ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି – ଯେଉଁ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଇଛା ନେଇ ଲୋକପାଳେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥିବା ପରି ଫଳ ଲାଭ କରେ। ବିଶେଷ କରି, ସୋମବାର, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ବା ଶିବଙ୍କ ଯାତ୍ରା ସମୟରେ ଯେଉଁଠି ଦର୍ଶନ ହୁଏ, ସେ ଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିପରୀତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ହେଇଯାନ୍ତି, ଏବଂ ସମୟ ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କ ଇଛା ଅନୁଯାୟୀ ବରୁଣ ଲୋକ କିମ୍ବା କୁବେର ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଦେବୀ, ଏହି ତୁମର ଶକ୍ତି ହେଉଛି, ଯାହା ପାପକୁ ନାଶ କରେ – ଏହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ମାନ୍ୟ ଦେବୀ, ଶିବଙ୍କୁ କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି ଆଶା କରି ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସମ୍ନାନେ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ଭୂଷଣ ଓ ଦିବ୍ୟ ମଣିରେ ସଜିତ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଅତି ଦିବ୍ୟ, ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ଭାଗ୍ୟର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତ ଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ – "ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? କାହିଁକି?" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ – "ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଜାପତି, ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅ – କ’ଣ କରିବି?" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ – "ମୋ ସୃଷ୍ଟି ଇଛାରୁ ମୁଁ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ତିଆରି କରିଛି। ସେମାନେ ବି ତୁମେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଜଗତ ତୁମ ଅଧିନରେ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦେବୀ, ସମରା (ମନମଥା) ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ମୋ ଆଦେଶ ପାଳନ ହେଉନଥିବାରୁ, ତୁମର ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେ ହାତ ଜୋଡି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ – "ଦେବତାଙ୍କର ମହାନ୍ ନାଥ, ଦୟା କର – ମୋଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶରଣ ନାହିଁ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ – "ତୁମର ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ବୁଦ୍ଧିମାନ। ନାରୀମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ, ତାଙ୍କର କେଶରେ, ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, କୋଇଲାର ଗୀତରେ, ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକରେ, ମେଘ ଆସିବା ସମୟରେ – ନାରୀମାନେ ତଥାପି ଅମର, ଶୁଭ, ଏବଂ ସଂସାର ଜୀବନର ମୂଳ କାରଣ।" "ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଜଗତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହୋଇଛି। ନାରୀମାନେ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବାରୁ ସ୍ୱାଧୀନତା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ନାରୀମାନେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭୟର ମୂଳ। ପରାଜୟ ଆସେ, ଭୟଙ୍କର ଅସହାୟତା ବ୍ୟାପି ଯାଏ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦୟାଳୁ ଦେବୀ, ବ୍ରହ୍ମା ମନମଥାକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ରତି ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଏକତା ହୋଇ, ମନୋଭାବ (ମନମଥା), ମାଛର ପତାକାଧାରୀ, ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେ ବିଦ୍ୱାନ, ତପସ୍ୱୀ, ବୀର, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିବାମାନେକୁ ବି ଅଧିନ କଲେ। ଭୂତ, ପିଶାଚ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ମଧ୍ୟ ସେ ଅଧିନ କଲେ। ମୋ ପାଇଁ, ସେ ଅନେକ ଚିନ୍ତା କରି, ପୁନିପୁନି ଭାବିଲେ – "ମୋ ଛଡ଼ା କିଏ ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିପାରିବ?" ଏପରି ଭାବି, ସେ ଯେଉଁଠି ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲି, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ତାପରେ, କାମ ମୋ ପାଶ କେଶଗୁଡିକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ା ପରି ଦେଖିଲେ। ମୁଁ ସିଧା ଭାବେ ବସିଥିଲି, ମୋ ନାକର ତିପରେ ଚକ୍ଷୁ ଅଟକିଥିଲା। ମୋ ହାତର ଖୋଲା ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା, ମଦନ ମୋ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦିବ୍ୟ ସମାଧିର ଧ୍ୟାନର ଫଳ ହେଉଛି ସାକ୍ଷାତ ଲକ୍ଷ୍ୟର ଦର୍ଶନ, ମୁଁ ସତରେ ମଦନ ଜନିତ ବିକାରରେ ଅନ୍ଧ ହେଇଯାଇଥିଲି। ମୋ ହୃଦୟମଧ୍ୟରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଦାୟକ ମନମଥାକୁ ଦେଖିଲି। ଯଦି ସେ କୌଣସି ଯୋଗୀରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ଅମାନବ ଜନ୍ମରେ ପତିତ ହେବା ସମ୍ଭବ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ମଦନ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ପୀଡିତ ହେଲେ। ପରେ, ଆମ୍ବ ଗଛର ମୂଳରେ, ସେ ବସନ୍ତ ଋତୁ ସହିତ ମିତ୍ରତା କରିଲେ।