ତିନି ଜଗତ୍ କିପରି ଅବରୋଧିତ ହୋଇଥିଲା, ଏହାକୁ ସେମାନେ ଗଭୀର ଉତ୍ସାହରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତୁମେ ନିଜେ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରି, ଖପର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ଛୋଟ ଘଣ୍ଟି ଓ ପାଏ ନୁପୁର ପିନ୍ଧି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ଚାଲିଥିଲେ। ତାପରେ, ଲୋକପାଳମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଏକ ମହା ଲିଙ୍ଗ, ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜର ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ ଦେଖିଲେ। ସେଇ ଲିଙ୍ଗରୁ ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଲିଙ୍ଗର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଏକ ନାମ ଦେଲେ—ଏହି ନାମ ହେଉଛି "ଲୋକପାଳେଶ୍ୱର", ଯାହା ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ପୁନର୍ବାର ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରତିଫେରି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଲୋକପାଳେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦରିଦ୍ରତା, ରୋଗ କିମ୍ବା ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ ଭୋଗିବେ ନାହିଁ। ଯିଏ ବିଶେଷ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ସହିତ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସେ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ଲାଭ କରେ। ଏହି ଲୋକପାଳେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଯଦି କେହି ମାନ୍ଦିର ଦିନ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ତିଥି ବିଶେଷରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ହୁଅନ୍ତି ଓ ଅନ୍ତେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବରୁଣ କିମ୍ବା କୁବେରଙ୍କ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଦେବୀ, ଏହି ତୁମ ଶକ୍ତି, ଯାହା ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ, ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲି। କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟିର ଇଚ୍ଛା କରି ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ତାଁକୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର, ଦିବ୍ୟ ମଣିମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଅପୂର୍ବ ପୁରୁଷ ଦେଖାଦେଲେ। ସେଉଁଠି ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦିବ୍ୟ, ମନୋହର ଏବଂ ଶୁଭ ତେଜର ପୁରୁଷ। ବ୍ରହ୍ମା ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ: "ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ କାରଣରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? କ'ଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ସେ ପୁରୁଷ ଭକ୍ତି ଭାବରେ କହିଲେ: "ହେ ପ୍ରଜାପତି, ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ କ'ଣ କରିବି?" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ମୋ ସୃଷ୍ଟିର ଇଚ୍ଛାରୁ, ମୁଁ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି। ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ସଂସାର ତୁମ ଅଧିନରେ ରହିବ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ, ସେ ସ୍ମର ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ମୋ ଆଦେଶ ପୂରଣ ନହେବାରୁ, ତୁମ ଚକ୍ଷୁର ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେ ହାତ ଜୋଡି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଦେବତାମନ୍ଦଳର ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ମୋ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶରଣ ନାହିଁ।" "ତୁମର ଭକ୍ତି ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି, କେଶ, ବସନ୍ତ ଋତୁ, କୋଇଳୀର ଗୀତ, ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକ ଓ ମେଘ ଆଗମନରେ ଅମର ଓ ଶୁଭ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ସଂସାରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସମ୍ମାନରୁ ସ୍ୱାଧୀନତା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ନାରୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଭୟର କାରଣ। ଏଠାରୁ ପରାଜୟ ଓ ଅତି ଦୁଃଖଦାୟକ ଅବସ୍ଥା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।" ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ମନମଥଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ସେ ରତି ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ, ମାଛର ପତାକାଧାରୀ ମନୋଭାବ ରୂପେ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପଣ୍ଡିତ, ତପସ୍ବୀ, ବୀର, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀମାନେକୁ ବଶୀଭୂତ କଲେ। ସେ ଭୂତ, ପିଶାଚ, ୟକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନରମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଅପରାଜୟ କଲେ। ମୋ ପାଇଁ, ସେ ପୁନପୁନ ଚିନ୍ତା କରି, ଚେଷ୍ଟା କଲେ—"ମୁଁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଏ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ବିକଳ କରିପାରିବ?