାରେ ଆସିଛ?” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ସେ ଅତି ନମ୍ରତାର ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ପ୍ରଜାପତି, ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ କ’ଣ କରିବି?” ତାହାପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମୋର ସୃଷ୍ଟିର ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁଁ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି। ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମର ଅଧୀନରେ ଅଛି।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ହେ ଦେବୀ, ସ୍ମର ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ମୋର ଆଦେଶ ପୂରଣ ହେବା ନଥିବାରୁ, ତୁମର ଚକ୍ଷୁର ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେ, ହାତ ଜୋଡି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ଦୟା କରନ୍ତୁ, ମୋର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶରଣ ନାହିଁ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ତୁମର ଭକ୍ତି ଅପୂର୍ବ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ନାରୀମାନଙ୍କର ନୟନ ଚାହୁଁଣିରେ, ତାଙ୍କର କେଶରେ, ବସନ୍ତରେ, କୋକିଳର ଗୀତରେ, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିରେ, ମେଘମାଳା ଆସିବାବେଳେ ତୁମ ପ୍ରଭାବ ବ୍ୟାପିଛି। ନାରୀମାନେ ଅମର, ଶୁଭ ଏବଂ ସଂସାରର ମୂଳ କାରଣ। ଏହି ମହିଳାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହୋଇଛି। ନାରୀମାନେ ଆଦର ପାଇବାରୁ ସ୍ୱାଧୀନତା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନାରୀମାନଙ୍କୁ ଭୟ କରନ୍ତି। ଏଠାରୁ ପରାଜୟ ଓ ଅସହାୟତା ଆସେ।” ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ମନ୍ମଥଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ପରେ, ମନ୍ମଥ ରତି ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ, ମତ୍ସ୍ୟଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି, ଚାଲିଗଲେ। ସେ ପଣ୍ଡିତ, ତପସ୍ବୀ, ବୀର, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀମାନଙ୍କୁ ବଶ କଲେ। ଦୂତ, ଭୂତ, ପିଶାଚ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅନ୍ତର୍ଗତ କଲେ। ମୋ ପାଇଁ ସେ ପୁନିପୁନି ଚିନ୍ତା କରି, “ମୋଠାରୁ ଅନ୍ୟ କିଏ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଚଞ୍ଚଳ କରିପାରିବ?” ଏହି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲି, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। କାମଦେବ ଦେଖିଲେ, ମୋର ଜଟା ଗିରିଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ, ମୁଁ ସମ ମନେ ବସି, ନାକାଗ୍ରରେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖିଛି। ମୋର ହାତର ଖୋଲା ମାଧ୍ୟମରେ, ମଦନ ମୋର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦିବ୍ୟ ସମାଧି ଧ୍ୟାନ ବିକାଶ ପାଇଲା, ମୁଁ ମଦନର ବିକ୍ଷେପରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଇ ପ୍ରାୟ ଅସମ୍ଭ୍ରମ ଅନୁଭବ କଲି। ମୋ ହୃଦୟରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ମନ୍ମଥ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଅଶୁଭତା ଆଣିଛି। ଯଦି ସେ ଜୋଗୀଙ୍କ ମନକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ଅମାନବ ଜନ୍ମକୁ ପଡ଼ିପାରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ମଦନ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କଲେ। ତାପରେ, ଏକ ଆମ୍ବ ଗଛ ତଳେ, ସେ ବସନ୍ତଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ କଲେ। ଏହି ଖେଳରେ ତାଙ୍କର ଶର ମୋ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଲା। ମୋ ଚକ୍ଷୁର ଅଗ୍ନି ସ୍ପୁର୍କାରୁ ଦେବଲୋକର ନିବାସୀମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏପରି ଭାବେ କାମଦେବ ଦହିଗଲେ, ରତି ଶୋକରେ ଲୀନ ହେଲେ। ସେ ବିଲାପ କରି କହିଲେ, “ହା ନାଥ! ହା, ମୋ ଜୀବନ! ହା, ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ କାହିଁକି ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଉଛନ୍ତି?” ଏପରି ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଶୁଣି, ଦେବଦେବ ଓ ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ ଏକ ଦେହବିହୀନ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରାଗଲା। ଏହି ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀର ସୃଷ୍ଟି ବିନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଏବେ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ରତିଙ୍କୁ କହିଲି, “ମୋର କୃପାରେ, ତୁମର ଦହିଯାଇଥିବା ଦେହକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେବି। ଏହିପରି, ସେ ଏବେଠାରୁ ଅନଙ୍ଗ, ଅଦେହୀ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଚରଣ କରିବେ।